فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ ࣖ

fabaddalal-lażīna ẓalamū qaulan gairal-lażī qīla lahum fa anzalnā ‘alal-lażīna ẓalamū rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).

Шунан һуң залим халыҡ бойороҡто үҙҙәренә бойоролмаған (икенсе бойороҡ) менән алмаштырҙы. Шулай итеп, Беҙ залимдарға күктән бәлә-ҡаза төшөрҙөк, сөнки улар (һәр ваҡыт) боҙоҡ эштәр ҡылды.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ مَّنَعَ مَسٰجِدَ اللّٰهِ اَنْ يُّذْكَرَ فِيْهَا اسْمُهٗ وَسَعٰى فِيْ خَرَابِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ مَا كَانَ لَهُمْ اَنْ يَّدْخُلُوْهَآ اِلَّا خَاۤىِٕفِيْنَ ەۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ وَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

wa man aẓlamu mim mam mana‘a masājidallāhi ay yużkara fīhasmuhū wa sa‘ā fī kharābihā, ulā'ika mā kāna lahum ay yadkhulūhā illā khā'ifīn(a), lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).

Ә Аллаһтың мәсеттәрендә Уның исемен телгә алыуҙы тыйған, уларҙы емерергә тырышҡан кешенән дә залимыраҡ кем бар? Улар (Аллаһтан) ҡурҡып ҡына унда инергә яраҡлы түгел. Улар был донъяла кәмһетеләсәк, ә теге донъяла ауыр язаға дусар буласаҡ.

۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ

wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).

Һәм (иҫеңдә тотоғоҙ), Ибраһим Раббы тарафынан бер нисә һөйләм менән һыналғанда, ул уларҙы камил рәүештә үтәне. Ул (Аллаһ): «Ысынлап та, Мин һине бөтә кешеләрҙең башлығы итеп ҡуйҙым», — тине. Ул (Ибраһим): «Ә (шулай уҡ) минең балаларымдан һәм ейәндәремдән?» Аллаһ Тәғәлә әйтә: «(Дөрөҫ, әммә) Минең вәғәҙәм залимдарға ҡағылмай».

مَثَلُ مَا يُنْفِقُوْنَ فِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيْحٍ فِيْهَا صِرٌّ اَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَاَهْلَكَتْهُ ۗ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللّٰهُ وَلٰكِنْ اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

maṡalu mā yunfiqūna fī hāżihil-ḥayātid-dun-yā kamaṡali rīḥin fihā ṣirrun aṣābat ḥarṡa qaumin ẓalamū anfusahum fa ahlakath(u), wa mā ẓalamahumullāhu wa lākin anfusahum yaẓlimūn(a).

Улар был донъя тормошона һалған байлыҡ тураһындағы ҡисса үҙенә бик һалҡын һауа һалынған елгә оҡшаш, ул үҙҙәренә золом ҡылған халыҡтың үҫемлектәренә (үҙенә ҡараған) һуға, шунан ел уларҙы юҡ итә. Аллаһ уларға түгел, ә үҙ-үҙҙәренә золом ҡыла.

وَاِنْ اَرَدْتُّمُ اسْتِبْدَالَ زَوْجٍ مَّكَانَ زَوْجٍۙ وَّاٰتَيْتُمْ اِحْدٰىهُنَّ قِنْطَارًا فَلَا تَأْخُذُوْا مِنْهُ شَيْـًٔا ۗ اَتَأْخُذُوْنَهٗ بُهْتَانًا وَّاِثْمًا مُّبِيْنًا

wa in arattumustibdāla zaujim makāna zauj(in), wa ātaitum iḥdāhunna qinṭāran falā ta'khużū minhu syai'ā(n), ata'khużūnahū buhtānaw wa iṡmam mubīnā(n).

Әгәр ҙә ҡатынығыҙҙы икенсе ҡатынға алмаштырырға теләһәгеҙ, шул уҡ ваҡытта уларҙың береһенә күп байлыҡ биргәнһегеҙ икән, унан бер нәмәне лә кире алмағыҙ. Ялған ғәйепләүҙәр һәм ысын гонаһтар (күтәреү) аша уны кире аласаҡһығыҙмы?

وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ عُدْوَانًا وَّظُلْمًا فَسَوْفَ نُصْلِيْهِ نَارًا ۗوَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا

wa may yaf‘al żālika ‘udwānaw wa ẓulman fa saufa nuṣlīhi nārā(n), wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).

Ә кем был эште ҡанунды боҙған һәм ғәҙелһеҙлек менән эшләһә, Беҙ уны йәһәннәмгә һалырбыҙ. Был Аллаһҡа еңел .

يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا

yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).

(Әллә) Китап әһелдәре һинән (Мөхәммәттән) уларға күктән китап төшөрөүеңде һорай. Ысынлап та, улар Мусанан да бөйөгөрәк нәмә һораған. «Беҙгә Аллаһ Тәғәләне ысынбарлыҡта күрһәт», — тинеләр. Тимәк, уларҙы үҙҙәренең тиранлығы арҡаһында йәшен һуҡҡан. Һуңынан улар асыҡ дәлилдәрҙе күргәндән һуң быҙауға табындылар, шуға ҡарамаҫтан, Беҙ уларҙы ғәфү иттек һәм Мусаға ысын хакимлыҡ бирҙек.

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَظَلَمُوْا لَمْ يَكُنِ اللّٰهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ طَرِيْقًاۙ

innal-lażīna kafarū wa ẓalamū lam yakunillāhu liyagfira lahum wa lā liyahdiyahum ṭarīqā(n).

Ысынлап та, кәферҙәрҙе һәм ғәҙелһеҙлек ҡылғандарҙы Аллаһ ғәфү итмәйәсәк һәм (тура) юлды ла күрһәтмәйәсәк.

اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ تَبُوْۤاَ بِاِثْمِيْ وَاِثْمِكَ فَتَكُوْنَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِۚ وَذٰلِكَ جَزٰۤؤُا الظّٰلِمِيْنَۚ

innī urīdu an tabū'a bi'iṡmī wa iṡmika fa takūna min aṣḥābin-nār(i), wa żālika jazā'uẓ-ẓālimīn(a).

«Мин һеҙҙең минең гонаһтарымды һәм үҙ гонаһтарығыҙҙы алып ҡайтыуығыҙҙы теләйем, шул саҡта һеҙ тамуҡта йәшәүселәр булырһығыҙ, һәм был залимдар өсөн әжер».

فَبَعَثَ اللّٰهُ غُرَابًا يَّبْحَثُ فِى الْاَرْضِ لِيُرِيَهٗ كَيْفَ يُوَارِيْ سَوْءَةَ اَخِيْهِ ۗ قَالَ يٰوَيْلَتٰٓى اَعَجَزْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِثْلَ هٰذَا الْغُرَابِ فَاُوَارِيَ سَوْءَةَ اَخِيْۚ فَاَصْبَحَ مِنَ النّٰدِمِيْنَ ۛ

fa ba‘aṡallāhu gurābay yabḥaṡu fil-arḍi liyuriyahū kaifa yuwārī sau'ata akhīh(i), qāla yā wailatā a‘ajazta an akūna miṡla hāżal-gurābi fa uwāriya sau'ata akhī, fa aṣbaḥa minan-nādimīn(a).

Шунан һуң Аллаһы Тәғәлә уға (Ҡабилға) күрһәтер өсөн ер ҡаҙған торна ебәргән. Ағаһының кәүҙәһен нисек күмергә тейеш. Ҡабил: "Эй, ҡайғы миңә! Ниңә мин был торна кеүек эшләй алмайым, ағайымдың кәүҙәһен ерләргә?" Тимәк, ул үкенеүселәрҙән булыр.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

Аллаһҡа ҡаршы ялған уйлап сығарған йәки Уның аяттарын ялғанға сығарған кешенән дә залимыраҡ кем булыр? Ысынлап та, ғәҙелһеҙҙәр бәхетһеҙ.

وَكَذٰلِكَ نُوَلِّيْ بَعْضَ الظّٰلِمِيْنَ بَعْضًاۢ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ࣖ

wa każālika nuwallī ba‘ḍaẓ-ẓālimīna ba‘ḍam bimā kānū yaksibūn(a).

Шулай итеп, Беҙ залимдарҙың ҡайһы берҙәрен, ҡылған эштәренә ҡарап, үҙ-ара дуҫлаштырҙыҡ.

قُلْ يٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

qul yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), fa saufa ta‘lamūn(a), man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

Әйт (Мөхәммәткә): "Эй, халҡым! Үҙегеҙҙең вазифағыҙға ярашлы ғәмәл итегеҙ, мин дә (шулай эшләйем). Ахирәттә (һуңыраҡ) кемгә (һуңыраҡ) урын биреләсәген белерһегеҙ. Ысынлап та, ғәҙелһеҙ кешеләргә бәхет теймәйәсәк".

وَمِنَ الْاِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ وَصّٰىكُمُ اللّٰهُ بِهٰذَاۚ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا لِّيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa minal-ibiliṡnaini wa minal-baqariṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), am kuntum syuhadā'a iż waṣṣākumullāhu bihāżā, faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibal liyuḍillan-nāsa bigairi ‘ilm(in), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

Дөйәнән пар, һыйырҙан пар. Әйт: "Ике ир йәки ике ҡатын араһында нимә тыйыла, йәки ике ҡатындың ҡарынында нимә бар? Аллаһ һеҙгә быны тәғәйенләгәндә, һеҙ шаһит булдығыҙмы? Аллаһҡа ҡаршы ялған уйлап сығарып, кешеләрҙе белемһеҙ юлдан яҙҙырыусыларҙан да залимыраҡ кем бар?" Хаҡтыр, Аллаһ залим халыҡты тура юлға күндермәҫ.

فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).

Шулай итеп, Беҙҙең ғазаптар уларға килгәс, уларҙың зарланыуы: «Ысынлап та, беҙ залимдар инек», — тип әйтеүҙән башҡа нәмә булманы.

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَظْلِمُوْنَ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum bimā kānū bi'āyātinā yaẓlimūn(a).

Әгәр ҙә кем (изгелекте) еңел үлсәһә, улар үҙҙәренә зыян килтергән кешеләр, сөнки улар Беҙҙең аяттарыбыҙҙы ялғанға сығарҙы.

لَهُمْ مِّنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَّمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

lahum min jahannama mihāduw wa min fauqihim gawāsy(in), wa każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

Улар өсөн йоҡо түшәмдәре тамуҡ утынан, өҫтөндә юрғандар (тамуҡ утынан). Беҙ залимдарҙы шулай бүләкләйбеҙ.

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ اَصْحٰبَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُّمْ مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا ۗقَالُوْا نَعَمْۚ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ اَنْ لَّعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa nādā aṣḥābul-jannati aṣḥāban-nāri an qad wajadnā mā wa‘adanā rabbunā ḥaqqan fahal wajattum mā wa‘ada rabbukum ḥaqqā(n), qālū na‘am, fa ażżana mu'ażżinum bainahum al la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

Һәм ожмах халҡы йәһәннәм халҡына өндәште: "Ысынлап та, беҙ Аллаһтың беҙгә вәғәҙә иткән нәмәне ирештек. They answered, “That's right.” Шунан саҡырыусы (фәрештә) улар араһында: «Аллаһтың ҡәһәре залимдарға!

۞ وَاِذَا صُرِفَتْ اَبْصَارُهُمْ تِلْقَاۤءَ اَصْحٰبِ النَّارِۙ قَالُوْا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa iżā ṣurifat abṣāruhum tilqā'a aṣḥābin-nāri qālū rabbanā lā taj‘alnā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Ҡараштары йәһәннәм халҡына йүнәлтелһә, улар: «Раббыбыҙ, беҙҙе шул залимдар араһына индермә!»

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ ࣖ

fa baddalal-lażīna ẓalamū minhum qaulan gairal-lażī qīla lahum fa arsalnā ‘alaihim rijzam minas-samā'i bimā kānū yaẓlimūn(a).

Шулай итеп, улар араһындағы залимдар (ул һүҙҙәрҙе) үҙҙәренә әйтелмәгән һүҙҙәр менән алмаштырҙы, шуға күрә Беҙ уларға ғәҙелһеҙлектәре арҡаһында Күктән яза бирҙек.

فَلَمَّا نَسُوْا مَا ذُكِّرُوْا بِهٖٓ اَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوْۤءِ وَاَخَذْنَا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا بِعَذَابٍۢ بَـِٔيْسٍۢ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

falammā nasū mā żukkirū bihī anjainal-lażīna yanhauna ‘anis-sū'i wa akhażnal-lażīna ẓalamū bi‘ażābim ba'īsim bimā kānū yafsuqūn(a).

Шулай итеп, улар үҙҙәренә иҫкәртелгән нәмәләрҙе онотҡас, кешеләрҙе яуызлыҡтан тыйғандарҙы ҡотҡарҙыҡ һәм залимдарға ҡаты яза бирҙек, сөнки улар һәр ваҡыт яуызлыҡ ҡыла ине.

فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَّا نُهُوْا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

falammā ‘atau ‘am mā nuhū ‘anhu qulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

Шулай итеп, улар тыйылған һәр нәмәгә тәкәбберләнгәндән һуң. Беҙ уларға: «Һеҙ баҫалҡы маймылдар булығыҙ», — тинек.

كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۚ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ فَاَهْلَكْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَۚ وَكُلٌّ كَانُوْا ظٰلِمِيْنَ

kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, każżabū bi'āyāti rabbihim fa ahlaknāhum biżunūbihim wa agraqnā āla fir‘aun(a), wa kullun kānū ẓālimīn(a).

(Уларҙың хәле) Фирғәүен эйәрселәренең һәм уларҙан элек йәшәгән кешеләрҙең хәленә оҡшаш булған. Улар Раббының аяттарын ялғанға сығарҙы, шуға күрә Беҙ уларҙы гонаһтары арҡаһында һәләк иттек һәм Фирғәүен менән уның эйәрселәрен һыуға батырҙыҡ; сөнки улар ғәҙелһеҙ кешеләр.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ اُولٰۤىِٕكَ يُعْرَضُوْنَ عَلٰى رَبِّهِمْ وَيَقُوْلُ الْاَشْهَادُ هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلٰى رَبِّهِمْۚ اَلَا لَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ ۙ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n), ulā'ika yu‘raḍūna ‘alā rabbihim wa yaqūlul-asyhādu hā'ulā'il-lażīna każabū ‘alā rabbihim, alā la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

Аллаһҡа ҡаршы ялған уйлап сығарған кешенән дә залимыраҡ кем бар? Уларҙы Раббылары алдына килтерерҙәр һәм шаһиттар: «Был кешеләр Раббыларына ялған һөйләгән кешеләр», — тип әйтерҙәр. Иҫегеҙҙә тотоғоҙ, залимдарға Аллаһтың ҡарғышы (яғыла)

وَلَا تَرْكَنُوْٓا اِلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُۙ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa lā tarkanū ilal-lażīna ẓalamū fa tamassakumun-nār(u), wa mā lakum min dūnillāhi min auliyā'a ṡumma lā tunṣarūn(a).

Һеҙгә Аллаһтан башҡа ярҙамсығыҙ булмағанда, һеҙгә йәһәннәм уты ҡағылыуына сәбәпсе булған залимдарға эйелмәгеҙ.

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

Тере һәм Яңғыҙ Аллаһ алдында бөтә йөҙҙәр ҙә баш эйҙе. Ғәҙелһеҙлек ҡылған кешеләр өсөн ысынлап та юғалтыу.

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا

wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).

Һәм шул көндө (хәтерләйһегеҙме) залим кешенең ике бармағын тешләп, (үҙ ҡылыҡтарына үкенеп): «Эй!

وَقَالَ مُوْسٰى رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى مِنْ عِنْدِهٖ وَمَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa qāla mūsā rabbī a‘lamu biman jā'a bil-hudā min ‘indihī wa man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

Һәм ул (Муса) яуап бирҙе: «Раббым кемдең Унан тура юл килтерергә лайыҡлы икәнен һәм кемдең теге донъяла (яҡшы) һөҙөмтәгә эйә булыуын яҡшыраҡ белә. Ысынлап та, залимдар еңмәйәсәк».

وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرٰى حَتّٰى يَبْعَثَ فِيْٓ اُمِّهَا رَسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۚ وَمَا كُنَّا مُهْلِكِى الْقُرٰىٓ اِلَّا وَاَهْلُهَا ظٰلِمُوْنَ

wa mā kāna rabbuka muhlikal-qurā ḥattā yab‘aṡa fī ummihā rasūlay yatlū ‘alaihim āyātinā, wa mā kunnā muhlikil-qurā illā wa ahluhā ẓālimūn(a).

Раббың илдәрҙең баш ҡалаларына Беҙҙең аяттарыбыҙҙы уҡыған пәйғәмбәрҙе ебәрмәйенсә, илдәрҙе һәләк итмәҫ; һәм Беҙ бер ҡасан да ерҙә йәшәүселәрҙе юҡ итмәнек; әгәр халыҡ ғәҙелһеҙлек ҡылмаһа.

فَكُلًّا اَخَذْنَا بِذَنْۢبِهٖۙ فَمِنْهُمْ مَّنْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِبًا ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ اَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ خَسَفْنَا بِهِ الْاَرْضَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اَغْرَقْنَاۚ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

fakullan akhażnā biżambih(ī), faminhum man arsalnā ‘alaihi ḥāṣibā(n), wa minhum man akhażathuṣ-ṣaiḥah(tu), wa minhum man khasafnā bihil-arḍ(a), wa minhum man agraqnā, wa mā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

Шуға күрә Беҙ уларҙың һәр береһен ҡылған гонаһтары өсөн яза бирҙек, ҡайһы берҙәрен өҫтөнә ваҡ таштар яуҙырҙыҡ, ҡайһы берҙәрен көслө күк күкрәгән тауыштар һуҡты, ҡайһы берҙәрен ергә сумдырҙыҡ, ҡайһы берҙәрен һыуға сумдырҙыҡ. Аллаһ Тәғәлә уларға бөтөнләй золом ҡылырға теләмәй, әммә улар үҙҙәренә золом ҡылғандар.

اِنَّمَا السَّبِيْلُ عَلَى الَّذِيْنَ يَظْلِمُوْنَ النَّاسَ وَيَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innamas-sabīlu ‘alal-lażīna yaẓlimūnan-nāsa wa yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), ulā'ika lahum ‘ażābun alīm(un).

Ысынлап та, ғәйеп кешеләргә ғәҙелһеҙлек ҡылғандарҙа һәм ерҙәге сиктәрҙе үтеп киткәндәрҙә генә, хәҡиҡәтте (ҡарап) тормайынса. Улар ғазаплы ғазап алды.

وَقَوْمَ نُوْحٍ مِّنْ قَبْلُۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا هُمْ اَظْلَمَ وَاَطْغٰىۗ

wa qauma nūḥim min qabl(u), innahum kānū hum aẓlama wa aṭgā.

һәм (шулай уҡ) унан алда Нух халҡы. Ысынлап та, улар иң залим, иң буйһонмаған кешеләр.