قبولِ اسلام، یہاں کلک کریں
اسلام الحق: قرآن و حدیث
(حقیقی اسلام)



موضوع - Akhlak dan Adab Akhlak Akhlak Mulia Memaafkan orang yang bersalah
آیتاں تلاش نتیجہ :
کل آیتاں : 16
109
Q.S البقرہ . (2:109)

وَدَّ كَثِيْرٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يَرُدُّوْنَكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِكُمْ كُفَّارًاۚ حَسَدًا مِّنْ عِنْدِ اَنْفُسِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۚ فَاعْفُوْا وَاصْفَحُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wadda kaṡīrum min ahlil-kitābi lau yaruddūnakum mim ba‘di īmānikum kuffārā(n), ḥasadam min ‘indi anfusihim mim ba‘di mā tabayyana lahumul-ḥaqq(u), fa‘fū waṣfaḥū ḥattā ya'tiyallāhu bi amrih(ī), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

بازیں اهل کتاب ءِ واھگ اِنت کہ چہ شما ایمان آرگ ءَ پد، پدا کافر بوھگ ءِ سوب ءَ، چہ وتی اندر ءِ حسد ءَ پد، راستی ءِ آھانی دیم ءَ پدر بوھگ ءَ پد، ترا پدا واتر بہ کن اَنت۔ پمیشکا بخش ءُ صبر کن، داں کہ اللہ وتی پرمان ءَ مہ دنت۔ بے شک اللہ ہر چیز ءِ سرا قادر مطلق اِنت۔


134
Q.S علی عمران . (3:134)

الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ

al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).

(یعنی) ھما مردم کہ دل ءِ جہلانکی ءَ دئینت، آزات ءُ تنگیں وھداں ھم، ءُ ھما مردم کہ وتی زھر ءَ وتی دست ءَ دار اَنت ءُ دگرانی (غلطی) ءَ بہ بخش اَنت۔ ءُ اللہ ھما مردماں دوست دار اِیت کہ نیکیں کار کن اَنت،


31
Q.S ان نسا (4:31)

اِنْ تَجْتَنِبُوْا كَبَاۤىِٕرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَنُدْخِلْكُمْ مُّدْخَلًا كَرِيْمًا

in tajtanibū kabā'ira mā tunhauna ‘anhu nukaffir ‘ankum sayyi'ātikum wa nudkhilkum mudkhalan karīmā(n).

اگاں تو مزنیں گناہاں چہ رکّ ئے کہ چہ آیاں ترا حرام اِنت گڑا ما چہ تو تئی گناہاں چہ رکّینیں ءُ ترا یک شرپداریں جاہے (بہشت) ءَ داخل کنیں۔


149
Q.S ان نسا (4:149)

اِنْ تُبْدُوْا خَيْرًا اَوْ تُخْفُوْهُ اَوْ تَعْفُوْا عَنْ سُوْۤءٍ فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَفُوًّا قَدِيْرًا

in tubdū khairan au tukhfūhu au ta‘fū ‘an sū'in fa innallāha kāna ‘afuwwan qadīrā(n).

اگاں تو یک نیکیں کارے ءَ پدر کن ئے یا آئی ءَ چہ وتی دیم ءَ شُشت کن ئے یا ردی یے ءَ معاف کن ئے گڑا بے شک اللہ تعالیٰ ءِ سرا زھر ءُ زھر اِنت۔


13
Q.S المائده . (5:13)

فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ

fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).

(بلے) پرچا کہ آیاں وتی عہد ءِ ٹُکّر ٹُکّر کُت اَنت، ما آیاں لعنت دات ءُ آیانی دل سکّ کُت اَنت۔ (اللہ تعالیٰ) ءِ کلام ءَ چہ وتی جاہ ءَ بدل کتگ ات ءُُ آہاں (ارادہ) لہتیں ہما پیغام شموشتگ اتنت کہ آہاں گوں آہاں ہشدار داتگ ات۔ تو (اے محمد) چہ آھاں مدام خیانت گند ئے بید چہ آھانی تہ ءَ یک کسانیں گلے ءَ (کہ خیانت نہ کن اَنت)، پمیشکا آھاں بہ بخش ءُ آھاں یلہ بہ کن۔ بے شک اللہ تعالیٰ ھما مردماں دوست دار ایت کہ نیکیں کار کن اَنت۔


199
Q.S العراف (7:199)

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ

khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).

بخشش کنوک بہ بئے ءُ مردماں بگو کہ زانتکاریں کاراں بہ کن ءُ بے عقلیں مردماں دلگوش مہ دے۔


85
Q.S الحجر . (15:85)

وَمَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَاِنَّ السَّاعَةَ لَاٰتِيَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيْلَ

wa mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqq(i), wa innas-sā‘ata la'ātiyatun faṣfaḥiṣ-ṣafḥal-jamīl(a).

ءُ ما آسمان ءُ زمین ءُ ایشانی میان ءَ ھستیں چیز نہ جوڑ کتگ اَنت بلکیں گوں راستی ءَ جوڑ کتگ اَنت. ءُ بے شک، اپوکلیپس یقینی طور ءَ کیت، پمیشکا (آہاں) شریں وڑے ءَ معاف کن اِت۔


96
Q.S المؤمنون (23:96)

اِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ السَّيِّئَةَۗ نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَصِفُوْنَ

idfa‘ bil-latī hiya aḥsanus-sayyi'ah(ta), naḥnu a‘lamu bimā yaṣifūn(a).

ایشانی بدیں کاراں شرتریں وڑے ءَ رد کن اِت، ما شرتر زانیں کہ آ (اللہ تعالیٰ) ءَ چے منسوب کن اَنت۔


22
Q.S ان نور (24:22)

وَلَا يَأْتَلِ اُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ اَنْ يُّؤْتُوْٓا اُولِى الْقُرْبٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَالْمُهٰجِرِيْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۖوَلْيَعْفُوْا وَلْيَصْفَحُوْاۗ اَلَا تُحِبُّوْنَ اَنْ يَّغْفِرَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa lā ya'tali ulul-faḍli minkum was-sa‘ati ay yu'tū ulil-qurbā wal-masākīna wal-muhājirīna fī sabīlillāh(i), wal ya‘fū wal yaṣfaḥū, alā tuḥibbūna ay yagfirallāhu lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).

ءُ ھما کہ شمئے تہ ءَ برتری ءُ موہ دار اَنت آ سوگند مہ ور اَنت کہ آ (وتی) سیاد ءُ وارساں، گریب ءُ اللہ ءِ راہ ءَ ھجرت کنوکیں مردماں (کمک) نہ کن اَنت ءُ آ بخشش ءُ برداشت بہ کن اَنت۔ ترا دوست نہ بیت کہ اللہ ترا معاف کنت؟ ءُ اللہ بخشش کنوک ءُ رحمدل اِنت۔


34
Q.S فوسیلیٹ (41:34)

وَلَا تَسْتَوِى الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ۗاِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ فَاِذَا الَّذِيْ بَيْنَكَ وَبَيْنَهٗ عَدَاوَةٌ كَاَنَّهٗ وَلِيٌّ حَمِيْمٌ

wa lā tastawil-ḥasanatu wa las-sayyi'ah(tu), idfa‘ bil-latī hiya aḥsanu fa'iżal-lażī bainaka wa bainahū ‘adāwatun ka'annahū waliyyun ḥamīm(un).

ءُ شرّی ءُ شرّی یک نہ اَنت۔ (بدی) ءَ شرتریں وڑے ءَ رد کن اِت، داں کہ آ مردم کہ تئی ءُ آئی ءِ نیام ءَ دژمنی ءِ احساسات داریت، چو وفاداریں سنگتے ءَ بہ بیت۔


37
Q.S ایش شورہ . (42:37)

وَالَّذِيْنَ يَجْتَنِبُوْنَ كَبٰۤىِٕرَ الْاِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَاِذَا مَا غَضِبُوْا هُمْ يَغْفِرُوْنَ ۚ

wal-lażīna yajtanibūna kabā'iral-iṡmi wal-fawāḥisya wa iżā mā gaḍibū hum yagfirūn(a).

ءُ ھمایاں کہ مزنیں گناہ ءُ زھرناکیں کاراں چہ رکّ اَنت ءُ وھدے کہ زھر بنت گڑا ھما وھد ءَ معاف کن اَنت،


40
Q.S ایش شورہ . (42:40)

وَجَزٰۤؤُا سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۚفَمَنْ عَفَا وَاَصْلَحَ فَاَجْرُهٗ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَ

wa jazā'u sayyi'atin sayyi'atum miṡluhā, faman ‘afā wa aṣlaḥa fa ajruhū ‘alallāh(i), innahū lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).

ءُ بدی ءِ بدل ءَ یک مناسبیں بدی یے بلے ھرکس کہ بخشش کنت ءُ نیکیں کارے بہ کنت (بدی کنوکاں) گڑا بدل چہ اللہ ءَ بیت۔ بے شک آ ظالمیں مردماں دوست نہ داریت۔


43
Q.S ایش شورہ . (42:43)

وَلَمَنْ صَبَرَ وَغَفَرَ اِنَّ ذٰلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ ࣖ

wa laman ṣabara wa gafara inna żālika lamin ‘azmil-umūr(i).

بلے ھرکس کہ صبر کنت ءُ بخشیت، بے شک آ شرپداریں کارے.


89
Q.S از زخروف (43:89)

فَاصْفَحْ عَنْهُمْ وَقُلْ سَلٰمٌۗ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ ࣖ

faṣfaḥ ‘anhum wa qul salām(un), fa saufa ya‘lamūn(a).

پمیشکا چہ آھاں رھادگ بہ بئے ءُ بہ گْوش ”سلام (الوداع)“۔ پذا آں زاننت (وتی بدیں قسمت)


14
Q.S الجثیہ (45:14)

قُلْ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يَغْفِرُوْا لِلَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ اَيَّامَ اللّٰهِ لِيَجْزِيَ قَوْمًا ۢبِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

qul lil-lażīna āmanū yagfirū lil-lażīna lā yarjūna ayyāmallāhi liyajziya qaumam bimā kānū yaksibūn(a).

ءُ آئی ءَ ھرچی کہ آسمان ءُ زمین ءِ سرا اِنت چہ وتی نیمگ ءَ شمئے تابع کتگ۔ بے شک، اے گپ ءِ تہا پہ ھما راج ءَ کہ ھیال کن اَنت، نشانی ھست اَنت۔


14
Q.S ات تغبون (64:14)

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ مِنْ اَزْوَاجِكُمْ وَاَوْلَادِكُمْ عَدُوًّا لَّكُمْ فَاحْذَرُوْهُمْۚ وَاِنْ تَعْفُوْا وَتَصْفَحُوْا وَتَغْفِرُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū inna min azwājikum wa aulādikum ‘aduwwal lakum faḥżarūhum, wa in ta‘fū wa taṣfaḥū wa tagfirū fa innallāha gafūrur raḥīm(un).

(آ) اللہ اِنت، ابید چہ ایشی ءَ دگہ ھُدا نیست۔ ءُ مومن اللہ ءِ سرا وتی توکل ءَ بہ کن اَنت۔