109
Q.S تا ها (20:109)
يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا
yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).
در آن روز، شفاعت سودی نمی‌دهد مگر برای کسی که خدای رحمان به او اجازه دهد و از گفتارش راضی باشد.
28
Q.S الانبیاء (21:28)
يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ
ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).
او (الله) آنچه پیش رویشان و پشت سرشان است می‌داند، و جز برای کسی که او راضی باشد، شفاعت نمی‌کنند و از ترس او همیشه محتاط‌اند.