109
Q.S Ta-Ha we de na di wɔl (20:109)
يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا
yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).
Na da de de, no yus nɔ de fɔ beg (ɛp), pas frɔm di wan dɛn we Gɔd, di wan we gɛt sɔri-at pas ɔl, dɔn gi dɛn rayt, ɛn we i gri wit dɛn wɔd dɛn.
28
Q.S Al-Anbiya bin de du am (21:28)
يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ
ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).
I (Allah) no ɔl wetin de bifo dɛn (enjɛl) ɛn biɛn dɛn, ɛn dɛn nɔ de beg pas di wan dɛn we (Allah) want, ɛn dɛn de tek tɛm ɔltɛm bikɔs dɛn de fred am.