25
Q.S Әл-Касас (28:25)
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Шуннан соң ике хатынның берсе оялып йөри-йөри Муса янына килде һәм әйтте: "Тәхкыйк, атам сине безнең (малыбызга) су эчерүең өчен берәр нәрсә бирергә чакыра". Муса атасы янына килгәч, ул аңа (үзе турында) булган хәлне сөйләгәч, ул әйтте: "Курыкма, син залим кавемнән котылдың".