فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Dapeu l'é vegnuo da-a Musa uña de doe dònne ch'a camminava timidamente, e a gh'à dito: «De fæto, mæ poæ o t'invita à dâ quarcösa in cangio da vòstra (bontæ) de dâ l'ægua a-e nòstre (bestie)». Quande (o Mosè) o l’é vegnuo da-o seu poæ e o gh’à contou l’istöia (de lê mæximo), o l’à dito: «No t’æ paû! Ti l’æ stæto sarvou da-o pòpolo ingiusto».