وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ بَطَرًا وَّرِئَاۤءَ النَّاسِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ بِمَايَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ
wa lā takūnū kal-lażīna kharajū min diyārihim baṭaraw wa ri'ā'an-nāsi wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wallāhu bimā ya‘malūna muḥīṭ(un).
۽ انهن ماڻهن وانگر نه ٿيو جيڪي پنهنجي ڳوٺ مان تڪبر ڪري ۽ ماڻهن کان تعريف ڪرائڻ جي خواهش سان نڪرن ٿا ۽ الله جي رستي کان روڪين ٿا، الله انهن جي هر ڪم کي ڍڪي ٿو.
وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ
wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).
۽ جيڪڏهن اسان کيس ڪنهن مصيبت کان پوءِ خوشي ڏيون ٿا ته هو ضرور چوندو ته: ”مون کان اها مصيبت غائب ٿي وئي“ (۽ هو تمام گهڻو خوش ۽ مغرور هو).
وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ
wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).
۽ ڪيترا ئي ملڪ (رهندڙ) هئا جيڪي زندگيءَ ۾ مزا ماڻيندا هئا جن کي اسان تباهه ڪيو، پوءِ اهو انهن جو رهڻ جو هنڌ هو جيڪو انهن کان پوءِ (هاڻي) آباد نه ٿيو، سواءِ ٿوري حصي جي. ۽ اسين ان جا وارث آهيون.