مَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّؤْتِيَهُ اللّٰهُ الْكِتٰبَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُوْلَ لِلنَّاسِ كُوْنُوْا عِبَادًا لِّيْ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ كُوْنُوْا رَبَّانِيّٖنَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُوْنَ الْكِتٰبَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُوْنَ ۙ
mā kāna libasyarin ay yu'tiyahullāhul-kitāba wal-ḥukma wan-nubuwwata ṡumma yaqūla lin-nāsi kūnū ‘ibādal lī min dūnillāhi wa lākin kūnū rabbāniyyīna bimā kuntum tu‘allimūnal-kitāba wa bimā kuntum tadrusūn(a).
அல்லாஹ் யாருக்கு வேதத்தையும், ஞானத்தையும், இறைத்தூதுத்துவத்தையும் வழங்கியுள்ளானோ, அவர் மக்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் அல்லாஹ்வை வணங்காதீர்கள், என்னை வணங்குங்கள்” என்று கூறுவது சாத்தியமில்லை. மாறாக, “நீங்கள் அல்லாஹ்வின் அடியார்களாகுங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் வேதத்தைக் கற்பிக்கிறீர்கள், அதைப் படிக்கிறீர்கள்!” என்றுதான் கூறுவார்.
وَمَا مُحَمَّدٌ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۗ اَفَا۟ىِٕنْ مَّاتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ ۗ وَمَنْ يَّنْقَلِبْ عَلٰى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَّضُرَّ اللّٰهَ شَيْـًٔا ۗوَسَيَجْزِى اللّٰهُ الشّٰكِرِيْنَ
wa mā muḥammadun illā rasūl(un), qad khalat min qablihir-rusul(u), afa'im māta au qutilanqalabtum ‘alā a‘qābikum, wa may yanqalib ‘alā ‘aqibaihi falay yaḍurrallāha syai'ā(n), wa sayajzillāhusy-syākirīn(a).
முஹம்மது ஒரு தூதர் மட்டுமே; அவருக்கு முன்னர் பல தூதர்கள் மரணமடைந்திருந்தனர். அவர் மரணமடைந்தாலோ அல்லது கொல்லப்பட்டாலோ, நீங்கள் (இஸ்லாத்தை விட்டு) பின்வாங்குவீர்களா? எவர் பின்வாங்குகிறாரோ, அவர் அல்லாஹ்வுக்குச் சிறிதளவும் தீங்கு செய்யமாட்டார். நன்றி செலுத்துபவர்களுக்கு அல்லாஹ் நற்கூலி வழங்குவான்.
لَقَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ اِذْ بَعَثَ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِهٖ وَيُزَكِّيْهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَۚ وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلُ لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
laqad mannallāhu ‘alal-mu'minīna iż ba‘aṡa fīhim rasūlam min anfusihim yatlū ‘alaihim āyātihī wa yuzakkīhim wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmah(ta), wa in kānū min qablu lafī ḍalālim mubīn(in).
நிச்சயமாக, அல்லாஹ் நம்பிக்கையாளர்களுக்கு அருள்புரிந்தான்; ஏனெனில், அவர்கள் முன்னர் வெளிப்படையான வழிகேட்டில் இருந்தபோதிலும், அல்லாஹ் அவர்களிலிருந்தே ஒரு தூதரை (முஹம்மது) அவர்களிடையே அனுப்பினான். அவர் அவர்களுக்குத் தனது வசனங்களை ஓதிக் காட்டி, அவர்களின் ஆன்மாக்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவர்களுக்கு வேதத்தையும் (குர்ஆனையும்) ஞானத்தையும் (சுன்னாவையும்) கற்பித்தார்.
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لَا تَغْلُوْا فِيْ دِيْنِكُمْ وَلَا تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ اِنَّمَا الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُوْلُ اللّٰهِ وَكَلِمَتُهٗ ۚ اَلْقٰىهَآ اِلٰى مَرْيَمَ وَرُوْحٌ مِّنْهُ ۖفَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖۗ وَلَا تَقُوْلُوْا ثَلٰثَةٌ ۗاِنْتَهُوْا خَيْرًا لَّكُمْ ۗ اِنَّمَا اللّٰهُ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۗ سُبْحٰنَهٗٓ اَنْ يَّكُوْنَ لَهٗ وَلَدٌ ۘ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا ࣖ
yā ahlal-kitābi lā taglū fī dīnikum wa lā taqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), innamal-masīḥu ‘īsabnu maryama rasūlullāhi wa kalimatuh(ū), alqāhā ilā maryama wa rūḥum minh(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa lā taqūlū ṡalāṡah(tun), inntahū khairal lakum innamallāhu ilāhuw wāḥid(un), subḥānahū ay yakūna lahū walad(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
வேதக்காரர்களே! உங்கள் மார்க்கத்தில் வரம்பு மீறாதீர்கள்; அல்லாஹ்வைப் பற்றி உண்மையைத் தவிர வேறு எதையும் கூறாதீர்கள். நிச்சயமாக, மர்யமின் மகனான மஸீஹ் ஈஸா (ரலி) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் ஆவார்கள்; மேலும், அவன் மர்யமுக்கு அறிவித்த அவனது வார்த்தைகளாலும், அவனிடமிருந்து வெளிப்பட்ட ஆவியாலும் அவர்கள் படைக்கப்பட்டார்கள். எனவே, அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதர்களையும் நம்புங்கள்; "(இறைவன்) மூவன்" என்று கூறாதீர்கள்; அவ்வாறு கூறுவதை நிறுத்துங்கள். அதுவே உங்களுக்குச் சிறந்தது. நிச்சயமாக, அல்லாஹ் சர்வவல்லமையுள்ள இறைவன்; பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுப்பதில் அவன் பாக்கியம் பெற்றவன். வானங்களிலும் பூமியிலும் உள்ளவை அனைத்தும் அவனுக்கே சொந்தம். மேலும், அல்லாஹ்வே போதுமான பாதுகாவலன்.
مَا الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُۗ وَاُمُّهٗ صِدِّيْقَةٌ ۗ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ ۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ انْظُرْ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
mal-masīḥubnu maryama illā rasūl(un), qad khalat min qablihir rusul(u), wa ummuhū ṣiddīqah(tun), kānā ya'kulāniṭ-ṭa‘ām(a), unẓur kaifa nubayyinu lahumul-āyāti ṡummanẓur annā yu'fakūn(a).
மர்யமின் மகனான மஸீஹ், ஓர் தூதராக மட்டுமே இருந்தார். இதற்கு முன்னர் பல தூதர்கள் கடந்து சென்றிருந்தனர். மேலும், அவருடைய தாயார் சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராக இருந்தார். அவர்கள் இருவரும் வழக்கமாக உணவு உண்பார்கள். நாம் அவர்களுக்கு (வேதக்காரர்களுக்கு) வசனங்களை (சக்தியின் அடையாளங்களை) எவ்வாறு விளக்குகிறோம் என்பதைக் கவனியுங்கள்; பின்னர், அவர்கள் (தங்கள் ஆசைகளால்) எவ்வாறு வழிவிலகுகிறார்கள் என்பதையும் கவனியுங்கள்.
اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).
உங்களை எச்சரிப்பதற்காகவும், நீங்கள் பக்திமான்களாவதற்காகவும், நீங்கள் கருணையைப் பெறுவதற்காகவும், உங்களில் ஒரு மனிதர் மூலமாக உங்கள் இறைவனிடமிருந்து ஒரு நினைவூட்டல் வந்திருப்பதில் உங்களுக்கு ஆச்சரியமா?
اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْۗ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ قَوْمِ نُوْحٍ وَّزَادَكُمْ فِى الْخَلْقِ بَصْۣطَةً ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum, ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di qaumi nūḥiw wa zādakum fil-khalqi basṭah(tan), fażkurū ālā'allāhi la‘allakum tufliḥūn(a).
உங்களை எச்சரிப்பதற்காக, உங்களில் ஒரு மனிதர் மூலமாக உங்கள் இறைவனிடமிருந்து உங்களுக்கு ஒரு நினைவூட்டல் வந்திருப்பதைக் குறித்து நீங்கள் ஆச்சரியப்படுகிறீர்களா? நூஹ்வின் மக்களுக்குப் பிறகு அவன் உங்களைப் பின்வருபவர்களாக ஆக்கியதையும், வலிமையிலும் உருவத்திலும் உங்களுக்கு மேன்மை அளித்ததையும் நினைவுகூருங்கள். எனவே, நீங்கள் வெற்றி பெறுவதற்காக அல்லாஹ்வின் அருட்கொடைகளை நினைவுகூருங்கள்.
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
மூசா தன் மக்களிடம் திரும்பி வந்தபோது, கோபமும் துக்கமும் அடைந்து, "நான் இல்லாத நேரத்தில் நீங்கள் என்ன கொடிய செயல்களைச் செய்தீர்கள்! உங்கள் இறைவனின் வாக்குறுதிக்கு எதிராகச் செல்ல விரும்புகிறீர்களா?" என்றார். மூசா அந்தப் பலகையை (தோராவை) கீழே எறிந்துவிட்டு, தன் சகோதரன் (ஹாரூன்) தலையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தார். (ஹாரூன்) கூறினார், "என் தாயின் மகனே! இந்த மக்கள் என்னை பலவீனமானவன் என்று கருதி, என்னைக் கொல்லவும் முயன்றனர். எனவே, என் துயரத்தைக் கண்டு உன் எதிரிகள் மகிழ்ச்சியடையச் செய்யாதே, என்னை ஒரு அநியாயக்காரனாக ஆக்காதே."
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
மோசேயின் கோபம் தணிந்த பிறகு, அவர் கற்பலகைகளை (தோராவை) திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டார்; அவருடைய எழுத்துக்களில், தங்கள் இறைவனுக்கு அஞ்சுகிறவர்களுக்கு வழிகாட்டுதலும் கருணையும் உள்ளன.
قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ كُنْتُ اَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِۛ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوْۤءُ ۛاِنْ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
qul lā amliku linafsī naf‘aw wa lā ḍarran illā mā syā'allāh(u), wa lau kuntu a‘lamul gaiba-lastakṡartu minal-khair(i) - wa mā massaniyas-sū'(u) - in ana illā nażīruw wa basyīrul liqaumiy yu'minūn(a).
(முஹம்மதே!) கூறுவீராக: "அல்லாஹ் நாடியதைத் தவிர, எனக்கு நன்மை செய்யவோ தீமையைத் தடுக்கவோ சக்தி இல்லை. மறைவானவற்றை நான் அறிந்திருந்தால், என்னால் இயன்றவரை நன்மை செய்திருப்பேன்; எனக்கு எந்தத் தீங்கும் நேராது. நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கு நான் எச்சரிக்கை செய்பவனாகவும், நற்செய்தி கூறுபவனாகவும் மட்டுமே இருக்கிறேன்."
عَفَا اللّٰهُ عَنْكَۚ لِمَ اَذِنْتَ لَهُمْ حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا وَتَعْلَمَ الْكٰذِبِيْنَ
‘afallāhu ‘ank(a), lima ażinta lahum ḥattā yatabayyana lakal-lażīna ṣadaqū wa ta‘lamal-kāżibīn(a).
அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்கிறான் (முஹம்மதே!). உண்மையாகவே (போருக்குச் செல்லாமல்) தடுக்கப்பட்டவர்கள் யார் என்பது உங்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவரும் வரையிலும், பொய்யர்கள் யார் என்பதை நீங்கள் அறியும் முன்பும், ஏன் அவர்களுக்கு அனுமதி அளித்தீர்கள்?
لَقَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ عَزِيْزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيْصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِيْنَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
laqad jā'akum rasūlum min anfusikum ‘azīzun ‘alaihi mā ‘anittum ḥarīṣun ‘alaikum bil-mu'minīna ra'ūfur raḥīm(un).
நிச்சயமாக, உங்கள் ஜனங்களிலிருந்தே ஒரு தூதர் உங்களிடம் வந்திருக்கிறார்; நீங்கள் அனுபவிக்கும் துன்பம் மிகவும் கடுமையானது; அவர் உங்களுக்கு நம்பிக்கையையும் இரட்சிப்பையும் உண்மையாகவே விரும்புகிறார்; நம்பிக்கை கொள்பவர்களிடம் அவர் கனிவும் இரக்கமும் உள்ளவர்.
اَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا اَنْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى رَجُلٍ مِّنْهُمْ اَنْ اَنْذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ الْكٰفِرُوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ مُّبِيْنٌ
akāna lin-nāsi ‘ajaban an auḥainā ilā rajulim minhum an anżirin-nāsa wa basysyiril-lażīna āmanū anna lahum qadama ṣidqin ‘inda rabbihim, qālal-kāfirūna inna hāżā lasāḥirum mubīn(un).
அவர்களில் ஒரு மனிதருக்கு நாம் வஹியை வழங்கியதில் மக்கள் ஆச்சரியப்படுவதில் ஆச்சரியமில்லை: "மக்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுங்கள்; மேலும், விசுவாசிகள் அல்லாஹ்விடம் உயர்ந்த அந்தஸ்தைப் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்று அவர்களை மகிழ்ச்சியடையச் செய்யுங்கள்." நிராகரிப்பாளர்கள் கூறினார்கள், "இந்த மனிதர் (முஹம்மது) உண்மையாகவே ஒரு சூனியக்காரர்."
وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).
மேலும், ஆத் (Adh) குலத்தினரிடம் அவர்களின் சகோதரரான ஹூத் (Hud) என்பவரை நாம் அனுப்பினோம். அவர் கூறினார், "என் மக்களே! அல்லாஹ்வை வணங்குங்கள், அவனைத் தவிர உங்களுக்கு வேறு இறைவன் இல்லை. (இவ்வளவு காலமாக) நீங்கள் எல்லாவற்றையும் இட்டுக்கட்டி வந்தீர்கள்."
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).
மேலும், உமக்கு முன்னர் (முஹம்மதுக்கு) நாம் அனுப்பவில்லை; மாறாக, அவ்வுலக மக்களிடையே நாம் வஹீகளை அருளிய ஓர் மனிதரையே அனுப்பினோம். அவர்கள் பூமியில் பயணம் செய்து, தங்களுக்கு முன்னிருந்தவர்களுக்கு (தூதரைப் பொய்யாக்கியவர்களுக்கு) என்ன நேர்ந்தது என்பதைக் காணவில்லையா? மேலும், நிச்சயமாக மறுமையின் பூமி இறையச்சம் உடையவர்களுக்குச் சிறந்தது. உமக்கு இது புரியவில்லையா?
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلًا مِّنْ قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ اَزْوَاجًا وَّذُرِّيَّةً ۗوَمَا كَانَ لِرَسُوْلٍ اَنْ يَّأْتِيَ بِاٰيَةٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗلِكُلِّ اَجَلٍ كِتَابٌ
wa laqad arsalnā rusulam min qablika wa ja‘alnā lahum azwājaw wa żurriyyah(tan), wa mā kāna lirasūlin ay ya'tiya bi'āyatin illā bi'iżnillāh(i), likulli ajalin kitāb(un).
மேலும் நிச்சயமாக, உமக்கு (முஹம்மதே) முன்னர் நாம் தூதர்களை அனுப்பி, அவர்களுக்கு மனைவிகளையும் சந்ததிகளையும் அளித்தோம். அல்லாஹ்வின் அனுமதியின்றி எந்தவொரு தூதருக்கும் எந்தவொரு சான்றையும் (அற்புதத்தையும்) கொண்டுவர உரிமை இல்லை. ஒவ்வொரு யுகத்திற்கும் ஒரு (குறிப்பிட்ட) வேதம் உள்ளது.
۞ قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِى اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَدْعُوْكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ قَالُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا ۗ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَصُدُّوْنَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا فَأْتُوْنَا بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
qālat rusuluhum afillāhi syakkun fāṭiris-samāwāti wal-arḍ(i), yad‘ūkum liyagfira lakum min żunūbikum wa yu'akhkhirakum ilā ajalim musammā(n), qālū in antum illā basyarum miṡlunā, turīdūna an taṣuddūnā ‘ammā kāna ya‘budu ābā'unā fa'tūnā bisulṭānim mubīn(in).
அவர்களின் தூதர்கள் கூறினார்கள், "வானங்களையும் பூமியையும் படைத்த அல்லாஹ்வைப் பற்றி ஏதேனும் சந்தேகம் உள்ளதா? உங்கள் பாவங்களில் சிலவற்றை மன்னிப்பதற்காகவும், உங்கள் (வேதனையை) குறித்த காலம் வரை ஒத்திப்போடுவதற்காகவும் அவன் உங்களை (நம்பிக்கை கொள்ள) அழைக்கிறான் அல்லவா?" அதற்கு அவர்கள், "நீங்கள் எங்களைப் போன்ற மனிதர்கள்தானே. எங்கள் முன்னோர்கள் வணங்கியதை நாங்கள் வணங்குவதிலிருந்து எங்களைத் தடுக்க விரும்புகிறீர்கள். எனவே, எங்களுக்குத் தெளிவான ஆதாரத்தைக் கொண்டு வாருங்கள்" என்றார்கள்.
قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ اِنْ نَّحْنُ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَمُنُّ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَمَا كَانَ لَنَآ اَنْ نَّأْتِيَكُمْ بِسُلْطٰنٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
qālat lahum rusuluhum in naḥnu illā basyarum miṡlukum wa lākinnallāha yamunnu ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa mā kāna lanā an na'tiyakum bisulṭānin illā bi'iżnillāh(i), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
அவர்களுடைய தூதர்கள் அவர்களிடம், "நாங்களும் உங்களைப் போன்ற மனிதர்கள்தான். ஆனால், அல்லாஹ் தன் அடியார்களில் தான் நாடியவர்களுக்கு அருள்புரிகிறான். அல்லாஹ்வின் அனுமதியின்றி உங்களுக்கு எந்த ஆதாரத்தையும் கொண்டு வருவது எங்களுக்குப் பொருத்தமானதல்ல. மேலும், நம்பிக்கையாளர்கள் அல்லாஹ் ஒருவனிடமே நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும்" என்று கூறினார்கள்.
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَۙ
wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).
(முஹம்மதே!) உமக்கு முன்னர் நாம் அனுப்பாத, ஆனால் நாம் வஹீ அருளிய மனிதர்களையே அனுப்பினோம்; எனவே, உமக்குத் தெரியாவிட்டால், அறிவுள்ள ஒருவரிடம் கேள்.
اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ
au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).
அல்லது உங்களுக்குத் தங்கத்தால் ஆன ஒரு வீடு இருக்கிறது, அல்லது நீங்கள் வானத்திற்கு ஏறுகிறீர்கள். மேலும், நாங்கள் படிப்பதற்காக நீர் எங்களுக்கு ஒரு வேதத்தை இறக்கி அருளும் வரை, உமது விண்ணேற்றத்தை நாங்கள் நம்ப மாட்டோம்." (முஹம்மதே!) நீர் கூறுவீராக: "என் இறைவனுக்கே புகழ்! நான் ஒரு தூதராக இருக்கும் ஒரு மனிதன் அல்லவா?"
وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا
wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).
மக்களுக்கு வழிகாட்டுதல் வரும்போது, "அல்லாஹ் ஏன் ஒரு மனிதனைத் தூதராக அனுப்பினான்?" என்று அவர்கள் கூறுவதைத் தவிர, அவர்கள் நம்பிக்கை கொள்வதைத் தடுப்பது வேறு எதுவும் இல்லை.
قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا
qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).
(முஹம்மதே!) நீர் கூறுவீராக: "பூமியில் வானவர்கள் அமைதியாக உலவினால், நிச்சயமாக நாம் அவர்களுக்கு வானத்திலிருந்து வானவர்களைத் தூதர்களாக அனுப்புவோம்."
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).
(முஹம்மதே!) நீர் கூறுவீராக: “நிச்சயமாக, நான் உங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதனே; உங்கள் இறைவன் சர்வவல்லமையுள்ள இறைவன் என்ற வஹியை நான் பெற்றிருக்கிறேன்.” எனவே, எவர் தன் இறைவனைச் சந்திப்பதை எதிர்பார்க்கிறாரோ, அவர் நற்செயல்களைச் செய்யட்டும்; மேலும், தன் இறைவனை வணங்குவதில் எதனுடனும் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளாமல் இருக்கட்டும்.
فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى
fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.
அதனால் மூசா தன் இதயத்தில் அச்சத்தை உணர்ந்தான்.
وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ
wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).
மேலும், (முஹம்மதே!) உமக்கு முன்னர் நாம் (தூதர்களை) அனுப்பவில்லை; மாறாக, அவர்களுக்கு நாம் வஹீகளை அருளிய சில மனிதர்களையே அனுப்பினோம். எனவே, உமக்குத் தெரியாவிட்டால், அறிவுள்ள ஒருவரிடம் கேள்.
وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ
wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).
மேலும், நாம் அவர்களை (தூதர்களை) உணவு உண்ணாத உடலாக ஆக்கவில்லை; அவர்கள் நிரந்தரமாக வாழாமலும் இருக்கவில்லை.
وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ
wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).
மேலும், உமக்கு (முஹம்மதே!) முன் எந்த மனிதருக்கும் நாம் நித்திய ஜீவனைப் படைக்கவில்லை; ஆகவே, நீர் மரணித்தால், அவர்கள் பிழைப்பார்களா?
فَقَالَ الْمَلَؤُا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يُرِيْدُ اَنْ يَّتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَنْزَلَ مَلٰۤىِٕكَةً ۖمَّا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ ۚ
fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā hāżā illā basyarum miṡlukum, yurīdu ay yatafaḍḍala ‘alaikum, wa lau syā'allāhu la'anzala malā'ikah(tan), mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).
எனவே, அவர்களுடைய மக்களில் இருந்த நிராகரிப்பாளர்களின் தலைவர்கள் கூறினார்கள்: "இவன் உங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதன்தான்; உங்களை விட மேன்மையானவனாக இருக்க விரும்புகிறான். அல்லாஹ் நாடியிருந்தால், அவன் ஒரு வானவரை அனுப்பியிருப்பான். எங்கள் முன்னோர்களின் காலத்தில் இது போன்ற ஒரு அழைப்பை நாங்கள் கேட்டதே இல்லை."
اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلٌۢ بِهٖ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوْا بِهٖ حَتّٰى حِيْنٍ
in huwa illā rajulum bihī jinnatun fa tarabbaṣū bihī ḥattā ḥīn(in).
அவன் ஒரு பைத்தியக்காரன், அதனால் குறித்த நேரம் வரும் வரை அவனிடம் பொறுமையாக இருங்கள்.
وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ وَاَتْرَفْنٰهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُوْنَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُوْنَ
wa qālal-mala'u min qaumihil-lażīna kafarū wa każżabū biliqā'il-ākhirati wa atrafnāhum fil-ḥayātid-dun-yā, mā hāżā illā basyarum miṡlukum, ya'kulu mimmā ta'kulūna minhu wa yasyrabu mimmā tasyrabūn(a).
மேலும், தங்கள் மக்களில் நிராகரித்தவர்களின் தலைவர்களும், மறுமையின் சந்திப்பை மறுத்தவர்களும், இவ்வுலகில் நாம் சுகபோகங்களையும் இன்பங்களையும் வழங்கியிருந்தவர்களும் கூறினார்கள்: "இவன் உங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதனே; நீங்கள் உண்பதையே இவனும் உண்கிறான், நீங்கள் பருகுவதையே இவனும் பருகுகிறான்."
وَلَىِٕنْ اَطَعْتُمْ بَشَرًا مِّثْلَكُمْ اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ ۙ
wa la'in aṭa‘tum basyaram miṡlakum innakum iżal lakhāsirūn(a).
உண்மையில், உங்களைப் போன்றவர்களுக்கு நீங்கள் கீழ்ப்படிந்தால், நீங்கள் நிச்சயமாக நஷ்டமடைவீர்கள்.
فَقَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عٰبِدُوْنَ ۚ
fa qālū anu'minu libasyaraini miṡlinā wa qaumuhumā lanā ‘ābidūn(a).
எனவே அவர்கள், "நம்மைப் போன்ற இருவரை நாம் நம்புவது பொருத்தமானதா? ஏனெனில், அவர்களுடைய மக்கள் (இஸ்ரவேல் புத்திரர்) நமக்கே ஊழியம் செய்பவர்களாக இருக்கிறார்கள்" என்றார்கள்.
يٰٓاَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوْا مِنَ الطَّيِّبٰتِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ۗ
yā ayyuhar-rusulu kulū minaṭ-ṭayyibāti wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
அல்லாஹ் கூறினான், "தூதர்களே! நல்ல உணவை உண்ணுங்கள், நற்செயல்கள் செய்யுங்கள். நிச்சயமாக நீங்கள் செய்வதை நான் நன்கு அறிந்தவன்."
وَقَالُوْا مَالِ هٰذَا الرَّسُوْلِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِيْ فِى الْاَسْوَاقِۗ لَوْلَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُوْنَ مَعَهٗ نَذِيْرًا ۙ
wa qālū mā lihāżar-rasūli ya'kuluṭ-ṭa‘āma wa yamsyī fil-aswāq(i), lau lā unzila ‘alaihi malakun fa yakūna ma‘ahū nażīrā(n).
மேலும் அவர்கள் கூறினார்கள்: "இந்தத் தூதர் (முஹம்மது) ஏன் உணவு உண்கிறார், சந்தைகளில் உலாவுகிறார்? அவருடன் சேர்ந்து எச்சரிக்கை செய்வதற்காக ஒரு வானவர் ஏன் அவரிடம் அனுப்பப்படவில்லை?"
وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّآ اِنَّهُمْ لَيَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَيَمْشُوْنَ فِى الْاَسْوَاقِۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً ۗ اَتَصْبِرُوْنَۚ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيْرًا ࣖ ۔
wa mā arsalnā qablaka minal-mursalīna illā innahum laya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa yamsyūna fil aswāq(i), wa ja‘alnā ba‘ḍakum liba‘ḍin fitnah(tan), ataṣbirūn(a), wa kāna rabbuka baṣīrā(n).
உமக்கு (முஹம்மதே!) முன்னர் நாம் அனுப்பிய தூதர்கள் எவரும், உணவு உண்பதையும் சந்தைகளில் நடமாடுவதையும் தவிர வேறெவர்மில்லை. மேலும், உங்களில் சிலரை மற்றவர்களுக்குச் சோதனையாக ஆக்கினோம். நீர் பொறுமையுடன் இருப்பீரா? உம்முடைய இறைவன் அனைத்தையும் காண்பவன்.
مَآ اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَاۙ فَأْتِ بِاٰيَةٍ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
mā anta illā basyarum miṡlunā, fa'ti bi'āyatin in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
நீங்களும் எங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதர்தான்; நீதிமான்களில் ஒருவராக நீங்கள் இருந்தால், ஒரு அற்புதத்தை நிகழ்த்துங்கள்.
وَمَآ اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَاِنْ نَّظُنُّكَ لَمِنَ الْكٰذِبِيْنَ ۚ
wa mā anta illā basyarum miṡlunā wa in naẓunnuka laminal-kāżibīn(a).
நீங்களும் எங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதர்தான், மேலும் பொய் சொல்பவர்களில் நீங்களும் ஒருவர் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்.
وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).
மேலும், உன் கைத்தடியைக் கீழே போடு!” எனவே, (அந்தக் கைத்தடி ஒரு பாம்பாக மாறியபோது) மூசா அது ஒரு வேகமான பாம்பைப் போல நெளிவதைக் கண்டு, திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓடித் திரும்பிவிட்டார். அஞ்சாதீர்கள்! நிச்சயமாக, எனக்கு முன்னால் தூதர்கள் அஞ்சுவதற்கு ஒன்றுமில்லை.
وَمَكَرُوْا مَكْرًا وَّمَكَرْنَا مَكْرًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
wa makarū makraw wa makarnā makraw wa hum lā yasy‘urūn(a).
அவர்கள் ஒரு சதித்திட்டம் தீட்டினார்கள், நாமும் ஒரு சதித்திட்டம் தீட்டினோம்; ஆனால் அவர்கள் அதை உணரவில்லை.
فَاَصْبَحَ فِى الْمَدِيْنَةِ خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ فَاِذَا الَّذِى اسْتَنْصَرَهٗ بِالْاَمْسِ يَسْتَصْرِخُهٗ ۗقَالَ لَهٗ مُوْسٰٓى اِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُّبِيْنٌ
fa'aṣbaḥa fil-madīnati khā'ifay yataraqqabu fa'iżal-lażistanṣarahū bil-amsi yastaṣrikhuh(ū), qāla lahū mūsā innaka lagawiyyum mubīn(un).
இதன் காரணமாக, மோசே தன் செயல்களின் விளைவுகளுக்காக நகரத்தில் காத்திருந்தபோது பயந்தார். அப்போது, நேற்று உதவி கேட்டிருந்த அந்த மனிதன் திடீரென்று அவரிடம் உதவிக்காகக் கூக்குரலிட்டான். மோசே அவனிடம், "நீ மெய்யாகவே வழிதவறிய மனிதன்" என்றார்.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ
qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).
அவர் (மோசே) கூறினார், “என் இறைவா, நான் நிச்சயமாக அவர்களுடைய கூட்டத்தில் ஒருவரைக் கொன்றுவிட்டேன், அதனால் அவர்கள் என்னைக் கொன்றுவிடுவார்களோ என்று அஞ்சுகிறேன்.”
اِنَّكَ مَيِّتٌ وَّاِنَّهُمْ مَّيِّتُوْنَ ۖ
innaka mayyituw wa innahum mayyitūn(a).
நிச்சயமாக, நீங்களும் (முஹம்மதே) மரணமடைவீர்கள், அவர்களும் மரணமடைவார்கள்.
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۟ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاسْتَقِيْمُوْٓا اِلَيْهِ وَاسْتَغْفِرُوْهُ ۗوَوَيْلٌ لِّلْمُشْرِكِيْنَۙ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥidun fastaqīmū ilaihi wastagfirūh(u), wa wailul lil-musyrikīn(a).
(முஹம்மதே!) நீர் கூறுவீராக: "நான் உங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதனே. உங்கள் இறைவன் எல்லாம் வல்ல இறைவன் என்று எனக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. எனவே, நீங்கள் அவனைத் தொடர்ந்து வணங்கி, அவனிடம் பாவமன்னிப்புக் கேட்கிறீர்கள். மேலும், அவனுக்கு இணை வைப்பவர்களுக்குக் கேடுதான்."
۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
மேலும், வஹியின் மூலமாகவோ, ஒரு திரைக்குப் பின்னாலோ, அல்லது ஒரு தூதரை (வானவரை) அனுப்பி, தனது அனுமதியுடன் தான் நாடியதை அவருக்கு வெளிப்படுத்துவதன் மூலமாகவோ அன்றி, அல்லாஹ் ஒரு மனிதனிடம் பேசுவது தகாது. நிச்சயமாக, அவன் மிக உயர்ந்தவன், மிக ஞானமுள்ளவன்.
اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).
அவர் (ஈசா) ஒரு அடியாராகவே இருந்தார்; அவருக்கு நாம் அருள்புரிந்து (இறைத்தூதர் பட்டம் வழங்கி) இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு ஒரு பாடமாக அவரை ஆக்கினோம்.
بَلْ عَجِبُوْٓا اَنْ جَاۤءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ فَقَالَ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا شَيْءٌ عَجِيْبٌ ۚ
bal ‘ajibū an jā'ahum munżirum minhum faqālal-kāfirūna hāżā syai'un ‘ajīb(un).
(அவர்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை) ஆனால், தங்களுக்குள்ளிருந்தே ஒரு எச்சரிக்கை செய்பவர் வந்திருப்பதைக் கண்டு அவர்கள் திகைத்தார்கள்; எனவே நிராகரிப்பாளர்கள், “இது உண்மையிலேயே ஆச்சரியமான ஒன்று” என்றார்கள்.
فَقَالُوْٓا اَبَشَرًا مِّنَّا وَاحِدًا نَّتَّبِعُهٗٓ ۙاِنَّآ اِذًا لَّفِيْ ضَلٰلٍ وَّسُعُرٍ
fa qālū abasyaram minnā wāḥidan nattabi‘uh(ū), innā iżal lafī ḍalāliw wa su‘ur(in).
எனவே அவர்கள், "நம்மில் உள்ள ஒரு (சாதாரண) மனிதனை நாம் எப்படிப் பின்பற்றப் போகிறோம்? அப்படியானால், நாம் உண்மையிலேயே வழிதவறிவிட்டோம், பைத்தியக்காரர்களாகவும் ஆகிவிடுகிறோம்" என்றார்கள்.
هُوَ الَّذِيْ بَعَثَ فِى الْاُمِّيّٖنَ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِهٖ وَيُزَكِّيْهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلُ لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ
huwal-lażī ba‘aṡa fil-ummiyyīna rasūlam minhum yatlū ‘alaihim āyātihī wa yuzakkīhim wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmata wa in kānū min qablu lafī ḍalālim mubīn(in).
அவனே, தங்களுக்குள்ளிருந்தே எழுத்தறிவில்லாத ஒரு கூட்டத்தினரிடம் ஒரு தூதரை அனுப்பினான்; அவர் அவர்களுக்குத் தனது வசனங்களை ஓதிக் காட்டி, அவர்களின் ஆன்மாக்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவர்களுக்கு வேதத்தையும் ஞானத்தையும் (சுன்னாவையும்) கற்பித்தார்; இதற்கு முன்னர் அவர்கள் வெளிப்படையான வழிகேட்டில் இருந்தபோதிலும் இது நிகழ்ந்தது.
ذٰلِكَ بِاَنَّهٗ كَانَتْ تَّأْتِيْهِمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالُوْٓا اَبَشَرٌ يَّهْدُوْنَنَاۖ فَكَفَرُوْا وَتَوَلَّوْا وَّاسْتَغْنَى اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ
Żālika bi'annahū kānat ta'tīhim rusuluhum bil-bayyināti fa qālū abasyaruy yahdūnanā, fa kafarū wa tawallau wastagnallāh(u), wallāhu ganiyyun ḥamīd(un).
ஏனெனில், தூதர்கள் அவர்களிடம் செய்தி கொண்டு வந்தபோது, அவர்கள், "மனிதர்கள் எங்களுக்கு வழிகாட்டுவது தகுதியானதா?" என்று கேட்டார்கள். பின்னர் அவர்கள் மறுத்துத் திரும்பிச் சென்றார்கள்; அல்லாஹ்வுக்கு அவர்கள் தேவையில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும் அல்லாஹ் மிகவும் செல்வந்தன், மிகவும் புகழத்தக்கவன்.