وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَّلَا مُؤْمِنَةٍ اِذَا قَضَى اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَمْرًا اَنْ يَّكُوْنَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ اَمْرِهِمْ ۗوَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا مُّبِيْنًاۗ
wa mā kāna limu'miniw wa lā mu'minatin iżā qaḍallāhu wa rasūluhū amran ay yakūna lahumul-khiyaratu min amrihim, wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū faqad ḍalla ḍalālam mubīnā(n).
ते मुसलमान मर्दां ते मुसलमान जनानीआं वास्ते ए उचित नहीं, जेकर अल्लाह ते उहदे रसूले ने कोई फरमान जारी कीता है तां उन्हां दे मामलें दे बारे विच उन्हां वास्ते (इक होर) विकल्प होवेगा। ते जो कोई अल्लाह ते उहदे रसूले दी नाफरत करदा है, तां सचमुच ओह भटक गया है, साफ गलती नाल।
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
ते (याद रखो), जदूं तुसें (मुहम्मद) उस व्यक्ति गी आखेआ जिस उप्पर अल्लाह ने एहसान कीता हा ते तुसें (भी) उस पर एहसान कीता हा, "अपनी घरेआली गी रखो ते अल्लाह कोला डरो" तां तुस अपने दिलै च छुपाई रक्खे दे हे जेह्ड़ा अल्लाह उजागर करग, ते तुस लोकें कोला डरदे हे, हालाँकि अल्लाह गी तुंदे कोला डरने दा ज्यादा हक हा। इस करिए जदूं जैद ने अपनी घरेआली आस्तै अपनी जरूरतें गी खत्म करी दित्ता हा (उसगी तलाक देई दित्ता हा), तां अस तुंदी ब्याह उसी (जैनब) कन्नै करी लेआ तां जे मुसलमानें गी अपने गोद लैते दे बच्चें दी पत्नी कन्नै (ब्याह) करने च कोई ऐतराज नेईं होऐ, जेकर गोद लैते दे बच्चें ने अपनी घरेआली आस्तै अपनी जरूरतें गी पूरा करी लैता हा। ते परमेसरे दा फरमान जरूर पूरा ह़ोई जाग।
مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ
mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).
नबी को अल्लाह ने उवके लरए जो तय ककमा था, उवके लरए कोई ऐतराज नशीॊ था। (अल्लाह ने ऐह फैसला कीता है) पिछले नबीयां नू अल्लाह दी सुन्नत दे तौर ते। ते परमेसरे दा फरमान इक ऐसा फरमान ऐ जेका पक्के तौर उप् पर लागू ह़ोग,