وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ بَطَرًا وَّرِئَاۤءَ النَّاسِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ بِمَايَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ
wa lā takūnū kal-lażīna kharajū min diyārihim baṭaraw wa ri'ā'an-nāsi wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wallāhu bimā ya‘malūna muḥīṭ(un).
தங்கள் சொந்த ஊரை விட்டு அகந்தையுடனும், மக்களால் புகழப்பட வேண்டும் என்ற ஆசையுடனும் புறப்பட்டு, அல்லாஹ்வின் பாதையைத் தடுக்கும் மக்களைப் போல் நீங்கள் ஆகாதீர்கள். அவர்கள் செய்வதையெல்லாம் அல்லாஹ் மறைக்கிறான்.
وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ
wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).
மேலும், அவனுக்கு ஒரு பேரழிவு ஏற்பட்ட பிறகு நாம் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தால், அவன் நிச்சயமாக, “அந்தப் பேரழிவு என்னை விட்டு நீங்கிவிட்டது” என்று கூறுவான். நிச்சயமாக அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் அடைந்தான்.
وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ
wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).
மேலும், நாம் அழித்த, வாழ்க்கையில் சுகபோகமாக வாழ்ந்த தேசங்களின் குடிமக்கள் எத்தனையோ பேருக்கு, அவர்களுக்குப் பிறகு ஒரு சிறு பகுதியைத் தவிர வேறு யாரும் வசிக்காத ஓர் வசிப்பிடமாக அது இருந்தது. மேலும், அதை நாம்தான் வாரிசாகப் பெறுகிறோம்.”