109
Q.S Та-Ха (20:109)
يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا
yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).
Ул көндө Аллаһы Тәғәлә рөхсәт биргән һәм һүҙҙәрен хуплаған кешеләрҙән башҡа шәфәғәт (ярҙам) файҙаһы юҡ.
28
Q.S Әл-Әнбиә (21:28)
يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ
ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).
Ул (Аллаһ) уларҙың (фәрештәләрҙең) алдындағы һәм артындағы бөтә нәмәне белә, һәм улар (Аллаһ) риза булған кешеләргә генә шәфәғәт итмәй, Унан ҡурҡҡан өсөн һәр ваҡыт һаҡсыл булалар.