يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا
yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).
Un deem Dag gëtt et keng Fürsprung (Hëllef) ze benotzen, ausser vun deenen, deenen Gott, de Barmhäerzegsten, d'Erlaabnes ginn huet, a deenen hir Wierder Hien guttgeheescht hunn.
يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ
ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).
Hie (Allah) weess alles, wat virun hinnen (Engelen) an hannert hinnen ass, a si intervenéieren net, ausser fir déi, deenen et (Allah) gefält, a si si ëmmer virsiichteg, well si Hien fäerten.