رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوْبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً ۚاِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
rabbanā lā tuzig qulūbanā ba‘da iż hadaitanā wa hab lanā mil ladunka raḥmah(tan), innaka antal-wahhāb(u).
(அவர்கள்) பிரார்த்தித்தார்கள், "எங்கள் இறைவா, நீ எங்களுக்கு நேர்வழி காட்டிய பின்பு, எங்கள் உள்ளங்களை வழிகேட்டில் சாய்க்காதே! மேலும், உன்னிடமிருந்து எங்களுக்குக் கருணையை வழங்குவாயாக! நிச்சயமாக நீயே அனைத்தையும் வழங்குபவன்."
اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ
am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).
அல்லது, எல்லாம் வல்ல, அனைத்தையும் அருள்புரியும் உங்கள் இறைவனிடமிருந்து அவர்களுக்கு அருளின் கருவூலம் கிடைத்திருக்கிறதா?
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).
அவர் கூறினார், "என் இறைவா, என்னை மன்னிப்பாயாக! எனக்குப் பிறகு எவருக்கும் கிடைக்காத ஒரு ராஜ்ஜியத்தை எனக்கு வழங்குவாயாக. நிச்சயமாக, நீயே அனைத்தையும் வழங்குபவன்."