فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Óraque beeda ra nuu Musa tobi de ca gunaa ni canazá zitu, ne gúdxibe laa: «Dxandíʼ, bixhozeʼ runi invitar lii gudiiluʼ xiixa pur (nachaʼhuiʼ) stiluʼ ora bidiiluʼ nisa (ca vaca) stinu». Ora (Moisés) bidxiña ra nuu bixhoze ne gúdxibe laa historia que (de laabe), gúdxibe laa: «¡Cadi guidxíbiluʼ!, maʼ biláluʼ de lu náʼ ca binni ni qué runi ni jneza».