109
Q.S Ta-Ha (20:109)
يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا
yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).
Cɛn sɔ’n nun’n, be faman srɛlɛ (ukalɛ) be diman junman, saan be nga Ɲanmiɛn m’ɔ ti aunnvuɛ sifuɛ dan’n, ɔ mannin be atin’n, mɔ be ndɛ’n ti i liɛ’n su’n.
28
Q.S Al-Anbiya (21:28)
يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ
ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).
Ɔ (Allah) si like kwlaa ng’ɔ o be ɲrun lɛ’n (anzi mun) ɔ nin be sin lɔ’n, yɛ be srɛman Ɲanmiɛn saan be nga (Allah) klo be’n, yɛ be nian be wun su titi afin be sro i.