وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ بَطَرًا وَّرِئَاۤءَ النَّاسِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ بِمَايَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ
wa lā takūnū kal-lażīna kharajū min diyārihim baṭaraw wa ri'ā'an-nāsi wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wallāhu bimā ya‘malūna muḥīṭ(un).
ហើយកុំធ្វើដូចមនុស្សទាំងនោះដែលចាកចេញពីស្រុកកំណើតរបស់ពួកគេដោយមានអារម្មណ៍ក្រអឺតក្រទម ហើយចង់ឱ្យមនុស្សសរសើរ ហើយរារាំង (មនុស្ស) ពីមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ។ អល់ឡោះគ្របដណ្តប់លើអ្វីៗទាំងអស់ដែលពួកគេធ្វើ។
وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ
wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).
ហើយប្រសិនបើយើងផ្តល់ឱ្យគាត់នូវសុភមង្គលបន្ទាប់ពីគ្រោះមហន្តរាយមួយបានកើតឡើងចំពោះគាត់ គាត់ប្រាកដជានឹងនិយាយថា "គ្រោះមហន្តរាយនោះបានបាត់ពីខ្ញុំហើយ"។ ជាការពិត គាត់ (មានអារម្មណ៍) សប្បាយរីករាយ និងមានមោទនភាពយ៉ាងខ្លាំង។
وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ
wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).
ហើយមានប្រទេសប៉ុន្មានប្រទេសដែលយើងបានបំផ្លាញចោល ហើយនោះគឺជាលំនៅដ្ឋានរបស់ពួកគេ ដែលលែងមានអ្នករស់នៅទៀតហើយ បន្ទាប់ពីពួកគេ លើកលែងតែមួយផ្នែកតូចប៉ុណ្ណោះ។ ហើយយើងជាអ្នកទទួលមរតកវា។