وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَّلَا مُؤْمِنَةٍ اِذَا قَضَى اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَمْرًا اَنْ يَّكُوْنَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ اَمْرِهِمْ ۗوَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا مُّبِيْنًاۗ
wa mā kāna limu'miniw wa lā mu'minatin iżā qaḍallāhu wa rasūluhū amran ay yakūna lahumul-khiyaratu min amrihim, wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū faqad ḍalla ḍalālam mubīnā(n).
र, यदि अल्लाह र उनका रसूलले कुनै फैसला गरेका छन् भने, आस्थावान पुरुष र आस्थावान महिलाहरूको लागि यो उचित छैन कि उनीहरूको मामिलामा (अर्को) विकल्प हुनेछ। र जसले अल्लाह र उनका रसूलको अवज्ञा गर्छ, त्यो स्पष्ट पथभ्रष्टतामा फसेको छ।
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
अनि (याद गर), जब तिमी (मुहम्मद) ले त्यस व्यक्तिलाई भन्यौ जसलाई अल्लाहले अनुग्रह गरेका थिए र तिमीले पनि उसलाई अनुग्रह गरेका थियौ, "आफ्नी पत्नीलाई राख र अल्लाहसँग डराऊ।" जबकि तिमी आफ्नो हृदयमा त्यो कुरा लुकाइरहेका थियौ जुन अल्लाहले प्रकट गर्नेछन्, र तिमी मानिसहरूसँग डरायौ, जबकि अल्लाह तिमीबाट डराउनुको बढी हकदार थियो। त्यसैले जब जैदले आफ्नी पत्नीको आवश्यकता पूरा गरिसके (उनलाई तलाक दिए), हामीले तिम्रो विवाह उनी (जैनब) सँग गरायौं ताकि धर्मपुत्रहरूले आफ्ना धर्मपुत्रहरूका पत्नीहरूसँग (विवाह) गर्न विश्वासीहरूलाई कुनै बाधा नहोस्, यदि धर्मपुत्रहरूले आफ्ना धर्मपुत्रहरूको आवश्यकता पूरा गरिसकेका भए। र अल्लाहको आदेश अवश्य पूरा हुनेछ।
مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ
mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).
अल्लाहले आफ्नो लागि जे तोकेका थिए त्यसमा पैगम्बरलाई कुनै आपत्ति थिएन। (अल्लाहले यसलाई) अघिल्ला पैगम्बरहरूलाई अल्लाहको सुन्नतको रूपमा तोक्नुभएको छ। र अल्लाहको फैसला एक फैसला हो जुन निश्चित रूपमा लागू हुनेछ,