Q.S Edh-Dhariyat (اَلذَّارِيَات) - 60 Numri i vargjeve

وَالذّٰرِيٰتِ ذَرْوًاۙ

waż-żāriyāti żarwā(n).

Pasha (erën) që e largon pluhurin,

فَالْحٰمِلٰتِ وِقْرًاۙ

fal-ḥāmilāti wiqrā(n).

dhe retë që përmbajnë (shi),

فَالْجٰرِيٰتِ يُسْرًاۙ

fal-jāriyāti yusrā(n).

dhe (anije) që lundrojnë lehtë,

فَالْمُقَسِّمٰتِ اَمْرًاۙ

fal-muqassimāti amrā(n).

dhe (engjëjt) që ndajnë punët,

اِنَّمَا تُوْعَدُوْنَ لَصَادِقٌۙ

innamā tū‘adūna laṣādiq(un).

me të vërtetë, ajo që ju është premtuar duhet të jetë e vërtetë,

وَّاِنَّ الدِّيْنَ لَوَاقِعٌۗ

wa innad-dīna lawāqi‘(un).

dhe me të vërtetë, (Dita e) shpërblimit me siguri do të vijë.

وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الْحُبُكِۙ

was-samā'i żātil-ḥubuk(i).

Pasha qiellin që ka shtigje,

اِنَّكُمْ لَفِيْ قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍۙ

innakum lafī qaulim mukhtalif(in).

në të vërtetë, ju jeni vërtet në një gjendje mendimesh të ndryshme,

يُّؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ اُفِكَۗ

yu'faku ‘anhu man ufik(a).

ia kthyen shpinën atij (Kuranit dhe të Dërguarit) ata që janë kthyer shpinën.

قُتِلَ الْخَرَّاصُوْنَۙ

qutilal-kharrāṣūn(a).

Të mallkuar janë ata që thonë shumë gënjeshtra,

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ غَمْرَةٍ سَاهُوْنَۙ

allażīna hum fī gamratin sāhūn(a).

(domethënë) njerëz që janë të zhytur në injorancë dhe neglizhencë,

يَسْـَٔلُوْنَ اَيَّانَ يَوْمُ الدِّيْنِۗ

yas'alūna ayyāna yaumud-dīn(i).

Ata pyetën: “Kur është Dita e Shpërblimit?”

يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُوْنَ

yauma hum ‘alan-nāri yuftanūn(a).

(Dita e ndëshkimit është) dita (kur) ata do të ndëshkohen në zjarr.

ذُوْقُوْا فِتْنَتَكُمْۗ هٰذَا الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تَسْتَعْجِلُوْنَ

Żūqū fitnatakum, hāżal-lażī kuntum bihī tasta‘jilūn(a).

(U tha atyre): "Shijoni dënimin tuaj! Ky është dënimi që më parë kërkuat ta shpejtoni!"

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۙ

innal-muttaqīna fī jannātiw wa ‘uyūn(in).

Vërtet, ata që janë të devotshëm janë në kopshte (parajsë) dhe burime uji,

اٰخِذِيْنَ مَآ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُحْسِنِيْنَۗ

Ākhiżīna mā ātāhum rabbuhum, innahum kānū qabla żālika muḥsinīn(a).

Ata morën atë që u dha Zoti. Në të vërtetë, para kësaj (në botë) ata ishin njerëz që bënin mirë;

كَانُوْا قَلِيْلًا مِّنَ الَّيْلِ مَا يَهْجَعُوْنَ

kānū qalīlam minal-laili mā yahja‘ūn(a).

ata flenë shumë pak natën;

وَبِالْاَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُوْنَ

wa bil-asḥāri hum yastagfirūn(a).

dhe në fund të natës ata kërkuan falje (nga Allahu).

وَفِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِ

wa fī amwālihim ḥaqqul lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).

Dhe në pronën e tyre ka të drejta për të varfrit që kërkojnë dhe për të varfrit që nuk kërkojnë.

وَفِى الْاَرْضِ اٰيٰتٌ لِّلْمُوْقِنِيْنَۙ

wa fil-arḍi āyātul lil-mūqinīn(a).

Dhe në tokë ka shenja (të madhështisë së Allahut) për ata që besojnë,

وَفِيْٓ اَنْفُسِكُمْ ۗ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ

wa fī anfusikum, afalā tubṣirūn(a).

dhe (gjithashtu) në veten tuaj. Vallë, a nuk po shihni?

وَفِى السَّمَاۤءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوْعَدُوْنَ

wa fis-samā'i rizqukum wa mā tū‘adūn(a).

Dhe në qiell janë (shkaqet e) furnizimit tuaj dhe ajo që ju është premtuar.

فَوَرَبِّ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اِنَّهٗ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَآ اَنَّكُمْ تَنْطِقُوْنَ ࣖ

fa wa rabbis-samā'i wal-arḍi innahū laḥaqqum miṡla mā annakum tanṭiqūn(a).

Pra, për Zotin e qiejve dhe të tokës, me të vërtetë, ajo që premtove do të ndodhë ashtu siç the.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَ الْمُكْرَمِيْنَۘ

hal atāka ḥadīṡu ḍaifi ibrāhīmal-mukramīn(a).

A të ka arritur ty (o Muhamed) lajmi për mysafirët e Ibrahimit (engjëjt) që u lavdëruan?

اِذْ دَخَلُوْا عَلَيْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًا ۗقَالَ سَلٰمٌۚ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ

iż dakhalū ‘alaihi fa qālū salāmā(n), qāla salām(un), qaumum munkarūn(a).

(Kujto) kur ata hynë në shtëpinë e tij dhe thanë: “Selaman” (përshëndetje), Ibrahimi tha: “Selamun” (përshëndetje). (Ata ishin) njerëz që ai nuk i njihte.

فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ

farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).

Kështu që ai (Ibrahimi) shkoi fshehurazi të takonte familjen e tij, pastaj solli mishin e një viçi të majmë (të pjekur në furrë),

فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ

fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).

pastaj ua shërbeu atyre (por ata nuk donin ta hanin). Ibrahimi tha: “Pse nuk hani?”

فَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْۗ وَبَشَّرُوْهُ بِغُلٰمٍ عَلِيْمٍ

fa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf, wa basysyarūhu bigulāmin ‘alīm(in).

Kështu që ai (Ibrahimi) u frikësua prej tyre. Ata thanë: “Mos u frikëso!” dhe i dhanë lajmin e mirë për (lindjen e) një fëmije të devotshëm (Isakut).

فَاَقْبَلَتِ امْرَاَتُهٗ فِيْ صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوْزٌ عَقِيْمٌ

fa aqbalatimra'atuhū fī ṣarratin fa ṣakkat wajhahā wa qālat ‘ajūzun ‘aqīm(un).

Pastaj gruaja e tij erdhi duke bërtitur (e habitur) dhe qëlloi fytyrën e saj duke thënë: “(Unë jam) një plakë shterpë.”

قَالُوْا كَذٰلِكِۙ قَالَ رَبُّكِ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْحَكِيْمُ الْعَلِيْمُ ۔

qālū każālik(i), qāla rabbuk(i), innahū huwal-ḥakīmul-‘alīm(u).

Ata thanë: “Kështu thotë Zoti juaj. Vërtet, Ai është i Urti dhe i Gjithëdijshmi!”

۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ اَيُّهَا الْمُرْسَلُوْنَۚ

qāla famā khaṭbukum ayyuhal-mursalūn(a).

Ai (Ibrahimi) tha: "Cila është puna juaj e rëndësishme, o të dërguar?"

قَالُوْآ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمٍ مُّجْرِمِيْنَۙ

qālū innā ursilnā ilā qaumim mujrimīn(a).

Ata u përgjigjën: “Vërtet, ne jemi dërguar te një popull mëkatar (populli i Lutit),

لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّنْ طِيْنٍۙ

linursila ‘alaihim ḥijāratam min ṭīn(in).

që Ne t’i godasim me gurë dheu (të fortë),

مُّسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِيْنَ

musawwamatan ‘inda rabbika lil-musrifīn(a).

të shënuar nga Zoti yt për të (shkatërruar) ata që e kalojnë kufirin.”

فَاَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِيْهَا مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَۚ

fa akhrajnā man kāna fīhā minal-mu'minīn(a).

Pastaj i nxorëm ata që besuan dhe që ishin në të (në tokën e popullit të Lutit).

فَمَا وَجَدْنَا فِيْهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِيْنَۚ

famā wajadnā fīhā gaira baitim minal-muslimīn(a).

Pra, Ne nuk gjetëm asgjë në të (në tokë) përveç një shtëpie muslimanësh (Luti).

وَتَرَكْنَا فِيْهَآ اٰيَةً لِّلَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ الْعَذَابَ الْاَلِيْمَۗ

wa taraknā fīhā āyatal lil-lażīna yakhāfūnal-‘ażābal-alīm(a).

Dhe Ne lamë në të (në atë tokë) një shenjë për ata që i frikësohen një dënimi të dhembshëm.

وَفِيْ مُوْسٰىٓ اِذْ اَرْسَلْنٰهُ اِلٰى فِرْعَوْنَ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

wa fī mūsā iż arsalnāhu ilā fir‘auna bisulṭānim mubīn(in).

Dhe te Musai (kishte shenja të fuqisë së Allahut) kur Ne e dërguam atë te Faraoni me mrekulli të vërteta.

فَتَوَلّٰى بِرُكْنِهٖ وَقَالَ سٰحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ

fa tawallā biruknihī wa qāla sāḥirun au majnūn(un).

Por ai (Faraoni) dhe ushtria e tij u kthyen dhe thanë: "Ai është magjistar ose i çmendur!"

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيْمٌۗ

fa akhażnāhu wa junūdahū fanabażnāhum fil-yammi wa huwa mulīm(un).

Kështu që Ne e torturuam atë dhe ushtrinë e tij, pastaj i hodhëm në det, në gjendje të poshtëruar.

وَفِيْ عَادٍ اِذْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيْحَ الْعَقِيْمَۚ

wa fī ‘ādin iż arsalnā ‘alaihimur-rīḥal-‘aqīm(a).

Dhe (gjithashtu) në (tregimin e) popullit të Adit, kur Ne dërguam mbi ta një erë shkatërruese,

مَا تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ اَتَتْ عَلَيْهِ اِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيْمِۗ

mā tażaru min syai'in atat ‘alaihi illā ja‘alathu kar-ramīm(i).

(Era) nuk lë asgjë që godet, por e bën si pluhur.

وَفِيْ ثَمُوْدَ اِذْ قِيْلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوْا حَتّٰى حِيْنٍ

wa fī ṡamūda iż qīla lahum tamatta‘ū ḥattā ḥīn(in).

Dhe në historinë e popullit të Samudit, kur atyre u tha: “Kënaquni deri në kohën e caktuar!”

فَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ فَاَخَذَتْهُمُ الصّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنْظُرُوْنَ

fa‘atau ‘an amri rabbihim fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu wa hum yanẓurūn(a).

Pastaj ata vepruan me arrogancë kundër urdhrit të Zotit të tyre, kështu që u goditën nga rrufeja ndërsa po e shikonin atë.

فَمَا اسْتَطَاعُوْا مِنْ قِيَامٍ وَّمَا كَانُوْا مُنْتَصِرِيْنَۙ

famastaṭā‘ū min qiyāmiw wa mā kānū muntaṣirīn(a).

Kështu që ata nuk mundën të ngriheshin dhe gjithashtu nuk morën ndihmë,

وَقَوْمَ نُوْحٍ مِّنْ قَبْلُ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ ࣖ

wa qauma nūḥim min qabl(u), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

dhe më parë (e shkatërruam) popullin e Nuhut, vërtet që ata ishin popull i lig.

وَالسَّمَاۤءَ بَنَيْنٰهَا بِاَيْىدٍ وَّاِنَّا لَمُوْسِعُوْنَ

was-samā'a banaināhā bi'aidiw wa innā lamūsi‘ūn(a).

Dhe qiejt i ndërtuam me fuqinë (Tonë) dhe me të vërtetë i zgjeruam ata.

وَالْاَرْضَ فَرَشْنٰهَا فَنِعْمَ الْمٰهِدُوْنَ

wal-arḍa farasynāhā fa ni‘mal-māhidūn(a).

Dhe Ne e shtrimë tokën; atëherë (Ne) jemi më të mirët që janë përhapur.

وَمِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

wa min kulli syai'in khalaqnā zaujaini la‘allakum tażakkarūn(a).

Dhe Ne kemi krijuar çdo gjë në çifte, që ju të mund të përkujtoni (madhështinë e Allahut).

فَفِرُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗاِنِّيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۚ

fa firrū ilallāh(i), innī lakum minhu nażīrum mubīn(un).

Pra, kthehuni shpejt te (bindja ndaj) Allahut, vërtet unë jam një paralajmërues i qartë nga Allahu për ju.

وَلَا تَجْعَلُوْا مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَۗ اِنِّيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

wa lā taj‘alū ma‘allāhi ilāhan ākhar(a), innī lakum minhu nażīrum mubīn(un).

Dhe mos krijoni zota të tjerë përveç Allahut! Vërtet, unë jam një paralajmërim i qartë nga Allahu për ju.

كَذٰلِكَ مَآ اَتَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا قَالُوْا سَاحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ

każālika mā atal-lażīna min qablihim mir rasūlin illā qālū sāḥirun au majnūn(un).

Kështu, sa herë që ndonjë i Dërguar u vinte atyre që ishin para tyre, ata (populli i tij) thoshin: “Ai është magjistar ose i çmendur.”

اَتَوَاصَوْا بِهٖۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُوْنَۚ

atawāṣau bih(ī), bal hum qaumun ṭāgūn(a).

A e këshillojnë njëri-tjetrin për atë që thonë? Në fakt, ata janë një popull që i tejkalon kufijtë.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ اَنْتَ بِمَلُوْمٍ

fa tawalla ‘anhum famā anta bimalūm(in).

Pra, ktheja shpinën atyre dhe do të jesh i paqortueshëm.

وَذَكِّرْ فَاِنَّ الذِّكْرٰى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa żakkir fa innaż-żikra tanfa‘ul-mu'minīn(a).

Dhe vazhdoni të jepni paralajmërime, sepse me të vërtetë paralajmërimet janë të dobishme për besimtarët.

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا لِيَعْبُدُوْنِ

wa mā khalaqtul-jinna wal-insa illā liya‘budūn(i).

Unë nuk i krijova xhindët dhe njerëzit për tjetër gjë, përveçse që të më adhurojnë Mua.

مَآ اُرِيْدُ مِنْهُمْ مِّنْ رِّزْقٍ وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ يُّطْعِمُوْنِ

mā urīdu minhum mir rizqiw wa mā urīdu ay yuṭ‘imūn(i).

Unë nuk dua asnjë furnizim prej tyre dhe nuk dua që ata të më ushqejnë Mua.

اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِيْنُ

innallāha huwar-razzāqu żul-quwwatil-matīn(u).

Vërtet Allahu është Dhuruesi i Furnizimit, i Cili ka Fuqi dhe është Shumë i Fortë.

فَاِنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذَنُوْبًا مِّثْلَ ذَنُوْبِ اَصْحٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُوْنِ

fa inna lil-lażīna ẓalamū żanūbam miṡla żanūbi aṣḥābihim falā yasta‘jilūn(i).

Pra, me të vërtetë, për zullumqarët ka një pjesë (të ndëshkimit) si pjesa e miqve të tyre (më parë); prandaj le të mos më kërkojnë mua ngutjen e tij.

فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ يَّوْمِهِمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَ ࣖ

fa wailul lil-lażīna kafarū miy yaumihimul-lażī yū‘adūn(a).

Pra, mjerë ata që nuk besojnë në ditën që u është premtuar atyre (Ditën e Gjykimit).