رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوْبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً ۚاِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
rabbanā lā tuzig qulūbanā ba‘da iż hadaitanā wa hab lanā mil ladunka raḥmah(tan), innaka antal-wahhāb(u).
(Тэд залбирч, "Эзэн минь, бидэнд удирдамж өгсний дараа бидний зүрхийг төөрөгдөлд бүү оруулаач, бидэнд Өөрийнхөө нигүүлслийг хайрла, үнэхээр Та бол Өгөгч юм" гэжээ.
اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ
am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).
Эсвэл тэдэнд Төгс Хүчит, Бүхнийг Өгөгч Эзэний тань нигүүлслийн сан хөмрөг байгаа юу?]
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).
Тэр “Эзэн минь, намайг өршөөж, надаас хойш хэнд ч байхгүй хаанчлалыг надад өгөөч. Үнэхээр Та бол Өгөгч” гэж хэлэв.