وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ
wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).
او زموږ استازي (فرښتې) ابراهیم ته د ښه خبر سره راغلي وو، هغوی وویل: "مبارک شه." هغه (ابراهیم) ځواب ورکړ: "مبارک شه (تاسو ته)." نو لږ وروسته، ابراهیم د غوايي غوښه وخوړله.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
نو دواړه روان شول؛ نو کله چې دوی دواړه د یو هیواد خلکو ته راغلل، نو دواړو د خلکو څخه د میلمستیا غوښتنه وکړه، مګر دوی (د هغه هیواد خلکو) نه غوښتل چې د دوی میلمستیا وکړي، نو دوی دواړو د کورونو دیوالونه وموندل چې نږدې (په هغه هیواد کې) نړیدلي وو، بیا یې هغه سیده کړل. هغه (موسی) وویل: "که تاسو وغواړئ، نو تاسو کولی شئ د دې لپاره اجر وغواړئ."
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
بیا د دواړو ښځو څخه یوه چې په شرم سره روانه وه موسی ته راغله، هغې وویل: "په حقیقت کې، زما پلار تاسو ته بلنه درکوي چې زموږ (غواګانو) ته د اوبو ورکولو په بدل کې یو څه ورکړئ." کله چې (موسی) خپل پلار ته راغی او هغه ته یې (د ځان په اړه) کیسه وکړه، هغه وویل: "مه ویره کوه! ته د ظالمانو څخه ژغورل شوی یې."
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
نو هغه (ابراهيم عليه السلام) د خپلې کورنۍ سره د ليدو لپاره په پټه لاړ، بيا يې د غوړ (پخه شوي) غوايي غوښه راوړه،
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
بیا یې هغوی ته ورکړ (خو هغوی نه غوښتل چې وخوري) ابراهیم وویل: "ولې نه خورئ؟"