فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Pea haʻu ha taha ʻo e ongo fafiné kia Mōsese, ʻo lue mā, ʻo ne pehē ange, “ʻOku fakaafeʻi koe ʻe heʻeku tamaí ke ke ʻomi ha meʻa ke totongi ʻaki hoʻo ʻomi haʻamau vaí.” 'I he ha'u 'a (Mosese) ki he'ene tamai pea ne talaange 'a e talanoa (fekau'aki mo ia), na'a ne pehe, "'Oua 'e manavasi'i! Kuo fakahaofi koe mei he kakai ta'efaitotonu."