109
Q.S Та-Ха (20:109)
يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا
yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).
Ул көндә шәфәгатьнең файдасы юк, Аллаһ, Рәхмәтле, рөхсәт иткән һәм сүзләре белән риза булган кешеләрдән башка.
28
Q.S Әл-Әнбия (21:28)
يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ
ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).
Ул (Аллаһ) аларның (фәрештәләр) алларындагы һәм артларындагы һәрнәрсәне белә, һәм алар Аллаһ теләгән кешеләрдән башка шәфәгать итмиләр, һәм алар һәрвакыт сак булалар, чөнки алар Аллаһтан куркалар.