فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Yna daeth un o'r ddwy wraig yn cerdded yn swil at Musa, a dywedodd, "Yn wir, mae fy nhad yn eich gwahodd i roi rhywbeth yn gyfnewid am eich (caredigrwydd) wrth roi dŵr i'n (gwartheg)." Pan ddaeth (Moses) at ei dad a'i fod wedi adrodd yr hanes (amdano'i hun) wrtho, dywedodd, "Paid ag ofni! Rydych wedi cael eich achub rhag y bobl anghyfiawn."