رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوْبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً ۚاِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
rabbanā lā tuzig qulūbanā ba‘da iż hadaitanā wa hab lanā mil ladunka raḥmah(tan), innaka antal-wahhāb(u).
(അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു:) ഞങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവേ, ഞങ്ങൾക്ക് നീ സൻമാർഗം നൽകിയതിന് ശേഷം ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകളെ നീ വഴിതെറ്റിക്കരുതേ. നിൻറെ പക്കൽ നിന്നുള്ള കാരുണ്യം ഞങ്ങൾക്ക് നീ നൽകേണമേ. തീർച്ചയായും നീ തന്നെയാണ് ദാനശീലൻ.
اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ
am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).
അതല്ലെങ്കിൽ പ്രതാപിയും അത്യുദാരനുമായ നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിൽ നിന്ന് അവർക്ക് വല്ല അനുഗ്രഹവും ഉണ്ടോ?]
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: എന്റെ രക്ഷിതാവേ, എനിക്ക് നീ പൊറുത്തുതരേണമേ, എനിക്ക് ശേഷം ഒരാൾക്കും ലഭിക്കാത്ത ഒരു രാജവാഴ്ച നീ എനിക്ക് പ്രദാനം ചെയ്യേണമേ. തീർച്ചയായും നീ തന്നെയാണ് ദാനധർമ്മം ചെയ്യുന്നവൻ.