وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ
wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).
Ва фиристодагони мо (фариштагон) барои Иброҳим мужда оварданд ва гуфтанд: «Муборак бод!» Ӯ (Иброҳим) гуфт: «Муборак бод!» Пас, дере нагузашта Иброҳим гӯшти гӯсолаи бирёнро пешкаш кард.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Пас, он ду рафтанд; то он ки вақте ки он ду ба назди мардуми як деҳа расиданд, ҳарду аз мардум хостанд, ки онҳоро меҳмондорӣ кунанд, аммо онҳо (мардуми он деҳа) нахостанд онҳоро меҳмондорӣ кунанд, пас ҳарду деворҳои хонаҳоро ёфтанд, ки қариб фурӯ мерафтанд (дар он деҳа), сипас онҳоро рост кард. Мусо (а) гуфт: «Агар хоҳед, метавонед барои он мукофот талаб кунед».
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Пас, яке аз он ду зан, ки бо шарм роҳ мерафт, назди Мусо омад ва гуфт: «Падарам туро даъват мекунад, ки дар ивази (неъмате, ки ба чорпоёни мо об медиҳӣ, чизе бидеҳӣ». Вақте ки (Мусо) назди падараш омад ва (дар бораи худаш) ба ӯ қиссаро нақл кард, гуфт: «Натарс, ту аз мардуми ситамкор наҷот ёфтӣ».
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Пас, ӯ (Иброҳим) пинҳонӣ барои мулоқот бо хонаводааш рафт ва гӯшти гӯсолаи фарбеҳ (бирён)-ро овард.
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
Сипас онро ба онҳо дод (аммо онҳо намехостанд бихӯранд). Иброҳим гуфт: «Чаро намехӯред?»