وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوْفِ وَالْجُوْعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الْاَمْوَالِ وَالْاَنْفُسِ وَالثَّمَرٰتِۗ وَبَشِّرِ الصّٰبِرِيْنَ
wa lanabluwannakum bisyai'im minal-khaufi wal-jū‘i wa naqaṣim minal-amwāli wal-anfusi waṡ-ṡamarāt(i), wa basysyiriṣ-ṣābirīn(a).
Eta beldurrarekin, gosearekin, aberastasun, arima eta fruitu faltarekin probatuko zaituztegu. Eta berri ona helaraziko diegu pazientzia dutenei.
اَلَّذِيْنَ اِذَآ اَصَابَتْهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۗ قَالُوْٓا اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّآ اِلَيْهِ رٰجِعُوْنَۗ
allażīna iżā aṣābathum muṣībah(tun), qālū innā lillāhi wa innā ilaihi rāji‘ūn(a).
(hau da, hondamendi bat gertatzen denean, "Inna lillahi wa inna ilaihi raji'un" (izan ere, Ala-renak gara eta Harengana itzuliko gara) esaten dutenak.
۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ
wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).
Eta (gogoratu) Joben istorioa, bere Jaunari otoitz egin zionean: "(Ene Jauna), gaixotasunak jo nau, nahiz eta Zu izan errukitsu guztien Jaun Errukitsuena".
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ
fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).
Beraz, (bere otoitza) erantzun genion, gero, beragan zuen gaixotasuna kendu genion eta bere familia itzuli genion, eta (haien kopurua biderkatu genuen) Gure erruki gisa, eta Gu gurtzen gaituzten guztientzat abisu gisa.
وَاذْكُرْ عَبْدَنَآ اَيُّوْبَۘ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الشَّيْطٰنُ بِنُصْبٍ وَّعَذَابٍۗ
ważkur ‘abdanā ayyūb(a), iż nādā rabbahū annī massaniyasy-syaiṭānu binuṣbiw wa ‘ażāb(in).
Eta gogoratu gure zerbitzari Ayyub bere Jaunari dei egin zionean: "Egia esan, Satanek sufrimenduz eta hondamendiz jota nago".
اُرْكُضْ بِرِجْلِكَۚ هٰذَا مُغْتَسَلٌۢ بَارِدٌ وَّشَرَابٌ
urkuḍ birijlik(a), hāżā mugtasalum bāriduw wa syarāb(un).
Ala-k dio), "Zapaldu oinak; hau ur freskoa da bainatzeko eta edateko".
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرٰى لِاُولِى الْاَلْبَابِ
wa wahabnā lahū ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam minnā wa żikrā li'ulil-albāb(i).
Eta bere familia (berrekin elkartzearekin) bedeinkatu genuen eta haien kopurua handitu genuen, Gure erruki gisa eta zentzudunentzako ikasgai gisa.
وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِّهٖ وَلَا تَحْنَثْ ۗاِنَّا وَجَدْنٰهُ صَابِرًا ۗنِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌ
wa khuż biyadika ḍigṡan faḍrib bihī wa lā taḥnaṡ, innā wajadnāhu ṣābirā(n), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).
Eta hartu (belar sorta) bat eskuarekin, eta jo ezazu harekin eta ez hautsi zure zina. Egia esan, gizon pazientziatsua aurkitu genuen (Ayyub). Morroirik onena da. Egia esan, oso obedientea zen (Allah-ri).