Q.S Al-Qiyamah (اَلْقِيَامَة) - 40 Liczba wersetów

لَآ اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ

lā uqsimu biyaumil-qiyāmah(ti).

Przysięgam na Dzień Zmartwychwstania,

وَلَآ اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

wa lā uqsimu bin nafsil-lawwāmah(ti).

i przysięgam na duszę, która zawsze żałuje samej siebie.

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَّجْمَعَ عِظَامَهٗ ۗ

ayaḥsabul-insānu allan najma‘a ‘iẓāmah(ū).

Czy człowiek myśli, że nie zbierzemy (z powrotem) jego kości?

بَلٰى قٰدِرِيْنَ عَلٰٓى اَنْ نُّسَوِّيَ بَنَانَهٗ

balā qādirīna ‘alā an nusawwiya banānah(ū).

(Wręcz przeciwnie) jesteśmy w stanie złożyć na nowo jego palce w sposób doskonały.

بَلْ يُرِيْدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهٗۚ

bal yurīdul-insānu liyafjura amāmah(ū).

Lecz człowiek pragnie nadal grzeszyć.

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۗ

yas'alu ayyāna yaumul-qiyāmah(ti).

On pyta: „Kiedy nadejdzie Dzień Zmartwychwstania?”

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ

fa iżā bariqal-baṣar(u).

Gdy oczy będą wytrzeszczone (ze strachu),

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ

wa khasafal-qamar(u).

i księżyc straci swój blask,

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ

wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).

a słońce i księżyc zostaną zebrani razem,

يَقُوْلُ الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ

yaqūlul-insānu yauma'iżin ainal-mafarr(u).

tego dnia człowiek powie: „Dokąd uciec?”

كَلَّا لَا وَزَرَۗ

kallā lā wazar(a).

Nie! Nie ma schronienia!

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمُسْتَقَرُّۗ

ilā rabbika yauma'iżinil-mustaqarr(u).

Tego dnia miejscem powrotu będzie tylko twój Pan.

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍۢ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۗ

yunabba'ul-insānu yauma'iżim bimā qaddama wa akhkhar(a).

Tego dnia człowiekowi zostanie oznajmione, co uczynił i co zaniedbał.

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِهٖ بَصِيْرَةٌۙ

balil-insānu ‘alā nafsihī baṣīrah(tun).

Wtedy człowiek sam będzie świadkiem przeciwko sobie,

وَّلَوْ اَلْقٰى مَعَاذِيْرَهٗۗ

wa lau alqā ma‘āżīrah(ū).

choćby przedstawiał swoje usprawiedliwienia.

لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ

lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).

Nie poruszaj (Muhammadzie) językiem (czytając Koran), aby go szybko opanować.

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهٗ وَقُرْاٰنَهٗ ۚ

inna ‘alainā jam‘ahū wa qur'ānah(ū).

Zaprawdę, to My zbierzemy go (w twojej piersi) i.

فَاِذَا قَرَأْنٰهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهٗ ۚ

fa iżā qara'nāhu fattabi‘ qur'ānah(ū).

Gdy zakończymy jego recytację, podążaj za jego czytaniem.

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ

Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).

Potem, zaprawdę, to My wyjaśnimy go.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَۙ

kallā bal tuḥibbūnal-‘ājilah(ta).

Nie! Wy kochacie życie doczesne,

وَتَذَرُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

wa tażarūnal-‘ākhirah(ta).

i zaniedbujecie życie ostateczne.

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ نَّاضِرَةٌۙ

wujūhuy yauma'iżin nāḍirah(tun).

Tego dnia twarze (wierzących) będą promienne,

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۚ

ilā rabbihā nāẓirah(tun).

spoglądające na ich Pana.

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍۢ بَاسِرَةٌۙ

wa wujūhuy yauma'iżim bāsirah(tun).

A twarze (niewiernych) tego dnia będą ponure,

تَظُنُّ اَنْ يُّفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۗ

taẓunnu ay yuf‘ala bihā fāqirah(tun).

pewne, że spadnie na nie straszna katastrofa.

كَلَّآ اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ

kallā iżā balagatit-tarāqiy(a).

Nie! Gdy (dusza) dotrze do gardła,

وَقِيْلَ مَنْ ۜرَاقٍۙ

wa qīla man…rāq(in).

i powiedziano (o nim): „Kto może uzdrowić?”

وَّظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ

wa ẓanna annahul-firāq(u).

I on jest pewien, że to czas rozstania (ze światem),

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ

waltaffatis-sāqu bis-sāq(i).

i noga (lewa) splecie się z nogą (prawą),

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمَسَاقُ ۗ ࣖ

ilā rabbika yauma'iżinil-masāq(u).

do twego Pana tego dnia będziesz pędzony.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ

falā ṣaddaqa wa lā ṣallā.

Bo on (wcześniej) nie potwierdzał (Koranu i Posłańca) ani nie modlił się,

وَلٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ

wa lākin każżaba wa tawallā.

lecz zaprzeczał (Posłańcowi) i odwracał się (od prawdy),

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ يَتَمَطّٰىۗ

Ṡumma żahaba ilā ahlihī yatamaṭṭā.

potem odszedł do swojej rodziny z arogancją.

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ

aulā laka fa'aulā.

Biada tobie! Więc biada!

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ

Ṡumma aulā laka fa'aulā.

Jeszcze raz: Biada tobie! Więc biada!

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُّتْرَكَ سُدًىۗ

ayaḥsabul-insānu ay yutraka sudā(n).

Czy człowiek myśli, że zostanie pozostawiony sam sobie (bez odpowiedzialności)?

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّنْ مَّنِيٍّ يُّمْنٰى

alam yaku nuṭfatam mim maniyyiy yumnā.

Czyż nie był początkowo tylko kroplą nasienia wylaną (do łona),

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ

Ṡumma kāna ‘alaqatan fa khalaqa fa sawwā.

potem stał się czymś przylegającym, a Allah go stworzył i udoskonalił,

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۗ

fa ja‘ala minhuz-zaujainiż-żakara wal-unṡā.

i uczynił z niego parę: mężczyznę i kobietę.

اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ࣖ

alaisa żālika biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā.

Czyż (Allah, który to uczynił) nie ma mocy, by ożywić umarłych?