فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
Eta Sulaymani ulermena eman genion (lege zehatzago batena); eta bakoitzari jakinduria eta ezagutza eman genizkion, eta mendiak eta hegaztiak menperatu genituen, guztiak Dawud-ekin goraipatuta. Eta gu gara hori egiten dugunak.
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
Eta, egia esan, Dawud-en oparia eman diogu Gure aldetik. (Esan genuen): «Mendiak eta hegaztiak! Goraipatu zaitezte Dawud-ekin behin eta berriz», eta burdina bigundu diogu.
اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِۙ
innā sakhkharnal-jibāla ma‘ahū yusabbiḥna bil-‘asyiyyi wal-isyrāq(i).
Egia esan, gu gara mendiak menperatzen ditugunak, harekin (Dawud) arratsaldean eta goizean aintza izan dezaten,
وَالطَّيْرَمَحْشُوْرَةً ۗ كُلٌّ لَّهٗٓ اَوَّابٌ
waṭ-ṭaira maḥsyūrah(tan), kullul lahū awwāb(un).
eta (menperatu genituen) hegaztiak bilduta. Guztiak oso obedienteak ziren (Allahren aurrean).