وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَّلَا مُؤْمِنَةٍ اِذَا قَضَى اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَمْرًا اَنْ يَّكُوْنَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ اَمْرِهِمْ ۗوَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا مُّبِيْنًاۗ
wa mā kāna limu'miniw wa lā mu'minatin iżā qaḍallāhu wa rasūluhū amran ay yakūna lahumul-khiyaratu min amrihim, wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū faqad ḍalla ḍalālam mubīnā(n).
ಅಲ್ಲಾಹ್ ಮತ್ತು ಅವನ ದೂತರು ಒಂದು ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದರೆ, ಅವರ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ (ಇನ್ನೊಂದು) ಆಯ್ಕೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ವಿಶ್ವಾಸಿ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಯಾರು ಅಲ್ಲಾಹ್ ಮತ್ತು ಅವನ ದೂತರಿಗೆ ಅವಿಧೇಯರಾಗುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ದಾರಿಗೆ ಜಾರಿದ್ದಾರೆ.
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
ಅಲ್ಲಾಹನು ಕೃಪೆ ತೋರಿ, ಅವನಿಗೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿ, "ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ಭಯಪಡು" ಎಂದು ನೀನು (ಮುಹಮ್ಮದ್) ಹೇಳಿದಾಗ (ನೆನಪಿಡಿ), ಅಲ್ಲಾಹನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವದನ್ನು ನೀನು ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನು ಭಯಪಡಲು ನಿನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ನೀನು ಜನರಿಗೆ ಭಯಪಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ಝೈದ್ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದಾಗ (ಅವಳನ್ನು ವಿಚ್ಛೇದನ ಮಾಡಿದನು), ದತ್ತು ಪಡೆದ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯರ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದರೆ, ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ತಮ್ಮ ದತ್ತು ಪಡೆದ ಮಕ್ಕಳ ಹೆಂಡತಿಯರನ್ನು (ಮದುವೆಯಾಗಲು) ಯಾವುದೇ ಆಕ್ಷೇಪಣೆ ಇರಬಾರದೆಂದು ನಾವು ಅವಳನ್ನು (ಝೈನಾಬ್) ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದೆವು. ಮತ್ತು ದೇವರ ಆಜ್ಞೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.
مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ
mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).
ಅಲ್ಲಾಹನು ತನಗಾಗಿ ವಿಧಿಸಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರವಾದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಕ್ಷೇಪಣೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. (ಅಲ್ಲಾಹನು ಇದನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಪ್ರವಾದಿಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಾಹನ ಸುನ್ನತ್ ಎಂದು ವಿಧಿಸಿದ್ದಾನೆ). ಮತ್ತು ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಯು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಜಾರಿಗೆ ಬರುವ ಒಂದು ಆಜ್ಞೆಯಾಗಿದೆ,