رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيْهِمْ ۗ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ
rabbanā wab‘aṡ fīhim rasūlam minhum yatlū ‘alaihim āyātika wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmata wa yuzakkīhim, innaka antal-‘azīzul-ḥakīm(u).
साडे रब इन्हां विच आपणे विचों इक दूत भेजो, जो उहनां नूं तेरी आयत सुण के उहनां नूं किताब ते ज्ञान सिखावे, ते उहनां नूं शुद्ध कर देवे। सचमुच, तुस परम शक्तिशाली, परम ज्ञानी ओ।"
كَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْكُمْ رَسُوْلًا مِّنْكُمْ يَتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِنَا وَيُزَكِّيْكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَۗ
kamā arsalnā fīkum rasūlam minkum yatlū ‘alaikum āyātinā wa yuzakkīkum wa yu‘allimukumul-kitāba wal-ḥikmata wa yu‘allimukum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).
जिवें असीं तुहाडे कोल तुहाडे विचों इक रसूलुल्लाह (मुहम्मद) भेजेया है जो साडी आयत पढ़दा है, तुहानूं पवित्र करदा है, ते तुहानूं किताब (अल-कुरान) ते हकीकत (सुन्नत) सिखांदा है, ते तुहानूं ओह सिखांदा है जो तुसीं नहीं जानदे।
وَاِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَبَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ سَرِّحُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍۗ وَلَا تُمْسِكُوْهُنَّ ضِرَارًا لِّتَعْتَدُوْا ۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهٗ ۗ وَلَا تَتَّخِذُوْٓا اٰيٰتِ اللّٰهِ هُزُوًا وَّاذْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَمَآ اَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِّنَ الْكِتٰبِ وَالْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗوَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ
wa iżā ṭallaqtumun-nisā'a fabalagna ajalahunna fa'amsikūhunna bima‘rūfin au sarriḥūhunna bima‘rūf(in), wa lā tumsikūhunna ḍirāral lita‘tadū, wa may yaf‘al żālika faqad ẓalama nafasah(ū), wa lā tattakhiżū āyātillāhi huzuwaw ważkurū ni‘matallāhi ‘alaikum wa mā anzala ‘alaikum minal-kitābi wal-ḥikmati ya‘iẓukum bih(ī), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).
ते जेकर तुस (अपनी) धीएं गी तलाक देंदे ओ, तां उंदी प्रार्थना दे (अंत) तकर, फिर उनेंगी अच्छी तरीके कन्ने रोको, जां उनेंगी अच्छे तरीके कन्ने (भी) तलाक देओ। ते उनेंगी अत्याचार करने दे बुरे इरादे कन्ने नेई रोको। जो ऐसा करदा है, उसने अपने आप पर अन्याय किया है। औय अल्लाह की आयतों को मशॊग का ऩानी नशीॊ कयें । तुहाडे उप्पर अल्लाह दा एहसान याद करो, ते जो अल्लाह ने तुहाडे उप्पर उतारे दा ऐ, यानी किताब (अल-कुरान) ते हकीकत (सुन्नत) तुसेंगी सिखाने आस्ते। और अल्लाह से डरना और जानना कि अल्लाह सब कुछ जानने वाला है।
فَهَزَمُوْهُمْ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَقَتَلَ دَاوٗدُ جَالُوْتَ وَاٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهٗ مِمَّا يَشَاۤءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللّٰهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْاَرْضُ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ
fahazamūhum bi'iżnillāh(i), wa qatala dāwūdu jālūta wa ātāhullāhul-mulka wal-ḥikmata wa ‘allamahū mimmā yasyā'(u), wa lau lā daf‘ullāhin-nāsa ba‘ḍahum biba‘ḍil lafasadatil-arḍu wa lākinnallāha żū faḍlin ‘alal-‘ālamīn(a).
इस करिए उने अल्लाह दी इजाजत कन्ने उसी हराया, ते दाऊद ने गोलियत गी मारी ओड़ेया। फिर अल्लाह ने उसी (दाऊद) गी राज ते ज्ञान देई दित्ता ते उसी जेह्ड़ा चाह्दिा सिखाया। ते जेकर अल्लाह कुझ लोकें दी रक्षा दुए दे जरिए नेईं करदा तां धरती जरूर बिगड़ी जंदी। पर अल्लाह दी सारी दुनियां उप्पर इनाम ऐ।
يُّؤْتِى الْحِكْمَةَ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚ وَمَنْ يُّؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ اُوْتِيَ خَيْرًا كَثِيْرًا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ
yu'til-ḥikmata may yasyā'(u), wa may yu'tal-ḥikmata faqad ūtiya khairan kaṡīrā(n), wa mā yażżakkaru ilā ulul-albāb(i).
जिस नू चाहंदा है, उस नूं ज्ञान देंदा है। जिसगी ज्ञान दी जांदी ऐ, उसी सच्चें गै मती भलाई दित्ती गेई ऐ। ते एह् सबक कोई बी नेईं सिक्खी सकदा सिवाय उनें लोकें दे जिंदे कोल आम ज्ञान ऐ।
وَيُعَلِّمُهُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَۚ
wa ya‘allimuhul-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a).
ते उने (अल्लाह) उसी (ईसा) किताब, ज्ञान, तौराह ते सुसमाचार सिखाया।
مَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّؤْتِيَهُ اللّٰهُ الْكِتٰبَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُوْلَ لِلنَّاسِ كُوْنُوْا عِبَادًا لِّيْ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ كُوْنُوْا رَبَّانِيّٖنَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُوْنَ الْكِتٰبَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُوْنَ ۙ
mā kāna libasyarin ay yu'tiyahullāhul-kitāba wal-ḥukma wan-nubuwwata ṡumma yaqūla lin-nāsi kūnū ‘ibādal lī min dūnillāhi wa lākin kūnū rabbāniyyīna bimā kuntum tu‘allimūnal-kitāba wa bimā kuntum tadrusūn(a).
जिस व्यक्ति गी अल्लाह ने किताब दित्ती ऐ, उसी बुद्धि ते नबी दे कन्नै-कन्नै, लोकें गी एह् आखना संभव नेईं ऐ जे “मेरे दी इबादत बनो, अल्लाह दे इबादत करने आह्ले नेईं” पर (ओह् आखदा ऐ) “अल्लाह दे सेवक बनो, कीजे तुस किताब सिखांदे ओ ते कीजे तुस इसदी पढ़ाई करदे ओ!”
وَاِذْ اَخَذَ اللّٰهُ مِيْثَاقَ النَّبِيّٖنَ لَمَآ اٰتَيْتُكُمْ مِّنْ كِتٰبٍ وَّحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌ مُّصَدِّقٌ لِّمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهٖ وَلَتَنْصُرُنَّهٗ ۗ قَالَ ءَاَقْرَرْتُمْ وَاَخَذْتُمْ عَلٰى ذٰلِكُمْ اِصْرِيْ ۗ قَالُوْٓا اَقْرَرْنَا ۗ قَالَ فَاشْهَدُوْا وَاَنَا۠ مَعَكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ
wa iż akhażallāhu mīṡāqan-nabiyyīna lamā ātaitukum min kitābiw wa ḥikmatin ṡumma jā'akum rasūlum muṣaddiqul limā ma‘akum latu'minunna bihī wa latanṣurunnah(ū), qāla a'aqrartum wa akhażtum ‘alā żālikum iṣrī, qālū aqrarnā, qāla fasyhadū wa ana ma‘akum minasy-syāhidīn(a).
ते (याद रखो), जदों अल्लाह ने नबीआं तों वादा लै लई, "जदों मैं तुहानूं किताब ते ज्ञान देंदा हां ते फिर तुहाडे कोल कोई रसूलुल्लाह आ जांदा है जो तुहाडे नाल जो है उस दी पुष्टि करदा है, तां तुसीं उस ते सच्चे विश्वास करगे ते उस दी मदद करगे।" अल्लाह ने आख्या, "क्या तुस इस बारे च मेरे कन्ने समझौते गी सहमत ते स्वीकार करदे ओ?" उन् ने जवाब दित्ता, “अस सहमत आं।” अल्लाह ने आख्या, "फिर तुस (नबी) गवाही देओ ते मैं तुंदे कन्ने गवाह बनना।"
لَقَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ اِذْ بَعَثَ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِهٖ وَيُزَكِّيْهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَۚ وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلُ لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
laqad mannallāhu ‘alal-mu'minīna iż ba‘aṡa fīhim rasūlam min anfusihim yatlū ‘alaihim āyātihī wa yuzakkīhim wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmah(ta), wa in kānū min qablu lafī ḍalālim mubīn(in).
सचमुच, अल्लाह ने मुसलमानें उप्पर किरपा कीती ऐ, जिसलै (अल्लाह) ने उंदे च इक रसूलुल्लाह (मुहम्मद) भेजेआ ऐ, जिसने उनेंगी अपनी आयत पढ़ी, उंदी (आत्मा) गी शुद्ध कीता, ते उनेंगी किताब (कुरान) ते ज्ञान (सुन्नत) सिखाया, हालाँकि पैह्लें, ओह् जाहिर गलती च हे।
اَمْ يَحْسُدُوْنَ النَّاسَ عَلٰى مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۚ فَقَدْ اٰتَيْنَآ اٰلَ اِبْرٰهِيْمَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَاٰتَيْنٰهُمْ مُّلْكًا عَظِيْمًا
am yaḥsudūnan-nāsa ‘alā mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), faqad ātainā āla ibrāhīmal-kitāba wal-ḥikmata wa ātaināhum mulkan ‘aẓīmā(n).
या क्या ओ इंसान (मुहम्मद) गी उस दान दे कारण ईर्ष्या करदे न जेड़ा अल्लाह ने उसी दित्ता ऐ? सचमुच, असी अब्राहम दे परिवार गी किताब ते बुद्धि दित्ती ऐ, ते अस उनेंगी इक बड्डा राज्य (शक्ति) दित्ती ऐ।
وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهٗ لَهَمَّتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ اَنْ يُّضِلُّوْكَۗ وَمَا يُضِلُّوْنَ اِلَّآ اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَضُرُّوْنَكَ مِنْ شَيْءٍ ۗ وَاَنْزَلَ اللّٰهُ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُۗ وَكَانَ فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكَ عَظِيْمًا
wa lau lā faḍlullāhi ‘alaika wa raḥmatuhū lahammaṭ-ṭā'ifatum minhum ay yuḍillūk(a), wa mā yuḍillūna illā anfusahum wa mā yaḍurrūnaka min syai'(in), wa anzalallāhu ‘alaikal-kitāba wal-ḥikmata wa ‘allamaka mā lam takun ta‘lam(u), wa kāna faḍlullāhi ‘alaika ‘aẓīmā(n).
ते जेकर अल्लाह दी किरपा ते तुहाडे (मुहम्मद) दे प्रति उंदी रहमत नेईं होंदी तां निश्चित रूप कन्नै उंदे च इक समूह तुसेंगी गुमराह करने दा फैसला करी लैंदा। पर ओह सिर्फ अपने आप गी गुमराह करदे न, ते तुसेंगी ज़रा बी नुकसान नेईं पजांदे। ते (इस करिए बी) अल्लाह ने तुहाडे कोल किताब (अल-कुरान) ते हुक्म (सुन्नत) भेजी है, ते तुहानूं ओह सिखाया है जो तुसीं नहीं जानदे सी। परमेसरे दी किरपा तुंदे उप् पर बड़ी बड्डी ऐ।
اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِيْ عَلَيْكَ وَعَلٰى وَالِدَتِكَ ۘاِذْ اَيَّدْتُّكَ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۚوَاِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ ۚوَاِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ بِاِذْنِيْ فَتَنْفُخُ فِيْهَا فَتَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِيْ وَتُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتٰى بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ كَفَفْتُ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَنْكَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
iż qālallāhu yā ‘īsabna maryamażkur ni‘matī ‘alaika wa ‘alā wālidatik(a), iż ayyattuka birūḥil-qudus(i), tukallimun-nāsa fil-mahdi wa kahlā(n), wa iż ‘allamtukal-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a), wa iż takhluqu minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi bi'iżnī fa tanfukhu fīhā fa takūnu ṭairam bi'iżnī wa tubri'ul-akmaha wal-abraṣa bi'iżnī, wa iż tukhrijul-mautā bi'iżnī, wa iż kafaftu banī isrā'īla ‘anka iż ji'tahum bil-bayyināti fa qālal-lażīna kafarū minhum in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
ते याद रखो, "हे यीशु, मरियम दे पुत्तर! मेरा एहसान याद करो तुंदे उप्पर ते तुंदी मां उप्पर जिसलै मैं तुसेंगी पवित्र आत्मा कन्नै मजबूत कीता हा। तुस मनुक्खें कन्नै उसलै गल्ल करी सकदे हे जिसलै तुस अजें बी पालने च हे ते जदूं तुस वयस्क हे। ते याद करो जिसलै मैं तुसेंगी लिखना सिखाया हा, (इ बी) बुद्धि, तौराह ते सुसमाचार। ते याद रखो जिसलै तुसें मेरी अनुमति कन्नै धरती थमां इक चिड़िया बनाया हा, तां तुस उदे उप्पर उड़ाया, फिरी मेरी इजाजत कन्ने (असली) चिड़िया बनी गेई, ते याद रखो, जदूं तुसें मेरी इजाजत कन्ने इक ऐसे व्यक्ति गी चंगा कीता हा, जेड़ा जन्म थमां गै अंधकार करदा हा असली जादू दे अलावा होर किश नेईं।"
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ۚفَاِنْ يَّكْفُرْ بِهَا هٰٓؤُلَاۤءِ فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْمًا لَّيْسُوْا بِهَا بِكٰفِرِيْنَ
ulā'ikal-lażīna ātaināhumul-kitāba wal-ḥukma wan-nubuwwah(ta), fa iy yakfur bihā hā'ulā'i faqad wakkalnā bihā qaumal laisū bihā bikāfirīn(a).
इह ओह लोक हन जिन्हां नू असीं किताब, ज्ञान ते नबीता दित्ती है। जेकर लोक (कुरैश) इसदा इन्कार करदे न तां अस उस लोकें गी सौंप देगे जेड़े इसदा इन्कार नेईं करन।
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
ते जदूं ओह बूढ़ होई गेआ तां अस उसी शक्ति ते ज्ञान देई दित्ता। इस चाल्ली अस भलाई करने आह्लें गी इनाम दिंदे आं।
اُدْعُ اِلٰى سَبِيْلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
ud‘u ilā sabīli rabbika bil-ḥikmati wal-mau‘iẓatil-ḥasanati wa jādilhum bil-latī hiya aḥsan(u), inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlihī wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
ज्ञान ते अच्छी शिक्षा कन्ने अपने रब दे रस्ते च (लोग) गी सद्दो, ते उंदे कन्ने अच्छे तरीके कन्ने बहस करो। सचमुच तेरे रब, ओह बेहतर जानदा है जो अपने राह तों भटकदा है ते ओह बेहतर जानदा है कि किस नू मार्गदर्शन कीता जांदा है।
سُبْحٰنَ الَّذِيْٓ اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذِيْ بٰرَكْنَا حَوْلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنْ اٰيٰتِنَاۗ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ
subḥānal-lażī asrā bi‘abdihī lailam minal-masjidil ḥarāmi ilal-masjidil-aqṣal-lażī bāraknā ḥaulahū linuriyahū min āyātinā, innahū huwas-samī‘ul-baṣīr(u).
महिमा अल्लाह दी होवे, जिन्हां ने रात नू अपने नौकर (मुहम्मद) नूं भव्य मस्जिद तों अकसा मस्जिद तक ले जाया, जिसदे आसपास असीं बरकत दित्ती है, तां कि असीं उस नूं अपने कुछ निशान (महान) दिखा सकचे। सचमुच, ओह सब सुनने आला, सब देखने आला ऐ।
ذٰلِكَ مِمَّآ اَوْحٰٓى اِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتُلْقٰى فِيْ جَهَنَّمَ مَلُوْمًا مَّدْحُوْرًا
Żālika mimmā auḥā ilaika rabbuka minal-ḥikmah(ti), wa lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa tulqā fī jahannama malūmam madḥūrā(n).
यही कुछ हकीकत है जो परमात्मा ने तुहाडे (मुहम्मद) ते प्रकट कीती है। ते अल्लाह दे अलावा होर देवता पैदा ना करो, ना तां तुहानूं बेइज्जती दी हालत विच नरक विच फेंक दित्ता जावेगा ते (अल्लाह दी रहमत तों) दूर रख दित्ता जावेगा।
وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ
wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).
लूत गी अस ज्ञान ते ज्ञान दित्ता, ते अस उसी (उस सजा थमां बचाई लेआ जेह्ड़ी घृणित कम्में गी करने आह्ले शैह् र दे निवासियें गी आई ही। सचमुच, ओह बुरे ते दुष्ट लोक न।
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
ते असी सुलेमान गी (इक होर सटीक कानून दी) समझ दित्ती; ते हर इक गी अस बुद्धि ते ज्ञान दित्ता, ते अस पहाड़ें ते चिड़ियें गी अपने वश च करी लेआ, सारे दाऊद कन्नै महिमामंडित। ते अस गै करदे आं।
فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِيْ رَبِّيْ حُكْمًا وَّجَعَلَنِيْ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ
fa farartu minkum lammā khiftukum fa wahaba lī rabbī ḥukmaw wa ja‘alanī minal-mursalīn(a).
फिर मैं तुहाडे कोला डरदा हा, फिर मेरे रब ने मिगी ज्ञान देईये मिगी दूत च इक बनाई दित्ता।
رَبِّ هَبْ لِيْ حُكْمًا وَّاَلْحِقْنِيْ بِالصّٰلِحِيْنَ ۙ
rabbi hab lī ḥukmaw wa alḥiqnī biṣ-ṣāliḥīn(a).
इब्राहिम ने प्रार्थना कीती) "हे मेरे रब, मिगी ज्ञान देओ ते मिगी पुण्य लोकें च शामल करो,
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
ते उंदे (मूसा) दे परिपक्व ते अपनी बुद्धि गी सिद्ध करने दे बाद असें उसी ज्ञान (भविष्यवाणी) ते ज्ञान दित्ता। ते इस चाल्ली अस भलाई करने आह्लें गी इनाम दिंदे आं।
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ
wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).
ते सचमुच, अस्सां लुकमान गी समझ दित्ती ऐ, यानी "अल्लाह दा शुक्रगुजार बनो! ते जेड़ा (अल्लाह) दा शुक्रगुजार ऐ, तां सचमुच ओह अपने आप गी शुक्रगुजार करदा ऐ; ते जेड़ा शुक्रगुजार (बदनाम) नेईं ऐ, तां सचमुच अल्लाह सारें शा अमीर, सारें शा स्तुति योग्य ऐ।
وَاذْكُرْنَ مَا يُتْلٰى فِيْ بُيُوْتِكُنَّ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ وَالْحِكْمَةِۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ لَطِيْفًا خَبِيْرًا ࣖ
ważkurna mā yutlā fī buyūtikunna min āyātillāhi wal-ḥikmah(ti), innallāha kāna laṭīfan khabīrā(n).
ते याद करो कि तुहाडे घर विच अल्लाह दी आयत ते हक (तुहाडे नबी दी सुन्नत) तों जो पढ़ेया जांदा है। सचमुच अल्लाह सब कोमल, सर्वज्ञ है।
وَشَدَدْنَا مُلْكَهٗ وَاٰتَيْنٰهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ
wa syadadnā mulkahū wa ātaināhul-ḥikmata wa faṣlal-khiṭāb(i).
ते असीं उस दे राज नू मजबूत कीता ते असीं उस नूं गल्लां दा फैसला करन विच ज्ञान ते बुद्धि दित्ती।
وَلَمَّا جَاۤءَ عِيْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ قَالَ قَدْ جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَةِ وَلِاُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ تَخْتَلِفُوْنَ فِيْهِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ
wa lammā jā'a ‘īsā bil-bayyināti qāla qad ji'tukum bil-ḥikmati wa li'ubayyina lakum ba‘ḍal-lażī takhtalifūna fīh(i), fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).
ते जदुं यीशु जानकारी देईये आया, तां उन् ने ग् लाया, "सच् च च, अऊं तुंदे कश समझ़ कन् ने आया ऐं ते तुसेंगी कुसे गल् ल गी समझ़ाने आस् ते आया ऐं, जिंदे बारे च तुस विवाद करदे ओ, तां अल्लाह थवां डरो ते मेरी आज्ञा मनन।"
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْكِتٰبَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ ۚ
wa laqad ātainā banī isrā'īlal-kitāba wal-ḥukma wan-nubuwwata wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alal-‘ālamīn(a).
ते सचमुच, इस्राएल दे बच्चें गी अस किताब (तोराह), शक्ति ते भविष्यवाणी दित्ती, अस उनेंगी अच्छी रोजी-रूट्टी दित्ती ते अस उनेंगी (उस समें) राष्ट्रें कोला बी तरजीह दित्ती।
حِكْمَةٌ ۢ بَالِغَةٌ فَمَا تُغْنِ النُّذُرُۙ
Ḥikmatum bāligatun famā tugnin-nużur(u).
(यानी) इक सिद्ध बुद्धि, पर चेतावनी (उंदे वास्ते) बेकार है,
هُوَ الَّذِيْ بَعَثَ فِى الْاُمِّيّٖنَ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِهٖ وَيُزَكِّيْهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلُ لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ
huwal-lażī ba‘aṡa fil-ummiyyīna rasūlam minhum yatlū ‘alaihim āyātihī wa yuzakkīhim wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmata wa in kānū min qablu lafī ḍalālim mubīn(in).
उह ही सी जिन्हां ने आपणे विचों इक अनपढ़ लोकां कोल इक रसूलुल्लाह भेजया, जिन्हां ने उन्हां नू अपनी आयत पढ़ी, उन्हां दी (आत्मा) शुद्ध कीती ते किताब ते ज्ञान (सुन्नत) सिखाया, हालांकि पहले, ओह जाहिर गलती विच सन।