فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Despues, måtto si Musa unu gi i dos na palao'an ni' mamomokkat yan ma'å'ñao, ya ilek-ña, "Hunggan, ha invite hao si tata-hu para un na'i hao håfa na kosas put i (minaolek-mu) ni' un na'i hånom i (ga'ga'-måmi)." Anai matto si (Moses) as tata-ña ya ha sangani gue' i estoria (pot guiya mismo), ilek-ña, "Cha'-mu ma'a'añao! Esta un satba hao ginen i ti manhusto na taotao siha."