وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ
wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).
Безнең илчеләребез (фәрештәләр) Ибраһимгә шатлыклы хәбәр белән килделәр, алар: "Котлыйбыз", - диделәр. Ибраһим: "Котлыйбыз", - диде. Күп тә үтмәде, Ибраһим кыздырылган бозау итен алып килде.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Шулай итеп, икесе дә юлларын дәвам иттеләр; хәтта алар бер ил халкына килгәч, икесе дә халыктан кунак сораштылар, ләкин алар (шул ил халкы) аларны кунак итәргә теләмәделәр, аннары икесе дә (шул илдә ) җимерелеп бара торган йортларның диварларын күрделәр, аннары ул аларны турылады. Ул (Муса) әйтте: "Әгәр теләсәң, моның өчен бүләк сорый аласың".
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Шуннан соң ике хатынның берсе оялып йөри-йөри Муса янына килде һәм әйтте: "Тәхкыйк, атам сине безнең (малыбызга) су эчерүең өчен берәр нәрсә бирергә чакыра". Муса атасы янына килгәч, ул аңа (үзе турында) булган хәлне сөйләгәч, ул әйтте: "Курыкма, син залим кавемнән котылдың".
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Ул (Ибраһим) яшерен рәвештә гаиләсе белән очрашырга китте, аннары симез (кыздырылган) бозау итен алып килде,
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
аннары ул аларга ризык бирде (ләкин алар ашарга теләмәделәр). Ибраһим: "Ни өчен ашамыйсыз?" - диде.