25
Q.S Ал-Қасос (28:25)
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Пас, яке аз он ду зан, ки бо шарм роҳ мерафт, назди Мусо омад ва гуфт: «Падарам туро даъват мекунад, ки дар ивази (неъмате, ки ба чорпоёни мо об медиҳӣ, чизе бидеҳӣ». Вақте ки (Мусо) назди падараш омад ва (дар бораи худаш) ба ӯ қиссаро нақл кард, гуфт: «Натарс, ту аз мардуми ситамкор наҷот ёфтӣ».