اَلشَّيْطٰنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاۤءِ ۚ وَاللّٰهُ يَعِدُكُمْ مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ ۖ
asy-syaiṭānu ya‘idukumul-faqra wa ya'murukum bil-faḥsyā'(i), wallāhu ya‘idukum magfiratam minhu wa faḍlā(n), wallāhu wāsi'un ‘alīm(un).
शैतान तुहाडे नाल गरीबी दा वादा करदा है (डरावदा है) ते तुहानूं बुराई (कंजूसी) करन लई आखदा है, जबकि अल्लाह तुहाडे नाल माफी ते अपनी कृपा दा वादा करदा है। और अल्लाह सर्वव्यापी, सर्वज्ञ है।
وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
ते जो लोग अल्लाह ने उहनां दी किरपा नाल उहनां नूं दित्ता है उहनां नाल कंजूस करदे हन, उह कदे वी इह नहीं सोचन कि (कंजूस) उहनां वास्ते भला है, भले ही (कंजूरता) उहनां वास्ते बुरी होवे। जो (खजाने) दे बारे च ओह सोचदे न, उसी कयामत दे दिन (उंदे गले च) लटकाया जाग। आकाश ते धरती च विरासत (जो ऐ) अल्लाह दी ऐ। अल्लाह तुहाडे कम्म विच सावधान रहंदा है।
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَيَكْتُمُوْنَ مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۗ وَاَعْتَدْنَا لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا مُّهِيْنًاۚ
al-lażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhli wa yaktumūna mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa a‘tadnā lil-kāfirīna ‘ażābam muhīnā(n).
(अर्थात) जो कंजूस हन, ते दूजे ते कंजूस दा हुकम करदे हन, ते अल्लाह ने उहनां नूं दित्तीआं इनाम नू छुपांदे हन। असी काफिरां वास्ते इक अपमानजनक तड़प तैयार कीता है।
اَلْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ بَعْضُهُمْ مِّنْۢ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوْفِ وَيَقْبِضُوْنَ اَيْدِيَهُمْۗ نَسُوا اللّٰهَ فَنَسِيَهُمْ ۗ اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ
al-munāfiqūna wal-munāfiqātu ba‘ḍuhum mim ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-munkari wa yanhauna ‘anil-ma‘rūfi wa yaqbiḍūna aidiyahum, nasullāha fa nasiyahum, innal-munāfiqīna humul-fāsiqūn(a).
पाखंडी, मरद ते जनानी, इक दूजे नाल (इक ही) हन, गलत दा हुक्म (करदे) हन ते भलाई नू रोकदे हन (कम करदे हन) ते हत्थ जकड़दे हन (कंजूसी)। वे अल्लाह भुल गए हैं, इसलरए अल्लाह उन्हें (भी) भुल गए हैं। सचमुच, पाखंडी ही दुष्ट हन।
فَلَمَّآ اٰتٰىهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ بَخِلُوْا بِهٖ وَتَوَلَّوْا وَّهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
falammā ātāhum min faḍlihī bakhilū bihī wa tawallau wa hum mu‘riḍūn(a).
अल्लाह ने जदों उहनां नूं आपणी इनाम दे दित्ता तां ओह कंजूस हो गए ते मुड़ गए, ते हमेशा (सच्चाई दा) विरोध करदे रेह।
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا
wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).
ते अपने हत्थें गी गले च बेड़ी नेईं लाओ ते (इसदे अलावा) उनेंगी मता नेईं तानना (बहुत उदार) नेईं ते तुस बेइज्जती करने आह्ले ते पछताने आह्ले होई जागे।
قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ
qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).
कहो (मुहम्मद), "अगर तुहाडा मेरे रब दी किरपा दे खजाने ते नियंत्रण होंदा तां तुसीं उस नू (खजाना) रखदे, खर्च करन दे डर नाल।" ते इंसान बड़ा कंजूस होंदा ऐ।
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
ते (परम दयालु परमात्मा दे सेवक समेत) ओह जेड़े (धन) खर्च करदे न, ते ना ही (भी) कंजूस होंदे न, जो दोनों उचित हन,
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۙقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ اَطْعَمَهٗٓ ۖاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iżā qīla lahum anfiqū mimmā razaqakumullāh(u), qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū anuṭ‘imu mal lau yasyā'ullāhu aṭ‘amah(ū), in antum illā fī ḍalālim mubīn(in).
ते जदूं उनेंगी आखेआ जंदा ऐ जे "अल्लाह ने तुसेंगी दित्ती गेदी रोजी-रूट्टी च किश खर्च करो" तां काफिर विश्वास करने आह्लें गी आखदे न, "केह् साढ़े आस्तै उं'दे गी खिलाना उचित ऐ जिनेंगी अल्लाह चाह्दिा तां उनेंगी खिलांदा हा? तुस सच्चें गै साफ गलती च ओ।"
اِنْ يَّسْـَٔلْكُمُوْهَا فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوْا وَيُخْرِجْ اَضْغَانَكُمْ
iy yas'alkumūhā fa yuḥfikum tabkhalū wa yukhrij aḍgānakum.
जेकर ओह तुंदे कोला धन मंगदा ते फिर तुंदे उप्पर दबाव पांदा (सब देने आस्ते) तां तुस ज़रूर कंजूस होंदे ते ओह तुंदी ईर्ष्या गी दस्सन।
هٰٓاَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِۚ فَمِنْكُمْ مَّنْ يَّبْخَلُ ۚوَمَنْ يَّبْخَلْ فَاِنَّمَا يَبْخَلُ عَنْ نَّفْسِهٖ ۗوَاللّٰهُ الْغَنِيُّ وَاَنْتُمُ الْفُقَرَاۤءُ ۗوَاِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۙ ثُمَّ لَا يَكُوْنُوْٓا اَمْثَالَكُمْ ࣖ
hā antum hā'ulā'i tud‘auna litunfiqū fī sabīlillāh(i), fa minkum may yabkhal(u), wa may yabkhal fa innamā yabkhalu ‘an nafsih(ī), wallāhul-ganiyyu wa antumul-fuqarā'(u), wa in tatawallau yastabdil qauman gairakum, ṡumma lā yakūnū amṡālakum.
याद रखो, तुसीं ओह लोग हो जिन्हां नू अल्लाह दे राह विच (अपनी दौलत) खर्च करन दा न्योता दित्ता जांदा है। फिर तुहाडे विचों कंजूस वी हन, ते जो कंजूस होवे, ओ सचमुच अपने आप नू कंजूस है। ते अल्लाह सब तों अमीर है ते तुहानूं (उस दी किरपा) दी लोड़ है। ते जेकर तुस (सच्चे रस्ते कोला) मुड़दे ओ तां ओह (तुंदे) दी जगह दुए लोकें कन्ने लेई लैग, ते ओह तुंदे (इन्हें) आंगर (आज्ञाकारी) नेईं होंगन।
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
ते थोड़ी-थोड़ी (जिस दा वादा कित्ता गेदा हा) दिंदा ऐ ते बाकी गी रोकदा ऐ।
ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ ۗوَمَنْ يَّتَوَلَّ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ
allażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhl(i), wa may yatawalla fa'innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).
अर्थात कंजूस होने आह्ले लोक ते दुए लोकें गी कंजूस होने दा हुक्म दिंदे न। जो कोई (अल्लाह दे हुक्म तों मुड़ जावे), तां ज़रूर अल्लाह, ओह सब तों अमीर, सब तों ज्यादा स्तुति योग्य है।
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
ते जिन्हां लोकां (अंसार) ने मदीना शहर ते कब्जा कर लया सी ते उन्हां (मुहाजिरीन) दे (आने तों) पहलां विश्वास कीता सी, उहनां ने उहनां नाल प्यार कीता जो आपणी जगह ते प्रवास करदे सन। ते जे किश उनेंगी (मुहाजिरीन) दित्ता गेदा हा, उदे लेई उनेंगी अपने दिलें च इच्छाएं नेई पाईयां; ते ओह (मुहाजिरीन) गी प्राथमिकता दिंदे न, अपने कोला उप्पर, भलेआं उनेंगी बी जरूरत ऐ। औय जो अऩने आऩ को कंजूस से यखता शै , तो वे शी ऩयभात्भा शैं।
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
इस करिए अपनी क्षमता दे मताबक अल्लाह दा डर करो ते सुनो ते आज्ञा मनो; ते अपने आस्तै अच्छी दौलत दा निवेश करो। औय जो अऩने को कंजूस से यखता शै , वे शी ऩयभात्भा शैं।
اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ
allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).
“इस दिन कुसै बी गरीब गी अपने बाग च नेईं औने देयो।
وَّاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوْعًاۙ
wa iżā massahul-khairu manū‘ā(n).
ते जदूं भलाई (धन) मिलदी है तां कंजूस हो जांदा है,
كَلَّا بَلْ لَّا تُكْرِمُوْنَ الْيَتِيْمَۙ
kallā bal lā tukrimūnal-yatīm(a).
कदें नेईं! अनाथ दा इज्जत भी नहीं करदे,
وَلَا تَحٰۤضُّوْنَ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۙ
wa lā taḥāḍḍūna ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
ते तुस इक-दुए गी गरीबें गी पेट भरने आस्तै प्रेरित नेई करदे ओ।
وَاَمَّا مَنْۢ بَخِلَ وَاسْتَغْنٰىۙ
wa ammā man bakhila wastagnā.
ते रही गल्ल उनें लोकें दी जेके कंजूस न ते अपने आप गी काफी समझदे न (परमेसर दी मदद दी लोड़ नेई ऐ),
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِۗ
wa lā yaḥuḍḍu ‘alā ṭa‘āmil-miskīn(i).
ते गरीबें गी खिलाने गी प्रोत्साहित नेईं करदा।
وَيَمْنَعُوْنَ الْمَاعُوْنَ ࣖ
wa yamna‘ūnal-mā‘ūn(a).
ते मदद (प्रदान करने च) परहेज करदे न।