رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوْبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً ۚاِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
rabbanā lā tuzig qulūbanā ba‘da iż hadaitanā wa hab lanā mil ladunka raḥmah(tan), innaka antal-wahhāb(u).
ང་ཚོའི་གཙོ་བོ་ལགས། ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ཚོར་ལམ་སྟོན་གནང་རྗེས་ང་ཚོའི་སེམས་ལ་ལམ་ནོར་ལ་མ་བསྒྱུར་རོགས། ཁྱེད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་གནང་རོགས། ཁྱེད་རང་ནི་སྤྲོད་མཁན་ཡིན།
اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ
am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).
ཡང་ན་ཁོང་ཚོར་ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་མཐུ་སྟོབས་དང་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་མཁན་གྱི་ཐུགས་རྗེའི་བང་མཛོད་ཅིག་ཡོད་དམ།]
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).
ངའི་གཙོ་བོ་ང་ལ་དགོངས་ཡང་གནང་ནས་ངའི་རྗེས་སུ་སུ་ལ་ཡང་མི་ཐོབ་པའི་རྒྱལ་ཁབ་ཅིག་གནང་རོགས། དོན་དངོས་ཐོག་ཁྱེད་ནི་སྤྲོད་མཁན་ཡིན།