وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ
wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).
E i noster messagger (angel) eren vegnuu a Ibrahim cunt una bona nutizia, g’han dì: “Cumpliment”. Lü (Ibrahim) g’ha rispost, “Cumpliment (a tì).” Quindi minga tant temp dopu, Ibrahim g’ha servì carn de vitell arrostid.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Inscì i dü andavan innanz; inscì che quand che i dü rivavan a la gent de un pais, tüt i dü dumandavan de vèss divertì de la gent, ma luur (la gent de chel pais) vureevan minga divertir, alura tüt i dü truvavan i mür di cà che l’eran quasi drée a crulà (en chel pais), alura g’ha raddrizzà. Luu (Mosé) l’ha diit: "Se te vœl, te podet domandar una recompensa."
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Poeu l’è rivà a Musa una di dü dònn che caminava timidament, e g’ha dit: “Efetivament, me pà t’invita a dar quaicoss en cambi de la tò (gentileza) de dar aqua al noster (bastiam).” Quand (Mosé) l’è rivà da sò pà e g’ha cuntà la storia (de lù stess), g’ha dit: "G’he minga pagüra! Te l’è stà salvà del popul ingiüst."
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Donca lü (Ibrahim) l’è nà en segret a truvà la sò fameja, e dopu g’ha purtà la carn de un vitell grass (brüsà),
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
e dopu g’ha servid (ma lür g’havevan minga vuuu de magnà). Ibrahim l’ha dit: “Perché mangi minga?”