وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ بَطَرًا وَّرِئَاۤءَ النَّاسِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ بِمَايَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ
wa lā takūnū kal-lażīna kharajū min diyārihim baṭaraw wa ri'ā'an-nāsi wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wallāhu bimā ya‘malūna muḥīṭ(un).
Ku duɔ̈kkë ya cït kɔc ë jäl panden ë röt yök ke cï röt gɛ̈i ku wïckë bïk kɔc (ria) leec ku gëlkë (kɔc) dhöl de Allah. Allah ee këriɛ̈ɛ̈c ëbën yekë looi kum .
وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ
wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).
Ku na gɛ̈mku ye miɛt de piɔ̈u wën cï kërac yök tënë ye, ka bï lueel ë yic, "Kërac kënë acï jäl tënë ɣɛn." Ee yic (acï rɔt yök) ke cï puɔ̈u miɛt apɛi ku cï rot leec,
وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ
wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).
Ku ye kɔc juëc (kɔc rɛ̈ɛ̈r) bɛ̈i cï röt yök në pïïrden yic cï ɣok riɔ̈ɔ̈k, ke yen ee tëden rëër kek thïn cïn kɔc tɔ̈ thïn (ke ŋoot) në ke cök, ee biäk thiin koor. Ku ɣok aa kɔc ë yök.”