رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوْبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً ۚاِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
rabbanā lā tuzig qulūbanā ba‘da iż hadaitanā wa hab lanā mil ladunka raḥmah(tan), innaka antal-wahhāb(u).
(آنان دعا می‌کنند) «ای پروردگار ما، پس از آنکه ما را هدایت کردی، دل‌هایمان را به سوی گمراهی مایل نکن و از جانب خود رحمتی به ما عطا کن، به‌راستی که تو بسیار بخشنده‌ای.»
اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ
am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).
یا آیا آن‌ها گنجینه‌های رحمت پروردگارت، که توانا و بخشنده است، را در اختیار دارند؟
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).
او گفت: «پروردگارا، مرا بیامرز و پادشاهی‌ای به من عطا کن که پس از من برای هیچ‌کس شایسته نباشد. به راستی تو بسیار بخشنده‌ای.»