فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Ona sau lea o se tasi o fafine e toalua ia Mose o savali ma le māsiasi, ua ia fai atu, “E moni, ua valaaulia oe e lo’u tamā e te avatu se mea e sui ai lou (agalelei) i le avatuina o le vai i a matou (lafu).” Ina ua sau (Mose) i lona tamā ma faamatala atu ia te ia le tala (e uiga ia te ia lava), ua ia fai atu, “Aua e te fefe! Ua faaolaina oe mai tagata amioletonu.”