وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا
wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).
ते (याद रखो) उस दिन (जदूं) आसमान फट्टी गेआ ते सफेद धुंध छड्डी गेआ ते सुर्गदूतें गी लहरें च उतारेआ गेआ।
وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَّهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِۗ صُنْعَ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍۗ اِنَّهٗ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَفْعَلُوْنَ
wa taral-jibāla taḥsabuhā jāmidataw wa hiya tamurru marras saḥāb(i), ṣun‘allāhil-lażī atqana kulla syai'(in), innahū khabīrum bimā taf‘alūn(a).
ते तुसें गी पहाड़ दिक्खना पौग, जिनेंगी तुसें अपनी जगह पर स्थिर समझेआ हा, पर ओह् चलदे (जि'यां) बादल चलदे न। (यानी) अल्लाह दी सृष्टि जिन्हां ने सब कुछ पूरी तरह रचया है। सचमुच, ओह़ तुंदे कम् में दे बारे च बड़ा गै सावधान रौंदा ऐ।
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ
yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).
(यानी) जिस दिन धरती टुट्टी जावेगी, उस दिन ओह जल्दबाजी च निकलनगे। जो साडे वास्ते इक आसान जमघट है।
يَّوْمَ تَمُوْرُ السَّمَاۤءُ مَوْرًاۙ
yauma tamūrus-samā'u maurā(n).
जिस दिन (जदूं) आकाश जोरदार हिलदा ऐ,
وَّتَسِيْرُ الْجِبَالُ سَيْرًاۗ
wa tasīrul-jibālu sairā(n).
ते पहाड़ी (चलदे) चलदे (चलदे) न।
فَاِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِۚ
fa iżansyaqqatis-samā'u fa kānat wardatan kad-dihān(i).
तो जदों आसमान फट के (चमकते) तेल की तयह गुलाब लाल हो गमा शै ।
اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ
iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).
जदूं धरती इन्ना जोरदार हिलदी ऐ,
وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
ते प्हाड़ें दा नाश होई गेया।
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
फिर उड़ने आली धूड़ बनी जंदी ऐ,
وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ
wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).
ते धरती ते प्हाड़े उप्पर चढ़ी गे, ते इक गै ठोकर कन्नै गै सुट्टी दित्ते गे।
وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ
wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).
ते अंबर टुट्टी गेया, कीजे उस दिन आकाश नाजुक हा।
يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ
yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).
(याद) उस दिन जिस दिन आसमान पिघले तांबे दे समान हो जांदा है,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).
ते पहाड़ पंखें दे समान न (उड़दे न),
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ
wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).
फिरी सूरज ते चंद्रमा इकट्ठे होए,
وَاِذَا السَّمَاۤءُ فُرِجَتْۙ
wa iżas-samā'u furijat.
ते जदुं आकाश फट्टी जंदा ऐ,
وَاِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْۙ
wa iżal-jibālu nusifat.
ते जदुं प्हाड़ें धूल च बदली जंदे न,
وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ
wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).
ते आकाश खुल्ली गे ते केई दरवाजे हे।
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
ते प्हाड़ें गी इय् यां चलाया गेया के ओह़ मिराज बनी गे।
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ
inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.
सचमुच, उस विच (अल्लाह) डरण वाले लोकां वास्ते इक सबक है।
ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ
a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.
क्या तुहाडी सृष्टि वड्डी है या आकाश जो उसने बनाया है?
وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ
wa iżal-jibālu suyyirat.
ते जदुं प्हाड़ें दा नाश होई जंदा ऐ,
وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۖ
wa iżal-biḥāru sujjirat.
ते जदूं समुंदरे गर्म होंदे न,
وَاِذَا السَّمَاۤءُ كُشِطَتْۖ
wa iżas-samā'u kusyiṭat.
ते जदुं सुर्ग भंग होई जांदे न,
وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ
wa iżal-kawākibuntaṡarat.
ते जदुं गिरदे तारे बिखरदे न,
وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ
wa iżal-biḥāru fujjirat.
ते जदुं समुंदर च उफान आ जांदा ऐ,
وَاِذَا الْاَرْضُ مُدَّتْۙ
wa iẓal-arḍu muddat.
ते जदुं धरती समतल होई जंदी ऐ,
كَلَّآ اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكًّا دَكًّاۙ
kallā iżā dukkatil-arḍu dakkan dakkā(n).
कोई गल्ल नेईं! जेकर धरती क्रमशः हिलदी ऐ (टकरांदी) तां
اِذَا زُلْزِلَتِ الْاَرْضُ زِلْزَالَهَاۙ
iżā zulzilatil-arḍu zilzālahā.
जदूं धरती भयंकर हिलने कन्नै हिलदी ऐ,
وَاَخْرَجَتِ الْاَرْضُ اَثْقَالَهَاۙ
wa akhrajatil-arḍu aṡqālahā.
ते धरती ने भारी बोझ (जिस च ओस च हा), उसी बाहर कड्डी दित्ता ऐ।
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوْشِۗ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihnil-manfūsy(i).
ते पहाड़ बिखरे दे पंखें दे समान न।