وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَّلَا مُؤْمِنَةٍ اِذَا قَضَى اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَمْرًا اَنْ يَّكُوْنَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ اَمْرِهِمْ ۗوَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا مُّبِيْنًاۗ
wa mā kāna limu'miniw wa lā mu'minatin iżā qaḍallāhu wa rasūluhū amran ay yakūna lahumul-khiyaratu min amrihim, wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū faqad ḍalla ḍalālam mubīnā(n).
۽ ايمان وارن مردن ۽ ايمان وارين عورتن لاءِ اهو مناسب ناهي ته جيڪڏهن الله ۽ سندس رسول ڪو فيصلو ڪري ڇڏيو هجي ته انهن لاءِ پنهنجي ڪم ۾ (ٻيو) اختيار هوندو، ۽ جيڪو الله ۽ سندس رسول جي نافرماني ڪندو ته بيشڪ اهو صاف گمراهيءَ ۾ گمراهه ٿي ويو.
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
۽ (ياد ڪر) جڏهن تو (محمد ﷺ) ان شخص کي چيو جنهن تي الله احسان ڪيو هو ۽ تو (به) ان تي احسان ڪيو هو ته پنهنجي زال کي رکو ۽ الله کان ڊڄو، جڏهن ته تون پنهنجي دل ۾ اهو لڪائي رهيو هئين جيڪو الله ظاهر ڪندو، ۽ تون ماڻهن کان ڊڄي رهيو هئين، جيتوڻيڪ الله کي وڌيڪ حق آهي ته تون ڊڄين. پوءِ جڏهن زيد پنهنجي زال لاءِ پنهنجي ضرورت پوري ڪري ڇڏي (ان کي طلاق ڏئي ڇڏي)، ته اسان توکي ان (زينب) سان شادي ڪري ڇڏي ته جيئن مؤمنن کي پنهنجي گود ورتل ٻارن جي زالن سان (شادي ڪرڻ) ۾ ڪا به رڪاوٽ نه رهي، جيڪڏهن گود ورتل ٻار پنهنجيون زالون پوريون ڪري چڪا هجن. ۽ الله جو حڪم ضرور پورو ٿيندو.
مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ
mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).
پيغمبر ﷺ کي ان بابت ڪو به اعتراض نه هو جيڪو الله سندس لاءِ مقرر ڪيو هو. (الله هن کي حڪم ڏنو آهي) جيئن ته الله جي سنت اڳين نبين لاءِ هئي. ۽ الله جو حڪم هڪ اهڙو حڪم آهي جيڪو ضرور نافذ ٿيندو،