وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَّلَا مُؤْمِنَةٍ اِذَا قَضَى اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَمْرًا اَنْ يَّكُوْنَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ اَمْرِهِمْ ۗوَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا مُّبِيْنًاۗ
wa mā kāna limu'miniw wa lā mu'minatin iżā qaḍallāhu wa rasūluhū amran ay yakūna lahumul-khiyaratu min amrihim, wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū faqad ḍalla ḍalālam mubīnā(n).
او دا د مومنو نارینه وو او مومنو ښځو لپاره مناسب نه دي، که چیرې الله او د هغه رسول یو حکم صادر کړی وي، نو د دوی لپاره به د دوی په چارو کې (بل) انتخاب وي. او څوک چې د الله او د هغه د رسول نافرماني وکړي، نو په حقیقت کې هغه په څرګنده ګمراهۍ سره ګمراه شوی دی.
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
او (یاد کړه) کله چې تا (محمد صلی الله علیه وسلم) هغه کس ته وویل چې الله تعالی پرې احسان کړی و او تا (هم) پر هغه احسان کړی و، "خپله ښځه وساته او له الله تعالی څخه ووېرېږه"، پداسې حال کې چې ته په خپل زړه کې هغه څه پټول چې الله تعالی یې ښکاره کوي، او ته له خلکو څخه وېرېدې، سره له دې چې الله تعالی ډېر حق لري چې له تا څخه ووېرېږي. نو کله چې زید د خپلې ښځې لپاره خپلې اړتیاوې پوره کړې (طلاق یې ورکړ)، موږ ته له هغې (زینب) سره واده وکړه ترڅو د مومنانو لپاره د خپلو په خوله نیول شویو ماشومانو د میرمنو سره د واده کولو لپاره هیڅ اعتراض نه وي، که چیرې په خوله نیول شویو ماشومانو د خپلو میرمنو اړتیاوې پوره کړې وي. او د خدای حکم به خامخا راشي.
مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ
mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).
د هغه څه په اړه چې الله تعالی ورته مقرر کړي وو، د پیغمبر صلی الله علیه وسلم لپاره هیڅ اعتراض نه و. (الله تعالی دا حکم کړی دی) د تیرو پیغمبرانو لپاره د الله تعالی د سنت په توګه. او د خدای حکم یو حکم دی چې خامخا به نافذ شي،