وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ
wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).
E i nòstri messaggê (angeli) ean vegnui à Ibrahim con de boñe neuve, an dito: «Auguri». O (Ibrahim) o l’à respòsto: “Auguri (à ti).” Coscì no guæi tempo dòppo, o Ibrahim o l'à servio carne de veddello arrosto.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Coscì i doî son anæti avanti; coscì che quande i doî vegnivan a-o pòpolo de un paise, tutti doî domandavan d’ëse intrattegnui da-o pòpolo, ma loiatri (o pòpolo de quello paise) no voeiva intrattegnîli, dapeu tutti doî attrovavan e miage de case che squæxi sciortivan (inte quello paise), dapeu o ê l’à driçiæ. Lê (o Mosè) o l’à dito: «Se ti veu, ti peu domandâ unna compensaçion pe quello».
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Dapeu l'é vegnuo da-a Musa uña de doe dònne ch'a camminava timidamente, e a gh'à dito: «De fæto, mæ poæ o t'invita à dâ quarcösa in cangio da vòstra (bontæ) de dâ l'ægua a-e nòstre (bestie)». Quande (o Mosè) o l’é vegnuo da-o seu poæ e o gh’à contou l’istöia (de lê mæximo), o l’à dito: «No t’æ paû! Ti l’æ stæto sarvou da-o pòpolo ingiusto».
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Coscì lê (Ibrahim) o l’é anæto in segretto à trovâ a seu famiggia, dapeu o gh’à portou a carne de un veddello grasso (bruxou),
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
alloa o ghe l’à servio (ma no voeiva mangiâ). O Ibrahim o l’à dito: “Perché no mangiæ?”