Q.S Ta-Ha (طه) - 135 Numri i vargjeve

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

Thaha

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

Ne nuk ta kemi zbritur këtë Kuran ty (o Muhamed) që të jesh në telashe;

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

por si paralajmërim për ata që i frikësohen (Allahut),

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

zbritur nga (Allahu) i cili krijoi tokën dhe qiejt e lartë,

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(domethënë) Më i Mëshirshmi, i cili banon mbi Arsh.

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

Atij i përket çdo gjë që është në qiej, çdo gjë që është në tokë, çdo gjë që është midis tyre dhe çdo gjë që është nën tokë.

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

Dhe nëse flet me zë të lartë, Ai e di të fshehtën dhe atë që është më e fshehtë.

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(Ai është) Allahu, nuk ka zot tjetër përveç Tij, i cili ka emrat më të bukur.

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

Dhe a të ka arritur historia e Moisiut?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

Kur (Musai) pa zjarrin, i tha familjes së tij: “Rrini këtu, se unë po shoh zjarrin, shpresoj t’ju sjell pak flakë ose të gjej një udhëzim në vendin e zjarrit!”

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

Kur ai shkoi tek ai (në vendin e zjarrit), u thirr: “O Musa!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Vërtet, Unë jam Zoti yt, prandaj lëri dy mallkimet e tua. Sepse me të vërtetë ti je në luginën e shenjtë, Tuva.

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

Dhe Unë të kam zgjedhur ty, prandaj dëgjo çfarë do të të shpallet (të shpallet).

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

Vërtet, Unë jam Allahu, nuk ka zot tjetër përveç Meje, prandaj më adhuroni Mua dhe falni namazin për të më kujtuar Mua.

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

Vërtet, Ora e Kijametit po vjen, Unë do ta mbaj të fshehtë, në mënyrë që secili të shpërblehet sipas asaj që ka fituar.

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

Pra, mos u largo nga (Kiameti) nga njerëz që nuk besojnë në të dhe nga njerëz që ndjekin dëshirat e tyre, të cilat të shkaktojnë shkatërrimin tënd.”

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

"Dhe çfarë ke në dorën tënde të djathtë, o Musa?"

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

Ai (Musai) tha: “Ky është shkopi im, mbi të mbështetem dhe me të nxjerr gjethe për dhitë e mia, dhe do të kem edhe më shumë dobi.”

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

Ai (Allahu) tha: "Hidhe atë, o Musa!"

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

Pastaj (Musai) e hodhi shkopin dhe papritmas ai u shndërrua në një gjarpër që zvarritej shpejt.

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

Ai (Allahu) tha: “Mbajeni atë dhe mos kini frikë, Ne do ta kthejmë atë në gjendjen e tij të mëparshme,

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

dhe vëre dorën nën sqetull, ajo do të dalë e bardhë (e shkëlqyeshme) pa asnjë defekt, si një mrekulli tjetër,

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

që të të tregojmë (disa) nga shenjat Tona të mëdha,

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Shko te Faraoni; ai me të vërtetë e ka kaluar vijën e caktimit.”

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

Ai (Musai) tha: “O Zoti im, zgjeroma gjoksin tim!”

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

dhe i bën gjërat më të lehta për mua,

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

dhe të më heqë ngurtësinë nga gjuha,

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

që të kuptojnë fjalët e mia,

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

dhe më bëj shërbëtor të familjes sime,

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(domethënë) Aaroni, vëllai im,

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

forcoje forcën time me (ekzistencën e) tij,

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

dhe ta bëj mik në punët e mia,

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

që të të lavdërojmë shumë,

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

dhe të kujtoj shumë Ty,

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

Vërtet, Ti je Ai që e sheh plotësisht (gjendjen tonë).

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

Ai (Allahu) tha: “Vërtet, kërkesa jote është plotësuar, o Musa!

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

Dhe me të vërtetë, Ne ju kemi dhënë mirësi edhe në raste të tjera (para kësaj),

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(domethënë) kur Ne e frymëzuam nënën tënde me diçka frymëzuese,

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(domethënë), fute atë (Musain) në një arkë, pastaj hidhe në lumë (Nil), pastaj lëre lumin (rrjedhën) ta çojë në breg, atë do ta marrë (Faraoni) armiku Im dhe armiqtë e tij. Unë ju kam dhuruar dashurinë që vjen nga Unë; dhe që të mund të ngriheni nën mbikëqyrjen Time.

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(Kjo është) kur motra jote ecte, ajo tha (familjes së Faraonit): “A mund t’ju tregoj personin që do të kujdeset për të?” Kështu Ne të kthyem te nëna jote, që zemra e saj të gëzohej dhe të mos trishtohej. Dhe ti një herë vrave dikë, pastaj të shpëtuam nga vështirësi të mëdha dhe të sprovuam me disa sprova të vështira; pastaj jetove disa vite midis banorëve të Medjenit, pastaj ti, o Musa, erdhe në kohën e caktuar,

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

dhe Unë të kam zgjedhur ty (të jesh i dërguar) për Veten Time.

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

Shko ti dhe vëllai yt duke mbajtur shenjat e Mia (të fuqisë) dhe mos harroni të më përmendni Mua.

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Shkoni të dy te Faraoni, sepse ai me të vërtetë i ka tejkaluar kufijtë.

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

Pra, foli atij (Faraonit) me fjalë të buta, ndoshta ai do të jetë i vetëdijshëm ose i frikësuar.

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

Ata të dy thanë: “Zoti ynë, me të vërtetë, kemi frikë se do të na ndëshkojë së shpejti ose se do të na shtojë dënimin përtej çdo kufiri!”

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

Ai (Allahu) tha: “Mos u shqetësoni, vërtet Unë jam me ju të dy, dëgjoj dhe shoh.”

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

Pra, ju të dy shkoni tek ai (Faraoni) dhe i thoni: “Vërtet, ne të dy jemi të dërguar të Zotit tënd, prandaj lejo bijtë e Izraelit të vijnë me ne dhe mos i mundo ata! Vërtet, ne kemi ardhur tek ti me provë (të apostullit tonë) nga Zoti yt. Dhe shpëtimi u është dhuruar atyre që ndjekin udhëzimet.”

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

Vërtet, neve na është shpallur se dënimi (i shkaktohet) kujtdo që mohon (mësimet e fesë që sollëm) dhe largohet (nuk i intereson ajo).

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

Ai (Faraoni) tha: "Kush është Zoti juaj të dyve, o Musa?"

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

Ai (Musai) u përgjigj: “Zoti ynë është (All-llahu) që çdo gjëje i ka dhënë formë dhe pastaj e ka udhëzuar.”

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

Ai (Faraoni) tha: "Cila ishte gjendja e popujve të lashtë?"

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

Ai (Musai) u përgjigj: “Dija për këtë është te Zoti im, në një Libër (Leuh Mahfudh), Zoti im nuk do të gabojë dhe as nuk do të harrojë;

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

(Zotin) I Cili e ka bërë tokën vend pushimi për ju, dhe ka hapur shtigje në të për ju, dhe ka lëshuar ujë (shi) nga qielli.” Pastaj Ne bëjmë që me të (ujin e shiut) të mbijnë lloje të ndryshme bimësh.

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

Hani dhe kullotni kafshët tuaja. Vërtet, në këtë ka shenja (të madhështisë së Allahut) për njerëzit që kuptojnë.

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

Prej saj (tokës) ju krijuam dhe në të do t'ju kthejmë dhe prej saj do t'ju nxjerrim një herë tjetër.

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

Dhe me të vërtetë, Ne ia treguam atij (Faraonit) të gjitha shenjat Tona (të madhështisë), por ai i mohoi ato dhe ngurroi (të pranonte të vërtetën).

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

Ai (Faraoni) tha: “A ke ardhur tek ne që të na dëbosh nga vendi ynë me magjinë tënde, o Musa?

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

Pra, ne patjetër do t'ju sjellim një magji të tillë, prandaj bëni një marrëveshje për një takim midis nesh dhe jush që nuk do ta shkelim dhe as (as) ju, në një vend të hapur."

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

Ai (Musai) tha: “Koha (e marrëveshjes) (për takimin tonë me ty) është në një ditë feste dhe le të mblidhen njerëzit në mëngjes (duha).”

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

Kështu Faraoni u largua (nga ai vend), pastaj hartoi planin e tij dhe u kthye (në ditën e caktuar).

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

Musai u tha atyre (magjistarëve): “Mjerë ju! Mos gënjeni kundër Allahut, se Ai do t’ju shkatërrojë me dënim!” Sa dëm është për ata që shpifin gënjeshtra.

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

Kështu që ata u grindën për punët e tyre dhe i mbajtën bisedat e tyre të fshehta.

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

Ata (magjistarët) thanë: “Vërtet, këta dy njerëz janë magjistarë që duan t’ju dëbojnë ju (Faraonin) nga vendi juaj me magjinë e tyre të dyve dhe duan të shkatërrojnë zakonet tuaja kryesore.”

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

Pra, mblidh të gjitha truket (magjinë) tënde, pastaj eja në një rresht, dhe me të vërtetë, me fat është personi që fiton sot."

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

Ata thanë: “O Musa! A e hodhe ti i pari apo ne e hodhëm të parët?”

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

Ai (Musai) tha: “Ju lutem hidheni!” Pastaj papritmas litarët dhe shkopinjtë e tyre iu dukën atij (Musait) sikur po zvarritej shpejt, për shkak të magjisë së tyre.

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

Kështu që Musai ndjeu frikë në zemrën e tij.

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

Ne thamë: “Mos ki frikë! Vërtet, Ti je më i fuqishmi (fitimtari).”

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

Dhe hidhe atë që ke në dorën tënde të djathtë, ajo me siguri do të gëlltisë atë që bënë ata. Ajo që bënë ata ishte vetëm një dredhi magjike (thjesht). Dhe magjistari nuk do të fitojë, kudo që të vijë.”

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

Atëherë magjistarët u përkulën dhe thanë: "Ne kemi besuar në Zotin e Aaronit dhe të Moisiut."

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

Ai (Faraoni) tha: “A i besuat atij (Musait) para se t’ju jepja leje? Vërtet, ai ishte udhëheqësi juaj që ju mësoi magjinë. Pastaj, unë do t’jua pres duart dhe këmbët në mënyrë tërthore dhe, me të vërtetë, do t’ju kryqëzoj në rrëzë të një palme hurme dhe, me të vërtetë, do ta dini se cili prej nesh ka më shumë vuajtje dhe dënim të përjetshëm.”

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

Ata (magjistarët) thanë: “Ne nuk do të zgjedhim (do t’ju nënshtrohemi) bazuar në prova të qarta (mrekulli) që na kanë ardhur dhe në (Allahun) që na krijoi. Prandaj, vendosni çfarë të doni. Në fakt, ju mund të vendosni vetëm për jetën në këtë botë.”

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

Ne me të vërtetë kemi besuar në Zotin tonë, që Ai të na falë gabimet tona dhe magjinë që na ke imponuar. Dhe Allahu është më i Mirë (shpërblimi i Tij) dhe më i Përjetshëm (ndëshkimi i Tij).”

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

Vërtet, kushdo që i vjen Zotit të vet në gjendje mëkati, atij i pret xhehennemi. Ai nuk vdiq (vazhdoi të ndiente dënimin) në të dhe as nuk u jetua (i paaftë të pendohej).

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

Por kushdo që i vjen Atij me besim dhe ka bërë vepra të mira, ata janë ata që arrijnë një gradë të lartë (fisnike),

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(Me të vërtetë) Kopshtet e Adnit, nën të cilat rrjedhin lumenj, ku do të qëndrojnë përgjithmonë. Ky është shpërblimi i atyre që pastrohen.

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

Dhe me të vërtetë, Ne i shpallëm Musait: “Shko me robërit e Mi (Bijtë e Izraelit) natën dhe hapu për ta një shteg të thatë në det, (nuk ke pse të kesh frikë se do të të kapin dhe as nuk ke pse të shqetësohesh (se do të mbytesh).”

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

Pastaj Faraoni dhe ushtria e tij i ndoqën, por ata u kapën nga valët e detit të cilat i mbytën.

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

Dhe Faraoni e humbi popullin e vet dhe nuk i udhëzoi.

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

O bijtë e Izraelit, Ne ju shpëtuam nga armiqtë tuaj dhe ju bëmë besëlidhje (që të faleni) në anën e djathtë të malit (Malit Sinai) dhe ju zbritëm juve mall dhe shpëtim.

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

Hani nga furnizimet e mira që ju kemi dhënë dhe mos e teproni me të, e të mos ju godasë zemërimi Im. Kushdo që goditet nga zemërimi Im, ai do të shkatërrohet.

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

Dhe me të vërtetë, Unë jam Falës për ata që pendohen, besojnë dhe bëjnë vepra të mira, pastaj qëndrojnë në rrugën e drejtë.

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

"E pse erdhe më shpejt se populli yt, o Musa?"

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

Ai (Musai) tha: “Ata po më ndjekin mua dhe unë nxitoj te Ti, o Zoti im, që Ti të jesh i kënaqur (me mua).”

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

Ai (Allahu) tha: “Vërtet, Ne e kemi vënë në provë popullin tënd pasi ike ti, dhe ata u humbën nga Samirijtë.”

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

Pastaj Musai u kthye te populli i tij i zemëruar dhe i trishtuar. Ai (Musai) tha: "O populli im! A nuk ju premtoi Zoti juaj një premtim të mirë? A mos vallë afati i besëlidhjes është shumë i gjatë për ju, apo dëshironi që zemërimi i Zotit të bjerë mbi ju? Pse e thyet besëlidhjen tuaj me mua?"

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

Ata thanë: “Ne nuk e thyem besëlidhjen tënde me dëshirën tonë, por na u desh të mbanim një barrë të rëndë nga stolitë e popullit (të Faraonit), pastaj i hodhëm ato (në zjarr), dhe në të njëjtën mënyrë i hodhi edhe Samiriu,

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

Pastaj (nga zjarri) ai (Samiriu) nxori (një statujë të) një viçi me trup dhe zë për ta, kështu që ata thanë: "Ky është Zoti juaj dhe Zoti i Musait, por ai (Musai) ka harruar."

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

Pra, a nuk e vunë re ata se (statuja e viçit) nuk mund t'u jepte atyre një përgjigje dhe nuk mund t'i rezistonte dëmit ose t'u sillte dobi atyre?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

Dhe me të vërtetë, më parë Haruni u kishte thënë atyre: "O populli im! Juve ju është dhënë vetëm një sprovë (me figurën e viçit) dhe me të vërtetë, Zoti juaj është (Allahu) Mëshirëploti, prandaj më ndiqni mua dhe bindjuni urdhrave të mia!"

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

Ata u përgjigjën: "Ne nuk do ta lëmë atë (dhe) do të vazhdojmë ta adhurojmë atë (stabëlin e viçit) derisa të kthehet Moisiu tek ne."

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

Ai (Musai) tha: “O Harun! Çfarë të pengon kur i sheh ata se kanë humbur rrugën?”

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(pra) nuk më ndjek? A i ke shkelur (qëllimisht) urdhrat e mia?”

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

Ai (Haruni) u përgjigj: "O bir i nënës sime! Mos ma prek mjekrën dhe as kokën time! Kam frikë se do të më thuash (më): "I ke përçarë bijtë e Izraelit dhe nuk e ke zbatuar porosinë time."

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

Ai (Musai) tha: “Çfarë të shtyu (të veprosh kështu) o Samiri?”

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

Ai (Samiriu) u përgjigj: “Unë di diçka që ata nuk e dinë, kështu që mora një grusht (dheu nga) gjurmët e të dërguarit dhe e hodha (në zjarr), kështu më joshi epshi im.”

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

Ai (Musai) tha: “Shkoni! Në jetë (në këtë botë) ju vetëm mund të thoni: “Mos më prekni!” Dhe do të merrni (ndëshkimin) që ju është premtuar (në jetën tjetër), të cilit nuk do t’i shmangeni dot, dhe do të shikoni zotin tuaj, të cilin ende e adhuroni. Ne do ta djegim atë, pastaj do ta shpërndajmë (hirin e tij) në det.

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

Vërtet, Zoti juaj është vetëm Allahu, nuk ka zot tjetër përveç Tij. Dituria e Tij përfshin çdo gjë.”

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

Kështu, Ne të rrëfejmë ty (o Muhamed) disa nga historitë (e njerëzve) që kanë kaluar dhe, me të vërtetë, Ne të kemi dhënë ty një paralajmërim (Kuranin) nga ana Jonë.

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

Kushdo që ia kthen shpinën atij (Kuranit), ai do të mbajë një barrë të rëndë (mëkat) në Ditën e Ringjalljes,

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

Ata mbeten në atë gjendje. Dhe barra e mëkateve do të jetë e tmerrshme për ta në Ditën e Ringjalljes,

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

Në ditën (e Kiametit) i fryhet Surit (për herë të dytë) dhe atë ditë Ne i mbledhim mëkatarët me fytyra të bluara nga trishtimi,

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

Ata i pëshpëritën njëri-tjetrit: “Nuk do të qëndroni (në botë) më shumë se dhjetë (ditë).”

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

Ne e dimë më mirë se çfarë do të thonë ata, kur njeriu më i ndershëm thotë: “Ti qëndruat (në botë) vetëm një ditë.”

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

Dhe të pyesin ty (o Muhamed) për malet, thuaj: “Zoti im do t’i shkatërrojë ato (në Ditën e Kiametit) sa më plotësisht të jetë e mundur,

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

pastaj Ai do t’i rrafshojë plotësisht (malet e mëparshme),

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(kështu që) nuk do të shihni më vende të ulëta dhe të larta atje.”

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

Atë ditë ata ndoqën (thirrjen e) thirrësit (engjëllit) pa u kthyer (duke kundërshtuar); dhe të gjithë zërat i përulen Zotit të Gjithëmëshirshëm, kështu që të gjitha që dëgjoni janë pëshpëritje.

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

Atë ditë nuk ka nevojë për ndërmjetësim (ndihmë), përveç atyre të cilëve Zoti, Mëshirëploti, u ka dhënë leje dhe fjalët e të cilëve i miraton.

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

Ai (Allahu) e di çfarë është para tyre (që do të ndodhë) dhe çfarë është pas tyre (që ka ndodhur tashmë), ndërsa dituria e tyre nuk mund ta përfshijë diturinë e Tij.

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

Dhe të gjitha fytyrat u përkulën para (Allahut) të Gjallëve dhe të Vetmi. Vërtet është një humbje për njerëzit që bëjnë padrejtësi.

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

Dhe kushdo që bën vepra të mira duke qenë besimtar, nuk i frikësohet padrejtësisë (ndaj tij) dhe as nuk i frikësohet ndonjë cenimi të të drejtave të tij.

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

Dhe kështu Ne e zbritëm Kuranin në arabisht dhe në të kemi shpjeguar disa nga kërcënimet vazhdimisht, që ata të bëhen të devotshëm, ose që ky të jetë përkujtues për ta.

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

Pra, më i Larti është Allahu, Mbreti i vërtetë dhe i vërtetë. Dhe mos nxito (Muhammed) ta lexosh Kur'anin para se të të shpallet, dhe thuaj: "O Zoti im, shto diturinë time!"

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

Dhe me të vërtetë Ne ia urdhëruam Ademit më parë, por ai harroi dhe nuk gjetëm tek ai vullnet të fortë.

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

Dhe (kujto) kur u thamë engjëjve: “Bëni sexhde para Ademit!” Atëherë ata iu përulën përveç djallit; ai refuzoi.

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

Pastaj Ne i thamë: “O Adem! Vërtet, ky (djalli) është armik yt dhe i gruas sate, prandaj mos e lejo që t’ju nxjerrë të dyve nga Xhenneti, e të vuani nga vuajtjet!”

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

Vërtet, atje ke (garanci) për ty, nuk do të vuash urie dhe nuk do të jesh lakuriq.

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

Dhe me të vërtetë, atje nuk do të ndihesh i etur dhe nxehtësia e diellit nuk do të të godasë.”

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

Pastaj shejtani i pëshpëriti (mendime të liga) duke i thënë: "O Adam! A të ta tregoj pemën e pavdekësisë (khuldi) dhe mbretërinë që nuk do të shkatërrohet?"

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

Pastaj të dy hëngrën prej saj dhe pjesët e tyre intime u bënë të dukshme për ta, dhe filluan ta mbulonin atë me gjethet e Xhennetit. Adami nuk iu bind Zotit të tij dhe humbi rrugën.

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

Pastaj Zoti i tij e zgjodhi atë, kështu që Ai ia pranoi pendimin dhe e udhëzoi.

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

Ai (Allahu) tha: “Zbritni nga Xhenneti të gjithë, armiq të njëri-tjetrit. Nëse ju vjen udhëzim nga Unë, atëherë kushdo që ndjek udhëzimin Tim nuk do të humbasë dhe as nuk do të pësojë dëm.”

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

Dhe kushdo që ia kthen shpinën paralajmërimit Tim, ai do të jetojë një jetë të ngushtë dhe Ne do ta mbledhim atë në Ditën e Kiametit të verbër.”

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

Ai tha: “O Zoti im, pse më ke mbledhur të verbër, kur më parë shihja?”

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

Ai (Allahu) tha: “Pra, më parë të erdhën ajetet Tona, dhe ti i shpërfille ato, kështu që edhe sot je i shpërfillur.”

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

Dhe kështu i shpërblejmë Ne ata që i teprojnë dhe nuk besojnë në argumentet e Zotit të tyre. Vërtet, dënimi në botën tjetër është më i rëndë dhe më i përjetshëm.

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

A nuk është pra një shenjë për ta (idhujtarët) se sa (gjenerata) para tyre i shkatërruam Ne, edhe pse ata kaluan nëpër (gjurmët) e vendbanimit të tyre (të njerëzve)? Vërtet, në këtë ka shenja (të fuqisë së Allahut) për njerëzit e mençur.

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

Dhe sikur të mos kishte pasur ndonjë urdhër paraprak nga Zoti yt dhe asnjë afat të caktuar (për vdekje), me siguri (ndëshkimi) do t’i kishte goditur ata.

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

Pra, ji i durueshëm me atë që thonë ata dhe madhëroje veten duke e lavdëruar Zotin tënd, para se të lindë dielli dhe para se të perëndojë; dhe falu (gjithashtu) në mesnatë dhe në fund të ditës, në mënyrë që të ndihesh i qetë.

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

Dhe mos i drejto sytë nga kënaqësitë që Ne u kemi dhënë disa grupeve prej tyre, (si) lulen e jetës në këtë botë, në mënyrë që t'i sprovojmë ata me atë (kënaqësi). Mëshira e Zotit tënd është më e mirë dhe më e përjetshme.

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

Dhe urdhëro familjen tënde të falë namazin dhe të jetë i durueshëm në kryerjen e tij. Ne nuk kërkojmë prej teje furnizim, Ne jemi ata që të furnizojmë ty. Dhe pasojat (e mira në jetën tjetër) janë për ata që janë të devotshëm.

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

Dhe ata thanë: “Pse nuk na solli ai një shenjë (provë) nga Zoti i tij?” A nuk u erdhën atyre prova (të vërteta) si ato të përmendura në librat e mëparshëm?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

Dhe sikur t’i kishim shkatërruar me një ndëshkim të mëparshëm (kur u shpall Kur’ani), ata do të thoshin: “Zoti ynë, pse nuk na dërgove një të dërguar, që të ndjekim ajetet e Tua para se të bëhemi të përbuzur dhe të poshtëruar?”

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

Thuaj (o Muhamed): “Secili prej nesh është duke pritur, pritni edhe ju! Dhe një ditë do ta dini se kush është në rrugën e drejtë dhe kush është udhëzuar.”