فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ ࣖ

fabaddalal-lażīna ẓalamū qaulan gairal-lażī qīla lahum fa anzalnā ‘alal-lażīna ẓalamū rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).

پوءِ ظالم ماڻهن ان حڪم کي (ٻيو حڪم) سان مٽائي ڇڏيو جيڪو انهن کي حڪم نه ڏنو ويو هو، پوءِ اسان ظالم ماڻهن تي آسمان مان عذاب نازل ڪيو، ڇاڪاڻ ته اهي (هميشه) بڇڙا ڪم ڪندا هئا.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ مَّنَعَ مَسٰجِدَ اللّٰهِ اَنْ يُّذْكَرَ فِيْهَا اسْمُهٗ وَسَعٰى فِيْ خَرَابِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ مَا كَانَ لَهُمْ اَنْ يَّدْخُلُوْهَآ اِلَّا خَاۤىِٕفِيْنَ ەۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ وَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

wa man aẓlamu mim mam mana‘a masājidallāhi ay yużkara fīhasmuhū wa sa‘ā fī kharābihā, ulā'ika mā kāna lahum ay yadkhulūhā illā khā'ifīn(a), lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).

۽ ان کان وڌيڪ ظالم ڪير آهي جيڪو الله جي مسجدن ۾ سندس نالي جي ذڪر کان روڪي ٿو ۽ انهن کي ڊاهڻ جي ڪوشش ڪري ٿو؟ اهي ان ۾ داخل ٿيڻ جي لائق نه آهن سواءِ (الله جي) خوف جي. اهي دنيا ۾ ذليل ٿيندا ۽ آخرت ۾ سخت عذاب ڀوڳيندا.

۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ

wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).

۽ (ياد ڪريو) جڏهن ابراهيم کي سندس رب ڪجهه ڳالهين سان آزمايو، پوءِ هن انهن کي مڪمل طور تي پورو ڪيو، الله (الله) فرمايو ته، "بيشڪ، مون توکي سڀني ماڻهن جو اڳواڻ بڻايو آهي." ابراهيم چيو ته، "۽ منهنجي اولاد ۽ پوٽن مان به؟" الله فرمائي ٿو ته، "(سچو، پر) منهنجو واعدو ظالمن تي لاڳو نٿو ٿئي."

مَثَلُ مَا يُنْفِقُوْنَ فِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيْحٍ فِيْهَا صِرٌّ اَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَاَهْلَكَتْهُ ۗ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللّٰهُ وَلٰكِنْ اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

maṡalu mā yunfiqūna fī hāżihil-ḥayātid-dun-yā kamaṡali rīḥin fihā ṣirrun aṣābat ḥarṡa qaumin ẓalamū anfusahum fa ahlakath(u), wa mā ẓalamahumullāhu wa lākin anfusahum yaẓlimūn(a).

هن دنيا جي زندگيءَ ۾ جيڪي مال اهي لڳائين ٿا، ان جو مثال هڪ هوا وانگر آهي جنهن ۾ تمام ٿڌي هوا آهي، جيڪا اهڙي قوم جي ٻوٽن تي لڳندي آهي جن پاڻ تي ظلم ڪيو آهي، پوءِ هوا انهن کي تباهه ڪري ڇڏيندي آهي. الله انهن تي ظلم نٿو ڪري، پر اهي جيڪي پاڻ تي ظلم ڪن ٿا.

وَاِنْ اَرَدْتُّمُ اسْتِبْدَالَ زَوْجٍ مَّكَانَ زَوْجٍۙ وَّاٰتَيْتُمْ اِحْدٰىهُنَّ قِنْطَارًا فَلَا تَأْخُذُوْا مِنْهُ شَيْـًٔا ۗ اَتَأْخُذُوْنَهٗ بُهْتَانًا وَّاِثْمًا مُّبِيْنًا

wa in arattumustibdāla zaujim makāna zauj(in), wa ātaitum iḥdāhunna qinṭāran falā ta'khużū minhu syai'ā(n), ata'khużūnahū buhtānaw wa iṡmam mubīnā(n).

۽ جيڪڏهن توهان پنهنجين زالن مان هڪ جي جاءِ تي ٻي زال آڻڻ چاهيو ٿا ۽ توهان انهن مان هڪ کي گهڻو مال ڏنو آهي ته ان مان ڪجهه به واپس نه وٺو، ڇا توهان ڪوڙي تهمت ۽ ظاهر گناهه سان اهو واپس وٺو ٿا؟

وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ عُدْوَانًا وَّظُلْمًا فَسَوْفَ نُصْلِيْهِ نَارًا ۗوَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا

wa may yaf‘al żālika ‘udwānaw wa ẓulman fa saufa nuṣlīhi nārā(n), wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).

۽ جيڪو به اهو ڪم اهڙي طريقي سان ڪندو جيڪو قانون جي خلاف ورزي ڪري ۽ ظالم هجي، اسان ان کي دوزخ ۾ وجهنداسين، اهو الله لاءِ آسان آهي.

يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا

yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).

(اي پيغمبر) اهل ڪتاب توکان پڇن ٿا ته تون آسمان مان انهن تي ڪا ڪتاب نازل ڪر. بيشڪ انهن موسيٰ کان ان کان وڏي شيءِ گهري. انهن چيو ته اسان کي الله کي حقيقت ۾ ڏيکاريو. پوءِ انهن جي ظلم جي ڪري انهن تي بجلي اچي وئي. پوءِ انهن واضح دليلن کي ڏسڻ کان پوءِ گابي جي پوڄا ڪئي، تڏهن به اسان انهن کي معاف ڪيو، ۽ اسان موسيٰ کي حقيقي اختيار ڏنو.

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَظَلَمُوْا لَمْ يَكُنِ اللّٰهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ طَرِيْقًاۙ

innal-lażīna kafarū wa ẓalamū lam yakunillāhu liyagfira lahum wa lā liyahdiyahum ṭarīqā(n).

بيشڪ جن ڪفر ڪيو ۽ ظلم ڪيو، الله انهن کي نه بخشيندو ۽ نه (سڌو) رستو ڏيکاريندو.

اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ تَبُوْۤاَ بِاِثْمِيْ وَاِثْمِكَ فَتَكُوْنَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِۚ وَذٰلِكَ جَزٰۤؤُا الظّٰلِمِيْنَۚ

innī urīdu an tabū'a bi'iṡmī wa iṡmika fa takūna min aṣḥābin-nār(i), wa żālika jazā'uẓ-ẓālimīn(a).

”بيشڪ، مان چاهيان ٿو ته توهان منهنجا گناهه (قتل جا) ۽ پنهنجا گناهه کڻي واپس اچو، پوءِ توهان دوزخ جا رهواسي هوندا؛ ۽ اهو ظالمن جو بدلو آهي.“

فَبَعَثَ اللّٰهُ غُرَابًا يَّبْحَثُ فِى الْاَرْضِ لِيُرِيَهٗ كَيْفَ يُوَارِيْ سَوْءَةَ اَخِيْهِ ۗ قَالَ يٰوَيْلَتٰٓى اَعَجَزْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِثْلَ هٰذَا الْغُرَابِ فَاُوَارِيَ سَوْءَةَ اَخِيْۚ فَاَصْبَحَ مِنَ النّٰدِمِيْنَ ۛ

fa ba‘aṡallāhu gurābay yabḥaṡu fil-arḍi liyuriyahū kaifa yuwārī sau'ata akhīh(i), qāla yā wailatā a‘ajazta an akūna miṡla hāżal-gurābi fa uwāriya sau'ata akhī, fa aṣbaḥa minan-nādimīn(a).

پوءِ الله هڪ ڪانءُ موڪليو جيڪو زمين کوٽي رهيو هو ته جيئن کيس (قابيل) ڏيکاري ته هو پنهنجي ڀاءُ جي لاش کي ڪيئن دفن ڪري. قابيل چيو، "افسوس! مون تي افسوس آهي! مان هن ڪانءُ وانگر ڇو نه ٿو ڪري سگهان، ته جيئن مان پنهنجي ڀاءُ جي لاش کي دفن ڪري سگهان؟" تنهن ڪري هو انهن مان هڪ هوندو جيڪي افسوس ڪندا.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

۽ ان کان وڌيڪ ظالم ڪير آهي جيڪو الله تي ڪوڙ ٺاهي يا سندس آيتن کي ڪوڙو ڪري؟ بيشڪ ظالم ماڻهو بدبخت آهن.

وَكَذٰلِكَ نُوَلِّيْ بَعْضَ الظّٰلِمِيْنَ بَعْضًاۢ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ࣖ

wa każālika nuwallī ba‘ḍaẓ-ẓālimīna ba‘ḍam bimā kānū yaksibūn(a).

۽ اهڙي طرح اسين ڪجهه ظالمن کي انهن جي عملن جي مطابق هڪ ٻئي جو دوست بڻايون ٿا.

قُلْ يٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

qul yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), fa saufa ta‘lamūn(a), man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

(محمد ﷺ) چئو ته اي منهنجي قوم! پنهنجي جاءِ تي عمل ڪريو، مان به (ائين ئي) ڪريان ٿو. پوءِ توهان کي خبر پوندي ته آخرت ۾ (بهترين) جاءِ ڪنهن کي ملندي. بيشڪ ظالم ماڻهو خوش نصيب نه هوندا.

وَمِنَ الْاِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ وَصّٰىكُمُ اللّٰهُ بِهٰذَاۚ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا لِّيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa minal-ibiliṡnaini wa minal-baqariṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), am kuntum syuhadā'a iż waṣṣākumullāhu bihāżā, faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibal liyuḍillan-nāsa bigairi ‘ilm(in), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

۽ اُٺ مان هڪ جوڙو ۽ ڳئون مان هڪ جوڙو. چئو ته ٻن نرن يا ٻن مادين جي وچ ۾ ڇا حرام آهي، يا جيڪو ٻنهي مادين جي پيٽ ۾ آهي؟ ڇا توهان شاهد هئا جڏهن الله توهان لاءِ اهو حڪم ڪيو؟ انهن کان وڌيڪ ظالم ڪير آهي جيڪو الله تي ڪوڙ ٺاهي ماڻهن کي بي علميءَ سان گمراهه ڪري؟ بيشڪ الله ظالم ماڻهن کي هدايت نه ڪندو.

فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).

پوءِ جڏهن انهن تي اسان جو عذاب پهتو ته انهن جي شڪايت رڳو اهو چوڻ هئي ته: ”بيشڪ اسين ظالم هئاسين.“

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَظْلِمُوْنَ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum bimā kānū bi'āyātinā yaẓlimūn(a).

۽ جن جي (نيڪين جي) پڙَ هلڪي ٿي، اهي ئي آهن جن اسان جي آيتن کي ڪوڙو سمجهڻ جي ڪري پاڻ کي نقصان پهچايو.

لَهُمْ مِّنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَّمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

lahum min jahannama mihāduw wa min fauqihim gawāsy(in), wa każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

انهن لاءِ دوزخ جي باهه جا بسترا آهن ۽ انهن جي مٿان (دوزخ جي باهه جا) ڪپڙا آهن، اسان ظالمن کي اهڙي طرح سزا ڏيون ٿا.

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ اَصْحٰبَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُّمْ مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا ۗقَالُوْا نَعَمْۚ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ اَنْ لَّعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa nādā aṣḥābul-jannati aṣḥāban-nāri an qad wajadnā mā wa‘adanā rabbunā ḥaqqan fahal wajattum mā wa‘ada rabbukum ḥaqqā(n), qālū na‘am, fa ażżana mu'ażżinum bainahum al la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

۽ جنت وارن دوزخ وارن کي سڏ ڪيو ته، "بيشڪ، اسان کي اهو مليو آهي جيڪو خدا اسان سان واعدو ڪيو هو اهو سچ آهي. ڇا توهان کي اهو مليو آهي جيڪو خدا توهان سان واعدو ڪيو هو اهو سچ آهي؟" انهن جواب ڏنو، "اهو صحيح آهي." پوءِ سڏيندڙ (فرشتي) انهن جي وچ ۾ اعلان ڪيو ته، "ظالمن تي الله جي لعنت آهي،"

۞ وَاِذَا صُرِفَتْ اَبْصَارُهُمْ تِلْقَاۤءَ اَصْحٰبِ النَّارِۙ قَالُوْا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa iżā ṣurifat abṣāruhum tilqā'a aṣḥābin-nāri qālū rabbanā lā taj‘alnā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

۽ جڏهن انهن جون نظرون جهنم وارن ڏانهن ڦيرايون وينديون ته اهي چوندا ته اي اسان جا رب، اسان کي انهن ظالمن ۾ شامل نه ڪر.

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ ࣖ

fa baddalal-lażīna ẓalamū minhum qaulan gairal-lażī qīla lahum fa arsalnā ‘alaihim rijzam minas-samā'i bimā kānū yaẓlimūn(a).

پوءِ انهن مان ظالمن (انهن لفظن کي) اهڙين لفظن سان مٽائي ڇڏيو جيڪي انهن کي نه چيو ويو هو، تنهن ڪري اسان انهن تي انهن جي ظلم جي ڪري آسمان مان عذاب موڪليو.

فَلَمَّا نَسُوْا مَا ذُكِّرُوْا بِهٖٓ اَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوْۤءِ وَاَخَذْنَا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا بِعَذَابٍۢ بَـِٔيْسٍۢ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

falammā nasū mā żukkirū bihī anjainal-lażīna yanhauna ‘anis-sū'i wa akhażnal-lażīna ẓalamū bi‘ażābim ba'īsim bimā kānū yafsuqūn(a).

پوءِ جڏهن انهن اهو وساري ڇڏيو جيڪو انهن کي ڊيڄاريو ويو هو، اسان انهن کي بچايو جيڪي ماڻهن کي برائي کان روڪيندا هئا ۽ اسان ظالمن کي سخت سزا ڏني، ڇاڪاڻ ته اهي هميشه برائي ڪندا هئا.

فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَّا نُهُوْا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

falammā ‘atau ‘am mā nuhū ‘anhu qulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

پوءِ جڏهن انهن هر شيءِ تي وڏائي ڪئي جيڪا منع ڪئي وئي هئي، اسان انهن کي چيو ته، "اوھين عاجز بندر ٿيو."

كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۚ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ فَاَهْلَكْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَۚ وَكُلٌّ كَانُوْا ظٰلِمِيْنَ

kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, każżabū bi'āyāti rabbihim fa ahlaknāhum biżunūbihim wa agraqnā āla fir‘aun(a), wa kullun kānū ẓālimīn(a).

(سندن حال) فرعون جي پوئلڳن ۽ انهن کان اڳ وارن جي حالت جهڙو هو، انهن پنهنجي رب جي آيتن کي ڪوڙو چيو، تنهن ڪري اسان انهن کي انهن جي گناهن جي ڪري تباهه ڪيو ۽ اسان فرعون ۽ سندس پوئلڳن کي ٻوڙيو، ڇاڪاڻ ته اهي ظالم ماڻهو هئا.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ اُولٰۤىِٕكَ يُعْرَضُوْنَ عَلٰى رَبِّهِمْ وَيَقُوْلُ الْاَشْهَادُ هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلٰى رَبِّهِمْۚ اَلَا لَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ ۙ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n), ulā'ika yu‘raḍūna ‘alā rabbihim wa yaqūlul-asyhādu hā'ulā'il-lażīna każabū ‘alā rabbihim, alā la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

۽ جيڪو الله تي ڪوڙو ٺاھ ٺاھي ان کان وڌيڪ ظالم ڪير آھي؟ انھن کي پنھنجي پالڻھار جي اڳيان پيش ڪيو ويندو ۽ شاھد چوندا تہ ھي اُھي ماڻھو آھن جن پنھنجي پالڻھار سان ڪوڙ ڳالهايو، ياد رکو تہ ظالمن تي الله جي لعنت آھي.

وَلَا تَرْكَنُوْٓا اِلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُۙ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa lā tarkanū ilal-lażīna ẓalamū fa tamassakumun-nār(u), wa mā lakum min dūnillāhi min auliyā'a ṡumma lā tunṣarūn(a).

۽ ظالم ماڻهن جي طرف نه جهڪو جيڪي توهان کي دوزخ جي باهه ۾ وجهن ٿا، جڏهن ته الله کان سواءِ توهان جو ڪو به مددگار نه آهي، تنهنڪري توهان کي مدد نه ڏني ويندي.

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

۽ سڀ مُنهن (الله) جي اڳيان جهڪي ويا، جيڪو زنده ۽ اڪيلو آهي. اهو واقعي انهن ماڻهن لاءِ نقصان آهي جيڪي ظلم ڪن ٿا.

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا

wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).

۽ (ياد ڪريو) اهو ڏينهن (جڏهن) ظالم پنهنجيون ٻه آڱريون ڪٽي (پنهنجي ڪم تي افسوس ڪندي) چيو ته، ”هاءِ! ڪاش! مان رسول سان گڏ رستو وٺان ها.

وَقَالَ مُوْسٰى رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى مِنْ عِنْدِهٖ وَمَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa qāla mūsā rabbī a‘lamu biman jā'a bil-hudā min ‘indihī wa man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

۽ (موسيٰ) چيو ته منهنجو پالڻهار بهتر ڄاڻي ٿو ته ڪير سندس طرفان هدايت آڻڻ جي لائق آهي ۽ آخرت ۾ ڪنهن لاءِ (سٺو) نتيجو هوندو. بيشڪ ظالم ڪامياب نه ٿيندا.

وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرٰى حَتّٰى يَبْعَثَ فِيْٓ اُمِّهَا رَسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۚ وَمَا كُنَّا مُهْلِكِى الْقُرٰىٓ اِلَّا وَاَهْلُهَا ظٰلِمُوْنَ

wa mā kāna rabbuka muhlikal-qurā ḥattā yab‘aṡa fī ummihā rasūlay yatlū ‘alaihim āyātinā, wa mā kunnā muhlikil-qurā illā wa ahluhā ẓālimūn(a).

۽ تنهنجو پالڻهار ڳوٺن کي تباهه نه ڪندو جيستائين انهن جي گاديءَ وارن هنڌن ڏانهن ڪو رسول نه موڪلي جيڪو انهن کي اسان جون آيتون پڙهي ٻڌائي ۽ اسان ڪڏهن به ڪنهن ڳوٺ کي تباهه نه ڪنداسون جيستائين ان جا رهواسي ظلم نه ڪن.

فَكُلًّا اَخَذْنَا بِذَنْۢبِهٖۙ فَمِنْهُمْ مَّنْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِبًا ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ اَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ خَسَفْنَا بِهِ الْاَرْضَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اَغْرَقْنَاۚ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

fakullan akhażnā biżambih(ī), faminhum man arsalnā ‘alaihi ḥāṣibā(n), wa minhum man akhażathuṣ-ṣaiḥah(tu), wa minhum man khasafnā bihil-arḍ(a), wa minhum man agraqnā, wa mā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

پوءِ اسان هر هڪ کي انهن جي گناهن جي سزا ڏني، انهن مان ڪجهه تي اسان انهن تي پٿرن جو مينهن وسايو، انهن مان ڪجهه تي وڏي آواز سان حملو ڪيو، انهن مان ڪجهه کي اسان زمين ۾ ڪري ڇڏيو، ۽ ڪجهه کي اسان ٻوڙي ڇڏيو. الله انهن تي ظلم ڪرڻ نٿو چاهي، پر اهي پاڻ تي ظلم ڪندڙ آهن.

اِنَّمَا السَّبِيْلُ عَلَى الَّذِيْنَ يَظْلِمُوْنَ النَّاسَ وَيَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innamas-sabīlu ‘alal-lażīna yaẓlimūnan-nāsa wa yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), ulā'ika lahum ‘ażābun alīm(un).

بيشڪ گناهه صرف انهن تي آهي جيڪي ماڻهن تي ظلم ڪن ٿا ۽ زمين تي حق کان سواءِ حد کان لنگهن ٿا. انهن لاءِ دردناڪ عذاب آهي.

وَقَوْمَ نُوْحٍ مِّنْ قَبْلُۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا هُمْ اَظْلَمَ وَاَطْغٰىۗ

wa qauma nūḥim min qabl(u), innahum kānū hum aẓlama wa aṭgā.

۽ ان کان اڳ نوح جي قوم کي به، بيشڪ اهي تمام گهڻا ظالم ۽ تمام گهڻا نافرمان ماڻهو آهن.