رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوْبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً ۚاِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
rabbanā lā tuzig qulūbanā ba‘da iż hadaitanā wa hab lanā mil ladunka raḥmah(tan), innaka antal-wahhāb(u).
(آنها دعا کردند)، پروردگارا بعد از اینکه ما را هدایت دادی، دل ما را به گمراهی متمایل مکن و از سوی خود ما را رحمت کن، به راستی که تو بخشنده هستی.
اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ
am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).
یا خزانه ای از فضل از پروردگارت، قادر مطلق و بخشنده دارند؟]
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).
گفت: پروردگارا مرا ببخش و پادشاهی را به من نصیب کن که پس از من کسی ندارد، به راستی که تو بخشنده هستی».