وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ بَطَرًا وَّرِئَاۤءَ النَّاسِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ بِمَايَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ
wa lā takūnū kal-lażīna kharajū min diyārihim baṭaraw wa ri'ā'an-nāsi wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wallāhu bimā ya‘malūna muḥīṭ(un).
അഹങ്കാരികളായും ജനങ്ങളുടെ പ്രശംസ ആഗ്രഹിച്ചും അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗത്തിൽ നിന്ന് (ജനങ്ങളെ) തടഞ്ഞും സ്വന്തം നാടുവിട്ടുപോയവരെ പോലെ നിങ്ങളാകരുത്. അവർ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അല്ലാഹു വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ
wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).
അവന്ന് ഒരു കഷ്ടപ്പാട് ബാധിച്ചതിനു ശേഷം നാം അവന്ന് സന്തോഷം നൽകിയാൽ തീർച്ചയായും അവൻ പറയും: "ആ കഷ്ടപ്പാട് എന്നിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു." തീർച്ചയായും അവൻ (അതിൽ) സന്തോഷവാനും അഹങ്കാരിയുമായിരുന്നു.
وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ
wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).
എത്രയെത്ര നാടുകളിൽ അവർ ജീവിതം ആസ്വദിച്ചിരുന്നു! നാം നശിപ്പിച്ച ആ നാടുകളിൽ അവരുടെ വാസസ്ഥലം അതായിരുന്നു. അവരുടെ ശേഷം അവിടെ ഒരു ചെറിയ വിഭാഗം മാത്രമേ ജനവാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിന്റെ അവകാശി നാമാണ്.