فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ ࣖ
fabaddalal-lażīna ẓalamū qaulan gairal-lażī qīla lahum fa anzalnā ‘alal-lażīna ẓalamū rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).
Сипас, қавми ситамкор фармонро бо фармони дигаре иваз карданд, ки бар онҳо амр нашуда буд. Пас, бар қавми ситамкор азобе аз осмон фиристодем, зеро онҳо корҳои ношоиста мекарданд.
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ مَّنَعَ مَسٰجِدَ اللّٰهِ اَنْ يُّذْكَرَ فِيْهَا اسْمُهٗ وَسَعٰى فِيْ خَرَابِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ مَا كَانَ لَهُمْ اَنْ يَّدْخُلُوْهَآ اِلَّا خَاۤىِٕفِيْنَ ەۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ وَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
wa man aẓlamu mim mam mana‘a masājidallāhi ay yużkara fīhasmuhū wa sa‘ā fī kharābihā, ulā'ika mā kāna lahum ay yadkhulūhā illā khā'ifīn(a), lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).
Ва кист ситамкортар аз касе, ки аз зикри номи Худо дар масҷидҳои Худо манъ мекунад ва кӯшиш мекунад, ки онҳоро вайрон кунад? Онҳо сазовор нестанд, ки ҷуз бо тарс ба он ҷо дароянд. Дар ин дунё хор ва дар охират азобе сахт хоҳанд буд.
۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ
wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).
Ва (ёд кун), вақте ки Иброҳимро Парвардигораш бо чанд ҷумла озмоиш кард, ӯ онҳоро комилан иҷро кард. (Худо) гуфт: «Ба дурустӣ, ман туро пешвои тамоми мардум қарор додам». (Иброҳим) гуфт: «Ва аз фарзандон ва наберагонам?» Аллоҳ мефармояд: «(Дуруст аст, аммо) ваъдаи ман ба ситамкорон дахл надорад».
مَثَلُ مَا يُنْفِقُوْنَ فِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيْحٍ فِيْهَا صِرٌّ اَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَاَهْلَكَتْهُ ۗ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللّٰهُ وَلٰكِنْ اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
maṡalu mā yunfiqūna fī hāżihil-ḥayātid-dun-yā kamaṡali rīḥin fihā ṣirrun aṣābat ḥarṡa qaumin ẓalamū anfusahum fa ahlakath(u), wa mā ẓalamahumullāhu wa lākin anfusahum yaẓlimūn(a).
Мисоли сарвати онҳо дар ин дунё мисли боде аст, ки ҳавои сард дорад ва ба гиёҳони қавме, ки бар худ ситам кардаанд, мезанад ва боде онҳоро нобуд мекунад. Худо ба онҳо ситам намекунад, магар касоне, ки ба худ ситам мекунанд.
وَاِنْ اَرَدْتُّمُ اسْتِبْدَالَ زَوْجٍ مَّكَانَ زَوْجٍۙ وَّاٰتَيْتُمْ اِحْدٰىهُنَّ قِنْطَارًا فَلَا تَأْخُذُوْا مِنْهُ شَيْـًٔا ۗ اَتَأْخُذُوْنَهٗ بُهْتَانًا وَّاِثْمًا مُّبِيْنًا
wa in arattumustibdāla zaujim makāna zauj(in), wa ātaitum iḥdāhunna qinṭāran falā ta'khużū minhu syai'ā(n), ata'khużūnahū buhtānaw wa iṡmam mubīnā(n).
Ва агар хоҳед, ки яке аз занонатонро ба ҷои зани дигар бигиред ва ба яке аз онҳо моли фаровон дода бошед, чизе аз он бозпас нагиред. Оё бо тӯҳмати бардурӯғ ва гуноҳи ошкор онро бозпас мегиред?
وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ عُدْوَانًا وَّظُلْمًا فَسَوْفَ نُصْلِيْهِ نَارًا ۗوَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا
wa may yaf‘al żālika ‘udwānaw wa ẓulman fa saufa nuṣlīhi nārā(n), wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).
Ва ҳар кӣ ин корро бо роҳи хилофи қонун ва ситам анҷом диҳад, ӯро ба дӯзах хоҳем андохт. Ин барои Аллоҳ осон аст.
يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا
yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).
(Эй Муҳаммад), аҳли китоб аз ту мехоҳанд, ки аз осмон барояшон китобе нозил кунӣ. Онҳо аз Мӯсо чизе бузургтар аз онро талаб карданд. Гуфтанд: «Худоро ба ҳақиқат ба мо нишон деҳ». Пас, ба сабаби зулму ситами худ барқ онҳоро фурӯ гирифт. Сипас, пас аз дидани далелҳои равшан, гӯсоларо ибодат карданд. Мо онҳоро бахшидем ва ба Мӯсо қудрати воқеӣ додем.
اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَظَلَمُوْا لَمْ يَكُنِ اللّٰهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ طَرِيْقًاۙ
innal-lażīna kafarū wa ẓalamū lam yakunillāhu liyagfira lahum wa lā liyahdiyahum ṭarīqā(n).
Албатта, кофир бўлган ва зулм қилганларни Аллоҳ кечирмайди ва уларга тўғри йўлни ҳам кўрсатмайди.
اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ تَبُوْۤاَ بِاِثْمِيْ وَاِثْمِكَ فَتَكُوْنَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِۚ وَذٰلِكَ جَزٰۤؤُا الظّٰلِمِيْنَۚ
innī urīdu an tabū'a bi'iṡmī wa iṡmika fa takūna min aṣḥābin-nār(i), wa żālika jazā'uẓ-ẓālimīn(a).
«Ба ростӣ, ман мехоҳам, ки шумо бо гуноҳони ман (куштор) ва гуноҳони худатон баргардед, пас шумо аҳли дӯзах хоҳед буд; ва ин аст подоши ситамкорон».
فَبَعَثَ اللّٰهُ غُرَابًا يَّبْحَثُ فِى الْاَرْضِ لِيُرِيَهٗ كَيْفَ يُوَارِيْ سَوْءَةَ اَخِيْهِ ۗ قَالَ يٰوَيْلَتٰٓى اَعَجَزْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِثْلَ هٰذَا الْغُرَابِ فَاُوَارِيَ سَوْءَةَ اَخِيْۚ فَاَصْبَحَ مِنَ النّٰدِمِيْنَ ۛ
fa ba‘aṡallāhu gurābay yabḥaṡu fil-arḍi liyuriyahū kaifa yuwārī sau'ata akhīh(i), qāla yā wailatā a‘ajazta an akūna miṡla hāżal-gurābi fa uwāriya sau'ata akhī, fa aṣbaḥa minan-nādimīn(a).
Сипас Аллоҳ зоғеро фиристод, ки заминро кофт, то ба ӯ (Қобил) нишон диҳад, ки чӣ гуна ҷасади бародарашро дафн кунад. Қобил гуфт: «Вой бар ман! Чаро ман наметавонам мисли ин зоғ рафтор кунам, то ҷасади бародарамро дафн кунам?» Пас, ӯ яке аз онҳое хоҳад буд, ки пушаймон мешаванд.
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).
Ва кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад ё оёти Ӯро дурӯғ мешуморад? Зеро ситамкорон бадбахтанд.
وَكَذٰلِكَ نُوَلِّيْ بَعْضَ الظّٰلِمِيْنَ بَعْضًاۢ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ࣖ
wa każālika nuwallī ba‘ḍaẓ-ẓālimīna ba‘ḍam bimā kānū yaksibūn(a).
Ва ҳамин тавр, баъзе аз ситамкоронро ба хотири корҳое, ки мекарданд, ба якдигар дӯстон мегардонем.
قُلْ يٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ
qul yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), fa saufa ta‘lamūn(a), man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Эй қавми ман, мувофиқи мавқеи худ амал кунед, ман низ (ин корро мекунам). Баъдтар хоҳед донист, ки кӣ дар охират (беҳтарин ҷойгоҳ) хоҳад дошт. Албатта, ситамкорон хушбахт нахоҳанд буд».
وَمِنَ الْاِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ وَصّٰىكُمُ اللّٰهُ بِهٰذَاۚ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا لِّيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
wa minal-ibiliṡnaini wa minal-baqariṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), am kuntum syuhadā'a iż waṣṣākumullāhu bihāżā, faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibal liyuḍillan-nāsa bigairi ‘ilm(in), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Ва аз шутур ду ҷуфт ва аз гов ду ҷуфт. Бигӯ: «Он чизе байни ду нар ё ду мода ҳаром аст ё он чизе, ки дар шиками ҳарду мода аст?» Оё шумо он вақт шоҳид будед, ки Худо ин корро бар шумо муқаррар кард? Кист ситамкортар аз он касе, ки ба Худо дурӯғ мебандад, то мардумро бехабар гумроҳ кунад?» Албатта, Худо мардуми ситамкорро ҳидоят намекунад.
فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).
Пас, вақте ки азоби Мо ба онҳо расид, шикояташон ҷуз ин набуд, ки бигӯянд: «Мо ситамкор будем».
وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَظْلِمُوْنَ
wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum bimā kānū bi'āyātinā yaẓlimūn(a).
Ва аммо касоне, ки тарозуҳои аъмоли неки онҳо сабук аст, пас, онҳо касоне ҳастанд, ки ба сабаби инкори оёти Мо ба худ зиён расонидаанд.
لَهُمْ مِّنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَّمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ
lahum min jahannama mihāduw wa min fauqihim gawāsy(in), wa każālika najziẓ-ẓālimīn(a).
Барои онҳо тахтачаҳо аз оташи дӯзах ва бар рӯи онҳо кӯрпачаҳо аз оташи дӯзах аст. Мо ситамкоронро чунин ҷазо медиҳем.
وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ اَصْحٰبَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُّمْ مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا ۗقَالُوْا نَعَمْۚ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ اَنْ لَّعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ
wa nādā aṣḥābul-jannati aṣḥāban-nāri an qad wajadnā mā wa‘adanā rabbunā ḥaqqan fahal wajattum mā wa‘ada rabbukum ḥaqqā(n), qālū na‘am, fa ażżana mu'ażżinum bainahum al la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).
Ва аҳли биҳишт ба аҳли дӯзах нидо карданд: «Ба ростӣ, мо ба он чизе, ки Худо ба мо ваъда дода буд, расидем. Оё шумо ба он чизе, ки Худо ба шумо ваъда дода буд, расидед?» Онҳо ҷавоб доданд: «Дуруст аст». Сипас, фаришта дар миёни онҳо эълон кард: «Лаънати Худо бар ситамкорон бод».
۞ وَاِذَا صُرِفَتْ اَبْصَارُهُمْ تِلْقَاۤءَ اَصْحٰبِ النَّارِۙ قَالُوْا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
wa iżā ṣurifat abṣāruhum tilqā'a aṣḥābin-nāri qālū rabbanā lā taj‘alnā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Ва чун чашмонашон ба сӯи аҳли дӯзах гардонида шавад, мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, моро дар зумраи ситамкорон қарор надеҳ».
فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ ࣖ
fa baddalal-lażīna ẓalamū minhum qaulan gairal-lażī qīla lahum fa arsalnā ‘alaihim rijzam minas-samā'i bimā kānū yaẓlimūn(a).
Пас, ситамкорон аз миёни онҳо (он суханонро) бо суханоне иваз карданд, ки ба онҳо гуфта нашуда буд, пас Мо ба сабаби зулмашон азоби осмонро бар онҳо фуруд овардем.
فَلَمَّا نَسُوْا مَا ذُكِّرُوْا بِهٖٓ اَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوْۤءِ وَاَخَذْنَا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا بِعَذَابٍۢ بَـِٔيْسٍۢ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ
falammā nasū mā żukkirū bihī anjainal-lażīna yanhauna ‘anis-sū'i wa akhażnal-lażīna ẓalamū bi‘ażābim ba'īsim bimā kānū yafsuqūn(a).
Пас, чун он чиро, ки ба онҳо ҳушдор дода шуда буд, фаромӯш карданд, Мо касонеро, ки мардумро аз бадӣ манъ мекарданд, наҷот додем ва бар ситамкорон азобе сахт додем, зеро онҳо ҳамеша бадӣ мекарданд.
فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَّا نُهُوْا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ
falammā ‘atau ‘am mā nuhū ‘anhu qulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).
Пас, чун аз ҳар чизе, ки манъ карда шуда буд, такаббур карданд, ба онҳо гуфтем: «Бӯзинаҳои фурӯтан бошед».
كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۚ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ فَاَهْلَكْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَۚ وَكُلٌّ كَانُوْا ظٰلِمِيْنَ
kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, każżabū bi'āyāti rabbihim fa ahlaknāhum biżunūbihim wa agraqnā āla fir‘aun(a), wa kullun kānū ẓālimīn(a).
(Ҳолати онҳо) мисли ҳоли пайравони Фиръавн ва касоне буд, ки пеш аз онҳо буданд. Онҳо оёти Парвардигорашонро дурӯғ донистанд, пас Мо онҳоро ба сабаби гуноҳонашон ҳалок кардем ва Фиръавн ва пайравонашро ғарқ кардем, зеро онҳо мардуми ситамкор буданд.
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ اُولٰۤىِٕكَ يُعْرَضُوْنَ عَلٰى رَبِّهِمْ وَيَقُوْلُ الْاَشْهَادُ هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلٰى رَبِّهِمْۚ اَلَا لَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ ۙ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n), ulā'ika yu‘raḍūna ‘alā rabbihim wa yaqūlul-asyhādu hā'ulā'il-lażīna każabū ‘alā rabbihim, alā la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).
Ва кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад? Онҳоро дар назди Парвардигорашон ҳозир мекунанд ва шоҳидон мегӯянд: «Инҳо касоне ҳастанд, ки ба Парвардигорашон дурӯғ гуфтаанд». Огоҳ бошед, ки лаънати Худо бар ситамкорон аст.
وَلَا تَرْكَنُوْٓا اِلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُۙ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ
wa lā tarkanū ilal-lażīna ẓalamū fa tamassakumun-nār(u), wa mā lakum min dūnillāhi min auliyā'a ṡumma lā tunṣarūn(a).
Ва ба сӯи ситамкорон майл накун, ки шуморо оташи ҷаҳаннам бисӯзонанд, дар ҳоле ки шуморо ҷуз Худо ёваре нест, ки ёрӣ дода нашавад.
۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا
wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).
Ва ҳама чеҳраҳо дар пеши Худои Зинда ва Ягона хам шудаанд. Ин барои мардуме, ки зулм мекунанд, дар ҳақиқат як талафот аст.
وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا
wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).
Ва (ёд кун) рӯзеро, ки шахси ситамкор ду ангушти худро газид ва (аз кори худ) пушаймон шуд ва гуфт: «Эй кош (як бор) роҳро бо Паёмбар интихоб мекардам».
وَقَالَ مُوْسٰى رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى مِنْ عِنْدِهٖ وَمَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ
wa qāla mūsā rabbī a‘lamu biman jā'a bil-hudā min ‘indihī wa man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).
Ва (Мӯсо) ҷавоб дод: «Парвардигори ман беҳтар медонад, ки кӣ аз ҷониби Ӯ сазовори ҳидоят аст ва дар охират оқибати некӯ ба ӯст. Албатта, ситамкорон пирӯз нахоҳанд шуд».
وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرٰى حَتّٰى يَبْعَثَ فِيْٓ اُمِّهَا رَسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۚ وَمَا كُنَّا مُهْلِكِى الْقُرٰىٓ اِلَّا وَاَهْلُهَا ظٰلِمُوْنَ
wa mā kāna rabbuka muhlikal-qurā ḥattā yab‘aṡa fī ummihā rasūlay yatlū ‘alaihim āyātinā, wa mā kunnā muhlikil-qurā illā wa ahluhā ẓālimūn(a).
Ва Парвардигори ту шаҳрҳоро нобуд намекунад, то он даме, ки паёмбаре ба шаҳрҳои онҳо фиристад, ки оёти Моро бар онҳо бихонад; ва Мо ҳеҷ шаҳреро нобуд намекунем, магар ин ки мардумаш ситам кунанд.
فَكُلًّا اَخَذْنَا بِذَنْۢبِهٖۙ فَمِنْهُمْ مَّنْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِبًا ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ اَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ خَسَفْنَا بِهِ الْاَرْضَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اَغْرَقْنَاۚ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
fakullan akhażnā biżambih(ī), faminhum man arsalnā ‘alaihi ḥāṣibā(n), wa minhum man akhażathuṣ-ṣaiḥah(tu), wa minhum man khasafnā bihil-arḍ(a), wa minhum man agraqnā, wa mā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
Пас, ҳар яки онҳоро ба сабаби гуноҳонашон азоб додем. Баъзеро сангрезаҳо бар онҳо фиристодем, баъзеро садои баланд фаро гирифт, баъзеро ба замин фуруд овардем ва баъзеро ғарқ кардем. Худо намехоҳад ба онҳо ситам кунад, балки онҳо касоне ҳастанд, ки ба худашон ситам кардаанд.
اِنَّمَا السَّبِيْلُ عَلَى الَّذِيْنَ يَظْلِمُوْنَ النَّاسَ وَيَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
innamas-sabīlu ‘alal-lażīna yaẓlimūnan-nāsa wa yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), ulā'ika lahum ‘ażābun alīm(un).
Дар ҳақиқат, гуноҳ танҳо бар дӯши касоне аст, ки ба мардум зулм мекунанд ва дар рӯи замин бе он ки ба ҳақиқат (нигарист), аз ҳад мегузаранд ва онҳоро азоби дарднок фаро гирифтааст.
وَقَوْمَ نُوْحٍ مِّنْ قَبْلُۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا هُمْ اَظْلَمَ وَاَطْغٰىۗ
wa qauma nūḥim min qabl(u), innahum kānū hum aẓlama wa aṭgā.
ва (низ) қавми Нӯҳро пеш аз он, ки онҳо ситамкортарин ва нофармонтарин қавм буданд.