وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا
wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).
An (erënnert Iech) un den Dag, wou den Himmel opgaangen ass a wäissen Niwwel fräigesat huet an d'Engele a Wellen erofgeschéckt goufen.
وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَّهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِۗ صُنْعَ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍۗ اِنَّهٗ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَفْعَلُوْنَ
wa taral-jibāla taḥsabuhā jāmidataw wa hiya tamurru marras saḥāb(i), ṣun‘allāhil-lażī atqana kulla syai'(in), innahū khabīrum bimā taf‘alūn(a).
An Dir wäert Bierger gesinn, vun deenen Dir geduecht hutt, si wieren op hirer Plaz fixéiert, awer si beweege sech (wéi) Wolleken, déi trëppelen. (Dat ass) d'Schöpfung vun Allah, deen alles perfekt erschaf huet. Wierklech, Hie ass ganz virsiichteg mat deem, wat Dir maacht.
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ
yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).
(Dat ass) den Dag, wou d'Äerd ausernee spléckt, si wäerten séier erauskommen. Dat ass eng einfach Versammlung fir Eis.
يَّوْمَ تَمُوْرُ السَّمَاۤءُ مَوْرًاۙ
yauma tamūrus-samā'u maurā(n).
den Dag (wou) den Himmel gewaltsam ziddert,
وَّتَسِيْرُ الْجِبَالُ سَيْرًاۗ
wa tasīrul-jibālu sairā(n).
an d'Bierger beweege sech (beweegen sech).
فَاِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِۚ
fa iżansyaqqatis-samā'u fa kānat wardatan kad-dihān(i).
Also wann den Himmel sech gespléckt huet a roserout ginn ass wéi (glänzend) Ueleg.
اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ
iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).
Wann d'Äerd sou hefteg gerëselt gëtt,
وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
an d'Bierger goufen bis zum Schluss zerstéiert,
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
dann gëtt et fléiende Stëbs,
وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ
wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).
an d'Äerd an d'Bierger goufen opgehuewen, a si goufen mat engem eenzege Kraach zesummegehäit.
وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ
wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).
an den Himmel ass ausernee gerappt ginn, well un deem Dag war den Himmel fragil.
يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ
yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).
(Denkt drun) den Dag wou den Himmel wéi geschmollte Koffer gëtt,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).
an d'Bierger sinn ewéi Fiederen (déi fléien),
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ
wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).
dann hunn sech d'Sonn an de Mound versammelt,
وَاِذَا السَّمَاۤءُ فُرِجَتْۙ
wa iżas-samā'u furijat.
an wann den Himmel opgemaach gëtt,
وَاِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْۙ
wa iżal-jibālu nusifat.
a wann d'Bierger zu Stëbs reduzéiert ginn,
وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ
wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).
an den Himmel huet sech opgemaach, an et gouf verschidde Dieren,
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
an d'Bierger goufe sou gerannt, datt se zu Fauteuille goufen.
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ
inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.
Wierklech, doran ass eng Lektioun fir déi, déi (Allah) fäerten.
ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ
a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.
Ass deng Schöpfung méi grouss oder den Himmel, deen Hie gebaut huet?
وَاِذَا النُّجُوْمُ انْكَدَرَتْۖ
wa iżan-nujūmunkadarat.
an wann d'Stäre falen,
وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ
wa iżal-jibālu suyyirat.
a wann d'Bierger zerstéiert ginn,
وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۖ
wa iżal-biḥāru sujjirat.
an wann d'Ozeaner erhëtzt ginn,
وَاِذَا السَّمَاۤءُ كُشِطَتْۖ
wa iżas-samā'u kusyiṭat.
an wann d'Himmelen opléisen,
اِذَا السَّمَاۤءُ انْفَطَرَتْۙ
iżas-samā'unfaṭarat.
Wann den Himmel sech opsplitt,
وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ
wa iżal-kawākibuntaṡarat.
an wann déi falend Stäre sech verstreeten,
وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ
wa iżal-biḥāru fujjirat.
a wann d'Mier iwwerschwemmt,
اِذَا السَّمَاۤءُ انْشَقَّتْۙ
iżas-samā'unsyaqqat.
Wann den Himmel sech opsplitt,
وَاِذَا الْاَرْضُ مُدَّتْۙ
wa iẓal-arḍu muddat.
a wann d'Äerd gläichméisseg gemaach ass,
كَلَّآ اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكًّا دَكًّاۙ
kallā iżā dukkatil-arḍu dakkan dakkā(n).
Egal! Wann d'Äerd hannereneen gerëselt gëtt (kollidéiert),
اِذَا زُلْزِلَتِ الْاَرْضُ زِلْزَالَهَاۙ
iżā zulzilatil-arḍu zilzālahā.
Wann d'Äerd mat engem schrecklechen Zidderen erschüttert gëtt,
وَاَخْرَجَتِ الْاَرْضُ اَثْقَالَهَاۙ
wa akhrajatil-arḍu aṡqālahā.
an d'Äerd huet déi schwéier Laaschten (déi se enthale huet) erausgehäit,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوْشِۗ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihnil-manfūsy(i).
an d'Bierger sinn ewéi verstreet Fiederen.