وَدَّ كَثِيْرٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يَرُدُّوْنَكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِكُمْ كُفَّارًاۚ حَسَدًا مِّنْ عِنْدِ اَنْفُسِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۚ فَاعْفُوْا وَاصْفَحُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
wadda kaṡīrum min ahlil-kitābi lau yaruddūnakum mim ba‘di īmānikum kuffārā(n), ḥasadam min ‘indi anfusihim mim ba‘di mā tabayyana lahumul-ḥaqq(u), fa‘fū waṣfaḥū ḥattā ya'tiyallāhu bi amrih(ī), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Бисёре аз аҳли китоб, пас аз он ки ҳақиқат барояшон равшан шуд, орзу мекунанд, ки шуморо пас аз имон оварданатон, дубора ба кофирӣ баргардонанд. Пас, бахшед ва сабр кунед, то он даме ки Худо фармони Худро биёварад. Албатта, Худо бар ҳама чиз қодир аст.
الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ
al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(Яъне) онон, ки дар замони осоиш ва сахтӣ садақа медиҳанд ва хашми худро фурӯ мебаранд ва аз хатои мардум мебахшанд. Ва Худо некӯкоронро дӯст медорад.
اِنْ تَجْتَنِبُوْا كَبَاۤىِٕرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَنُدْخِلْكُمْ مُّدْخَلًا كَرِيْمًا
in tajtanibū kabā'ira mā tunhauna ‘anhu nukaffir ‘ankum sayyi'ātikum wa nudkhilkum mudkhalan karīmā(n).
Агар аз гуноҳони бузурге, ки шуморо аз он манъ кардаанд, парҳез кунед, гуноҳонатонро аз шумо мебахшем ва шуморо ба сарои нек (биҳишти муқаддас) дохил мекунем.
اِنْ تُبْدُوْا خَيْرًا اَوْ تُخْفُوْهُ اَوْ تَعْفُوْا عَنْ سُوْۤءٍ فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَفُوًّا قَدِيْرًا
in tubdū khairan au tukhfūhu au ta‘fū ‘an sū'in fa innallāha kāna ‘afuwwan qadīrā(n).
Агар некиро ошкор кунед, пинҳон кунед ё хатои (каси дигарро) бахшед, пас, бешубҳа, Аллоҳ бахшанда ва тавоно аст.
فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(Аммо) ба хотири он ки онҳо ваъдаи худро вайрон карданд, Мо онҳоро лаънат кардем ва дилҳояшонро сахт кардем. Онҳо дӯст медоранд, ки калимаи (Худоро) аз ҷои худ тағйир диҳанд ва баъзе аз паёмҳоеро, ки ба онҳо ҳушдор дода шуда буд, фаромӯш мекунанд. Ту (эй Муҳаммад), ҳамеша аз онҳо хиёнатро хоҳед дид, магар гурӯҳе аз онҳо (ки хиёнат намекунанд). Пас, онҳоро бубахш ва аз онҳо рӯй гардон. Албатта, Аллоҳ некӯкоронро дӯст медорад.
خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ
khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).
Бахшиш кун ва ба одамон бигӯ, ки кори оқилона кунанд ва ба одамони аблаҳ аҳамият надиҳ.
وَمَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَاِنَّ السَّاعَةَ لَاٰتِيَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيْلَ
wa mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqq(i), wa innas-sā‘ata la'ātiyatun faṣfaḥiṣ-ṣafḥal-jamīl(a).
Ва Мо осмонҳо ва замин ва он чиро, ки дар миёни онҳост, ҷуз ба ҳақ наофаридем ва албатта, қиёмат фаро хоҳад расид, пас (онҳоро) ба некӣ бахш.
اِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ السَّيِّئَةَۗ نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَصِفُوْنَ
idfa‘ bil-latī hiya aḥsanus-sayyi'ah(ta), naḥnu a‘lamu bimā yaṣifūn(a).
Бадиҳои онҳоро бо беҳтарӣ рад кунед, мо беҳтар медонем, ки ба чӣ нисбат медиҳанд (ба Худо).
وَلَا يَأْتَلِ اُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ اَنْ يُّؤْتُوْٓا اُولِى الْقُرْبٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَالْمُهٰجِرِيْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۖوَلْيَعْفُوْا وَلْيَصْفَحُوْاۗ اَلَا تُحِبُّوْنَ اَنْ يَّغْفِرَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa lā ya'tali ulul-faḍli minkum was-sa‘ati ay yu'tū ulil-qurbā wal-masākīna wal-muhājirīna fī sabīlillāh(i), wal ya‘fū wal yaṣfaḥū, alā tuḥibbūna ay yagfirallāhu lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Ва набояд касоне, ки аз шумо бартариҳо ва имкониятҳо доранд, савганд ёд кунанд, ки ба хешовандон, мискинон ва муҳоҷирон дар роҳи Худо (кӯмак намекунанд) ва бояд, ки бахшанд ва таҳаммул кунанд. Оё шумо намехоҳед, ки Худо шуморо бахшад? Ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
وَلَا تَسْتَوِى الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ۗاِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ فَاِذَا الَّذِيْ بَيْنَكَ وَبَيْنَهٗ عَدَاوَةٌ كَاَنَّهٗ وَلِيٌّ حَمِيْمٌ
wa lā tastawil-ḥasanatu wa las-sayyi'ah(tu), idfa‘ bil-latī hiya aḥsanu fa'iżal-lażī bainaka wa bainahū ‘adāwatun ka'annahū waliyyun ḥamīm(un).
Ва некӣ бо бадӣ яксон нест. (Бадро) бо роҳи беҳтар рад кун, то шахсе, ки байни ту ва ӯ эҳсоси душманӣ дорад, мисли дӯсти вафодор бошад.
وَالَّذِيْنَ يَجْتَنِبُوْنَ كَبٰۤىِٕرَ الْاِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَاِذَا مَا غَضِبُوْا هُمْ يَغْفِرُوْنَ ۚ
wal-lażīna yajtanibūna kabā'iral-iṡmi wal-fawāḥisya wa iżā mā gaḍibū hum yagfirūn(a).
ва (барои) касоне, ки аз гуноҳони бузург ва корҳои зишт парҳез мекунанд ва чун хашмгин шаванд, фавран мебахшанд.
وَجَزٰۤؤُا سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۚفَمَنْ عَفَا وَاَصْلَحَ فَاَجْرُهٗ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَ
wa jazā'u sayyi'atin sayyi'atum miṡluhā, faman ‘afā wa aṣlaḥa fa ajruhū ‘alallāh(i), innahū lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).
Ва подоши бадӣ бадиест, ки сазовор аст, аммо ҳар кӣ (ба бадкорон) афв кунад ва некӣ кунад, подош аз ҷониби Худост, зеро Ӯ ситамкоронро дӯст намедорад.
وَلَمَنْ صَبَرَ وَغَفَرَ اِنَّ ذٰلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ ࣖ
wa laman ṣabara wa gafara inna żālika lamin ‘azmil-umūr(i).
Аммо ҳар кӣ сабр кунад ва бахшад, ин кори некӯ аст.
فَاصْفَحْ عَنْهُمْ وَقُلْ سَلٰمٌۗ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ ࣖ
faṣfaḥ ‘anhum wa qul salām(un), fa saufa ya‘lamūn(a).
Пас, аз онҳо рӯй гардон ва бигӯ: «Салом» (ва хайрухуш кунед). Баъдан хоҳанд донист (бадашонро хоҳанд донист).
قُلْ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يَغْفِرُوْا لِلَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ اَيَّامَ اللّٰهِ لِيَجْزِيَ قَوْمًا ۢبِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ
qul lil-lażīna āmanū yagfirū lil-lażīna lā yarjūna ayyāmallāhi liyajziya qaumam bimā kānū yaksibūn(a).
(Эй Муҳаммад), ба касоне, ки имон овардаанд, бигӯ, бояд аз касоне, ки аз рӯзҳои Аллоҳ наметарсанд, даргузаранд, зеро Аллоҳ қавмеро ба андозаи амалашон подош медиҳад.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ مِنْ اَزْوَاجِكُمْ وَاَوْلَادِكُمْ عَدُوًّا لَّكُمْ فَاحْذَرُوْهُمْۚ وَاِنْ تَعْفُوْا وَتَصْفَحُوْا وَتَغْفِرُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū inna min azwājikum wa aulādikum ‘aduwwal lakum faḥżarūhum, wa in ta‘fū wa taṣfaḥū wa tagfirū fa innallāha gafūrur raḥīm(un).
Эй касоне, ки имон овардаед, баъзе аз занону фарзандонатон душманони шумо ҳастанд, пас, аз онҳо ҳазар кунед ва агар онҳоро афв кунед ва боадабона рафтор кунед ва гуноҳонашонро бахшед, Худо бахшанда ва меҳрубон аст!